TVDW 17/06/2012 - D'Influence - Shake it (1997)

De tvdw's doorlopen geeft een vertekend beeld. Ik heb (ook) een grote voorliefde voor Britse R&B, soul en acid jazz - en toch vallen slechts 5 van de nu 388 tvdw's onder die noemer. Ronny Jordan, Jhelisa, Roachford, de Brand New Heavies - en nu D'Influence. Nooit echt doorgebroken, dit laatste groepje, maar wat een geweldige plaat maakten ze eind jaren negentig met "London". Eentje die de geschiedenis van dertig jaar zwarte muziek opslurpt en er een eigentijds - nu ja, eigentijds circa 1997 dan toch - soepje van maakt. Deze jongens kennen hun klassiekers. Niet toevallig pikte Daryl Hall D'Influence op als een van de producers voor zijn "Can't Stop Dreaming"-album. Het resultaat van die samenwerking haalde de plaat niet, maar valt wel nog op youtube te rapen.

Vorige week dook ik nog eens in "London", waarvan ik intussen twee kopieën in huis heb. Het tweede exemplaar, incl. een bonus-cd met enkele knappe remixen, wist ik dankzij bemiddeling van Shamrockske Nico voor een prikje op de kop te tikken. Net als een andere weergaloze Britse soulplaat trouwens, "Companeros" van Working Week. Maar met tvdw's is het zoals met Highlander: there can only be one.

TVDW 27/03/2011 - Jamiroquai - Hurtin' (2010)

Het wordt tijd dat ik het op papier zet bij wijze van statement. "Ik moet mijn hoop laten varen dat Jamiroquai ooit nog een plaat zal maken die langs Innervisions van Stevie Wonder zal staan. Ain't gonna happen." Zo.

Een geval van te hoge verwachtingen? Ongetwijfeld, al wees in het begin van de carrière van Jay Kay alles erop dat de man zulk meesterwerk in zich had. Elke nieuwe release van Jamiroquai stelde me echter keer op keer teleur. Neen, dit was geen nieuwe Stevie Wonder, eerder een getalenteerd maar berekend ventje dat - een eenmalige meesterlijke track als Black Capricorn Day niet te na gesproken - ergerlijk braaf binnen de lijntjes kleurde.

Maar kijk, eenmaal de kaap van de initiële en inmiddels vertrouwde teleurstelling genomen was, slaagde Jamiroquai's laatste album Rock Dust Light Star er toch in me te charmeren. Blue Skies is bijvoorbeeld een heerlijk luilekkere track terwijl Hurtin' een rudimentaire groove van een song is, die me vaagweg doet denken aan iets wat (tweevoudig tvdw-winnaar) Roachford ook in zijn mars had.

TVDW 20/05/2007 - Ben Westbeech - Pusherman (2007)

Ik was het wel haast aan mijzelf en aan mijn nom de plume verplicht om naar Leuven te trekken, afgelopen vrijdag, om er Koop te bekijken en te beluisteren. Het werd een gezellig avondje, in the company of my man Dela, diens vrouw Miranda en mutual friend Nathalie. De set van Koop had nog weinig uitstaans met de lounge waarmee deze Zweden normaliter worden geassocieerd. Neen, in de plaats kregen we high energy zweterige jazz, soms zelfs zo full blast uit de boxen schallend dat het frêle zangeresje moeite had om haar jazzy frasering nog een plaats te geven in de geluidsmix. Helemaal anders maar minstens evenzeer de moeite vond ik het voorprogramma, de jonge Brit Ben Westbeech. De man liep school bij o.a. Roni Size en zijn losse, groovy manier van zingen doet soms wat denken aan Jamiroquai. Westbeech' debuutplaat "Welcome to the best years of your life" (uit op het Brownswood-label van acid jazz guru Gilles Peterson) is een zonnige mix van jazzy funk, lichtvoetige dansbare pop en sfeervolle instrumentals. Typisch een debuut waarvoor het adjectief ‘vermakelijk’ werd uitgevonden.
Wat is dat trouwens met die Britten en de manier waarop ze de zwarte muziek tacklen? Toegegeven, inzake zwarte dansbare muziek nemen de Amerikanen de maat van hun Britse collega's. En toch, als onze naaste buren van over het Kanaal zich met de zaak bemoeien, klinkt hun soul, funk of hiphop vaak net dat tikkeltje frisser dan de Amerikaanse eenheidsworst. Van US3 over Roachford en Soul II Soul tot, recenter, Lily Allen, The Streets, Mattafix of Just Jack: de voorbeelden zijn legio.
Fijn ook om vast te stellen dat Westbeech op de planken van het Depot goed overeind bleef. Quasi nonchalant en met zijn Elvis Pompillio-hoedje over het hoofd getrokken werkte hij zich met gemak doorheen een funky setje. De tvdw zat ergens middenin de playlist.

