TVDW 11/08/2013 - George Duke - 'Scuse me Miss (1977)

Alweer een grote seigneur die van ons afscheid neemt. Weinigen die zoveel lekkers wisten te brengen op het kruispunt tussen fusion jazz en funk als de grote Duke. Hij was vaste keyboardspeler bij Zappa, maakte enkele straffe platen met bass-beest Stanley Clarke en tussen zijn onder eigen naam uitgebrachte albums zijn vooral degene uit de seventies de moeite. Ze houden zich op in het midden tussen Earth Wind & Fire, Bootsy Collins en Tom Browne. De tvdw is uit "From me to you", je hoort er Stanley Clarke op bass, Mike Sembello op gitaar en de sublieme Leon 'Ndugu' Chandler op drums.

TVDW 19/04/2009 - Depeche Mode - Jezebel (2009)

Mmm, moeilijke keuze deze week. Aanbod was nochtans ruim genoeg. Er was die plezierige ontdekking genaamd Jaydiohead - een mashup van de superbe rijmelarij van Jay Z met muziek van Radiohead, erg straf gedaan. Er was die bootleg van een Thin Lizzy concert, in Boston in 1978; lekker cocky en onstuimig. Er was die erg boeiende reportage op Canvas, met focus op Frank Zappa. Er was dat album van Kings of Leon van vorig jaar, dat ik nog eens een beurt gaf - staan toch vele potige songs op. Er was een verzameling prettig gestoorde liedjes van Nederlandse makelij, homemade by the Dday. Er was de dubbelaar van Steve Wynn & the Dragon Bridge Orchestra - Live in Brussel. Zijn laatste plaat kon me niet overtuigen, na het concert bleef ik ook met mixed feelings achter maar kijk: de live-registratie (met mijn gejoel ergens in de mix) weet dan weer wel 200% te overtuigen. Raar.
Over concerten: er was het concert zaterdagavond in Puurs waarbij Paul Michiels optrad met de Koninklijke Harmonie Concordiavrienden uit Kalfort, en waar o.a. mijn oudste dochter in het kinderkoor stukjes Eloise, Rue des Bouchers en zelfs Demaciado Corazon mocht zingen. Vooral Michiels' versies van Changes en van Forever Young waren erg mooi. Het eerste is altijd al een van mijn favorites van Soulsister geweest en neen, het tweede betrof niet de song van Dylan, wel die van Alphaville. Bob wacht trouwens woensdag in Vorst.
En dan was er nog die nieuwe Depeche Mode. Ik heb altijd al een haatliefde verhouding gehad met de groep. Als tiener was er geen band die ik meer haatte, maar dankzij single Dream On, het album Exciter, een geweldige concert-dvd en een fabuleuse doortocht in het Sportpaleis ging ik overstag. Wat me wel stoort, is de overdreven credibiliteit die de groep tegenwoordig geniet. Consequent je ding blijven doen is één manier om uiteindelijk lof te oogsten, maar die 10' dat Dave Gahan klinisch dood was na een OD geeft de man blijkbaar een aura van gevaarlijke rockgod. Slaat nergens op, the man wouldn't bust a grape in a fruit fight.
Plus, toch raar dat bij de recensies van de nieuwe Depeche-cd Sounds of the Universe iedereen het blijft hebben over de bewogen carrière van de groep, terwijl het feit dat de nieuwe cd wel erg middelmatig is, netjes verzwegen wordt. Net als bij de recente U2 lijkt het weer alsof de belofte van een interview met Gahan + de launch van een nieuw album van een Grote Naam volstaan om alle kritische bespiegelingen over boord te gooien. Sounds of the Universe is vooral in de eerste helft erg flauwtjes. Volgens een niet te verklaren opbouw bevinden de enige vier goeie songs zich allemaal achteraan. Jezebel is de meest opvallende, gebracht als een soortement crooner waar Marc Almond (of zelfs Costello) ook raad mee zouden weten, met een fijne lap tekst (verliefd op een lichtekooi) en met een mooie outro: beetje twinpeaks-achtig gitaartje, op een bedje van synthgekabbel.

http://www.sendspace.com/file/stoer7

TVDW 04/03/2007 - Lou Reed - Last Great American Whale (1989)

