TVDW 09/03/2008 - Steve Wynn - Layer by Layer (1993)

Afgelopen week goed zoet geweest met twee home made compilations die vrienden me toestopten. Nog altijd de beste manier om nieuwe muziek te ontdekken en oude favorieten te herontdekken, en een perfect alibi om een eind weg te leuteren over muziek. Maar het niet te overtreffen kippenvelmoment kwam zondagavond in een klein achterzaaltje van de Arenbergschouwburg, waar Steve Wynn - thuis al bekend als 'God' - optrad. Niet met zijn beautiful noise makende Miracle Three, maar in akoestische gelegenheidsbezetting met Robert Lloyd (gitaar, mandoline, keys - zie ook: Television) en Erik Van Loo (upright bass). Ik heb thuis een twintigtal Wynn-cd's en de teller qua concerten moet al tegen de dertig staan, en toch was dit optreden nieuw en vernieuwend. Qua aanpak en qua setlist. Ik onthou een vijftal absolute hoogtepunten: 'Out of the Grey', 'There Will Come a Day', 'If my life was an open book', 'Bruises' - (laatste nummer van de set en al eerder een tvdw op deze blog), en 'Layer by Layer'. Deze laatste song komt uit Fluorescent, de eerste Wynn-cd die ik kocht en nog altijd een van mijn favorieten. Die plaat was ook de aanleiding voor wat mijn allereerste interview met een rock/popartiest zou worden. Backstage in de inmiddels ter ziele gegane Pacific in Antwerpen. Ik had een doosje pralines bij voor Wynn.


http://www.sendspace.com/file/r72yca

TVDW 14/08/2005 - Steve Wynn & the Miracle 3 - Bruises (2005)

Afgelopen week in Denemarken (shout out to Jens og Annick og Matthias og Jonas - Kolding RULES!) leverde slechts één cd de soundtrack bij de - perfecte - vakantie: de nieuwe van Steve Wynn, pas in de winkels vanaf midden september. Wynn is sowieso al jarenlang een household name bij ondergetekende, de getalenteerde songschrijver levert gitaarrock zoals ik 'm graag heb: spannend, met een eigen sound en verre van eenzijdig. Van geen enkele artiest heb ik bovendien meer live-concerten gezien dan van Wynn. De teller staat intussen al dicht tegen de twintig, en we're still counting. Achttien december 2005 staat alvast genoteerd in de agenda, want dan doet hij met zijn Miracle 3 de Ancienne Belgique nog eens aan. Nieuwe plaat "... Tick ...Tick ...Tick" is vintage Wynn en ligt qua structuur wat in de lijn van voorganger Static Transmission: geen al te lange cd (elf nummers), redelijk grillig qua opbouw en inhoud: gitaarnoise met tonnen distortion en feedback staat zij aan zijn met bezwerende tragere nummers en pure powerpop. Er zijn (nauwelijks verholen) referenties naar The Stooges, Bo Diddley en Crazy Horse, en een samenwerking met crime novellist George Pelecanos. Sommige nummers geven hun charme slechts met mondjesmaat vrij, maar TVDW Bruises is daar allerminst bij. Het is één van die instant genietbare, sprankelende gitaarpopnummers, zelfs een beetje in lijn met Wynn's enige echte radiohit "Carolyn" van lang geleden. Tot in de AB?