http://www.sendspace.com/file/orwdco

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 04/12/2005 - Roachford - This Generation (1994)

Wie zegt er dat artiesten slechts één TVDW-notering kunnen krijgen? In de statuten staat dat nergens vermeld en ook bij TVDW versie 1.0, die in de jaren tachtig van vorige eeuw werd gelanceerd, slaagden vele artiesten er in om meerdere TVDW's te verzamelen. Dus ook al had Andrew Roachford amper 9 weken geleden het voorrecht om een TVDW in de wacht te slepen (zie 9 oktober), hier duikt hij alweer op. Logisch en volkomen terecht, want 's mans optreden gisterenavond in de Botanique was bij momenten weergaloos sterk. De referenties die onderhuids op Roachford's platen aanwezig zijn - Marvin Gaye, Stevie Wonder, Philadelphia soul - kwamen op de planken helemaal naar boven. Bij de bisnummers, die grondig afweken van de vooropgestelde setlist, starte hij "Get Ready" op met een flard uit Sly & the Family Stone's "Everyday people" en ook op andere momenten in het concert was het volop genieten van de intereactie tussen de vijf schitterende muzikanten die zich op het podium zichtbaar stonden te amuseren. Schrijnend evenwel: er stond in de kleine Witloofbar van de Botanique hoogstens 60 man te kijken.....Na afloop maakten Hendrik (shout out to my man Dela!) en ik de bedenking dat Jamiroquai - landgenoot, generatiegenoot en ongetwijfeld evenzeer van soul doordrongen - dit concert had moeten zien. Jay K's tot in de puntjes verzorgde live-show staat mijlenver van het spontane, vaak in jams uitmondende optreden van Roachford. De manier waarop hij zijn reguliere set afsloot met "This Generation" - op plaat sowieso al een persoonlijke favoriet, omwille van dat heerlijk rollende basloopje - was indrukwekkend; de band met een eenvoudig "on the one" keer op keer stilleggend, om nadien opnieuw te demarreren. Na een kleine twee uur keek Roachford met brede grijns naar het publiek, uit elke porie van zijn lichaam druipend van het zweet.... en van de soul.

TVDW 16/10/2005 - Boz Scaggs - We're all alone (1976/1999)