Vorige week hield ik me ondermeer zoet met Hot Rats, die freewheelende plaat van Frank Zappa, en met het herontdekken van de drie albums van New Musik, die wat vergeten voetnoot uit de Britse synthpop van begin jaren tachtig. Maar de tvdw gaat toch maar lekker naar Ome Lou, afgelopen vrijdag 65 geworden. Zoals Frank Vander Linden terecht opmerkte in het gelegenheidsprogramma op de radio, die vrijdagnacht: die van onze generatie leerden Reed aanvankelijk in het meest foute decennium kennen. Begin jaren tachtig bracht hij nu eenmaal weinig opzienbarende dingen uit ("The original Wrapper", anyone?).
Ik durf me verre van een Lou Reed-fan of -kenner noemen. Natuurlijk werd Transformer duchtig geplunderd als stereovoer tijdens fuiven of in de fakbar (meteen de reden waarom ik Vicious, Walk on the wild side of Perfect Day volkomen beu gehoord ben). En natuurlijk heb ik de klassieker Berlin wel wat draaibeurten gegeven, maar eigenlijk is dat so called meesterwerk toch wat te zwaar op de hand voor mij. Niet toevallig vind ik How Do You Think it Feels, een van de weinige uptempo nummers en inclusief blazers, het hoogtepunt van de plaat. Verder hou ik minstens zoveel van de zijwegen die Reed in zijn carrière insloeg: de acte de présence bij onze Belgen van Betty Goes Green, of bij The Smithereens of zelfs bij Simple Minds (de single This is your land, weet je nog wel?). Maar in mijn beperkte kennis van het oeuvre van de rockneuzelaar staat één plaat op eenzame hoogte: New York, uit 1989. Ook niet foutloos, vind ik, want naar het eind staan er enkele draken op, maar driekwart ervan is het echt wel genieten. Genieten van Lou's straatpoëzie, van zijn onverbloemd harde schets van 'zijn' stad en de lokroep naar escapisme van de inwoners (zie Dirty Blvd), van zijn grappige cynisme (aanstaande ouders: luister naar Beginning of a great adventure) en van de prima muzikanten - Mike Rathke, Rob Wasserman en Fred Maher etaleren hun talent zowel in vunzige rock als in meer jazzy varianten. "New York, dat is mijn DNA", zegt Reed in de dvd Rock 'n Roll Heart (uit bij Warner), die ik enkele weken terug bekeek. Goed gezegd, Lou. Ook in de tvdw weet hij het weer treffend te zeggen: een allegorisch verhaal over indianen, maar net zozeer over de verdorven blanke Amerikaan.
"Americans don't care too much for beauty
They'll shit in a river, dump battery acid in a stream
They'll watch dead rats wash up on the beach
And complain if they can't swim."

Nog vele jaren knorren, Lou.

http://www.sendspace.com/file/jfi54e

TVDW 11/02/2007 - Shuggie Otis - Aht Uh Mi Hed (1974)

De tvdw van deze week had net zo goed van Beethoven kunnen komen. Met de dochter naast me luisteren naar de Andante uit de Pianosonate opus 79, uitgevoerd door Eliens lerares, geloof me, het was een ontroerend moment.
Nachttafelliteratuur is sinds enkele weken het boek '1001 Albums - de meest spraakmakende albums aller tijden', een dikke turf die ondanks de wat manke vertaling een knap chronologisch overzicht geeft van de beste platen uit de popgeschiedenis en die de honger naar muziek nog wat aanwakkert. Ik laadde de plaat 'Inspiration Information' van Shuggie Otis in de iPod, amper enkele dagen voor ik in mijn laatavondleesmoment bij het jaar 1974 aanbelandde, en er de bespreking van hetzelfde album tegenkwam. Shuggie is de zoon van Johnny Otis, de man die de originele versie van "Hound Dog" meeschreef. Shuggie werkte zich als broekje van vijftien al tot aan de zijde van Frank Zappa, hij is te horen op Zappa's "Hot Rats" - trouwens ook één van de 1001 Albums uit het boek. Een paar jaar later werd Shuggie door de Rolling Stones zelfs gevraagd om Mick Taylor te vervangen (wat hij weigerde, waarna zoals bekend Ron Wood ingehaald werd). Otis nam amper een drietal platen op waarvan het grotendeels volledig eigenhandig ingespeelde 'Inspiration Information' als een van de grote verborgen schatten van de (zwarte) muziek wordt beschouwd. Een plaat waarin je referenties hoort van Sly & the Family Stone en van wat Prince later zou brengen, maar ook de originele versie van Strawberry Letter 23 (later een grote hit voor The Brothers Johnson) staat er op. Een tijdloze plaat, wat nog het best wordt geïllustreerd door de TVDW, opgestart met een primitieve drumcomputer, en openbloeiend als een mooie bloem.

http://www.sendspace.com/file/bqsj2c