Vorige week de popsoul van Roachford, deze week een trapje hoger op de ladder van de soul. This is the real deal, onversneden pure soul. En dat de zanger zo blank is als een schoteltje melk of Michael Jackson heeft daar niks mee te maken. "We're all alone" is een van de allermooiste ballades die ik ken. Ik herinner me zelfs nog raar genoeg wanneer ik het voor het eerst hoorde. Ik moet amper negen of tien zijn geweest, op de Nederlandse televisie zong een jongedame dit lied in één of ander variété-show. Het was Rita Coolidge, zo zou ik later leren. En nog later, bij het ontlenen van de cd "Silk Degrees" in de plaatselijke bibliotheek, ontdekte ik dat het nummer in feite van Boz Scaggs was. "Silk Degrees" blijft wat mij betreft een mijlpaal, een memorabele, foutloze plaat waarop de mid-seventies perfect in muziek werd samengevat. De versie die het tot TVDW schopt, komt echter niet uit dat album, maar uit de nieuwe cd van Scaggs, "Fade Into Light". Nu ja, nieuw. Rabiate fans weten bij het horen van die titel meteen dat het album in feite niet zo nieuw is. Scaggs bracht het in 1999 uit, exclusief voor de Japanse markt. Gevolg: Amerikaanse en Europese fans haalden op veilingsites veel geld boven om een exemplaar te bemachtigen, en de tracks tierden welig op allerlei illegale download-sites. "Fade into Light" wordt nu ook wereldwijd verspreid, inclusief een bonus-schijfje met enkele beelden van een op stapel staande live-DVD. We krijgen hier een Scaggs ‘grand cru’ te horen, die uitgepuurde versies brengt van oudere hits (+ een cover van "Love TKO", dat het in de versie van Hall & Oates enkele maanden terug ook tot TVDW schopte). Hij wordt hierbij omringd door de allerbeste studioratten van de Amerikaanse westkust: vanzelfsprekend wat muzikanten uit de entourage van Toto, en verder o.a. Ray Parker Jr. op gitaar. Logisch dat de selectie vooral halt houdt bij "Silk Degrees" en bij de verrassende come-backplaat "Some Change" die Scaggs in ’94 uitbracht. In de nieuwe versies klinken de songs spaarzaam maar gesofistikeerd, en in de lijn van de jazz-benadering die Scaggs in 2003 op cover-cd "But Beautiful" (en op het Cactusfestival, dat jaar) bracht.

TVDW 09/10/2005 - Roachford - Tomorrow (2005)

Andrew Roachford. We zagen hem ooit, rond 1993 moet dat geweest zijn, een stomend concert geven in het inmiddels al lang ter ziele gegane concertzaaltje The Pacific in Antwerpen en we hebben altijd al een boon gehad voor de radiovriendelijke soulpop van de man. Na jaren van stilzwijgen duikt Roachford nu terug op, met de nieuwe cd Word of Mouth, dan nog wel op het Peppermint-label van Duits producer Mousse T ("I'm horny, horny horny horny" en Tom Jones' "Sexbomb", weet u nog?). Soulpop is nog steeds zijn sterk, maar na talloze beluisteringen - we zullen vermoedelijk dit jaar geen enkele cd meer draaibeurten gegeven hebben dan deze - blijkt dat hij dit keer nog meer de nadruk op "soul" heeft gelegd, en minder op "pop". Het blijft natuurlijk gladde, lekker in het oor liggende muziek, zoals bijvoorbeeld ook Soulsister destijds bracht of zoals we die ook terugvonden op de laatste twee cd's van Hall & Oates. Wie echter goed luistert vindt tal van details terug in de erg verzorgde productie. Dat, in combinatie met Roachfords fantastische, erg natuurlijk klinkende zanglijnen - elke zinssnede druipt van de soul - zorgt voor een erg erg fijne plaat. Luister naar de haast onverholen verwijzing naar Marvin Gaye in de eerste strofe van "Together", naar de thematische parallel met Stevie Wonders "Living for the city" in "Work it out", naar de knipoog naar de klassieke TSOP-productie in single "River of love" en naar de manier waarop een slepende ballad als "Everything" telkens wordt stilgelegd, een stop-and-go truukje dat die oude soulartiesten dat in onze verbeelding ook wel eens bovenhaalden tijdens live-optredens in The Apollo Theatre. Onze TVDW is wat mij betreft het prijsbeest van de plaat; een toonbeeld van een perfect opgebouwde productie. In vogelvlucht: 1. een akoestisch gitaartje en wat beats en Roachfords stem, smooth as silk. 2. in het bruggetje duikt een Jimi Hendrix-achtig gitaartje op (de Hendrix van Little Wing, niet die van Crosstown Traffic) en is er plaats voor een piano-riedel die wel een vertraagde variant lijkt van deze uit "Sympathy for the devil". 3. de baslijn wordt in het nummer geschoven, alsook de warme gloed van een gospelkoortje. 4. strijkers vinden hun weg en tillen het nummer na drieënhalve minuut, na een langgerekte roffel van aanzuigende drums (voor hetzelfde productionele truukje: zie "Sowing the Seeds of Love" van TFF), naar een hoger niveau. 5. in aanloop naar de outro worden alle schuivertjes terug naar beneden geduwd, tot enkel het koortje en wat percussie overblijft.
As good as it gets.