TVDW 17/01/2016 - Les Paul - Lover (1947)

Over enkele dagen, op 27 januari, viert de rock 'n roll haar zestigste verjaardag. Althans, voor wie de verschijningsdatum van Elvis' single Heartbreak Hotel als ijkpunt neemt. Het hele jaar '56 kan als geboortejaar worden beschouwd, vermits - zoals StuBru het oplijst - ook de eerste rockfilm (Rock Around The Clock) in dat jaar verscheen en Johnny Cash met I Walk the Line een miljoenenhit scoorde.

't Is maar een mening natuurlijk. Anderen wijzen voor de geboorte van de rock naar Rocket 88, die single van Ike Turner die al in 1951 werd opgenomen. Nog anderen - zoals de makers van de uitstekende, door George Martin gesuperviseerde documentaire Soundbreaking - kijken naar Charlie Christian en de manier waarop die de elektrische gitaar binnenloodste bij Benny Goodman. In 1939 was dat.

Aan dat alles moest ik denken toen eerder deze week Les Paul op de draaitafel belandde. Paul stond te prijken op de verzamelaar "Stereo à la Carte vol. 2". Dat is een plaat van eind jaren zestig, uitgebracht onder de vlag van Phase 4 Stereo. Alleen daarover kunnen enkele bladzijden vol worden geschreven. Phase 4 Stereo werd in die tijd binnengehaald als het neusje van de zalm in geluidsbeleving, schermend met 20-sporen opnametechniek. Een tweehonderd platen werden onder die omstandigheden opgenomen - je vindt ze tegenwoordig regelmatig terug in uitverkoopbakken, niet zelden voorzien van sixties stoeipoezen op de hoes.

Les Paul is natuurlijk ook een iconisch figuur in de ontwikkeling van de rock 'n roll. In de jaren vijftig zou hij de rock een definitieve zet in de goede richting geven door de Gibson Les Paul te maken, de gitaar die Eric Clapton en Keith Richards wereldfaam bezorgde (en vice versa). Maar de kiem zaaide hij al veel vroeger, in 1941, toen hij in zijn garage sleutelde aan wat hij later zou omschrijven als The Log, een iconische elektrische gitaar waarmee hij de muziekwereld op zijn kop zette. Met name dan toen hij in 1947 The Log gebruikte om Lover op te nemen, een cover van een obscure Rodgers & Hart compositie. Les Paul combineerde verschillende - soms versnelde, dan weer vertraagde - opnames om tot een uniek resultaat te komen. Lover snelt voorbij in amper iets meer dan twee minuten. Het is een van die bepalende duwtjes in de rug, voor wat rock 'n roll zou worden.

.

TVDW 18/01/2015 - Yellow Magic Orchestra - Behind the Mask (1979)

Vorige week een tvdw from Russia with love, deze week eentje uit Bejing, China. En alweer eentje, gerelateerd aan Instagram. Johnny Cheng is een toffe peer, geboren in Hong Kong maar momenteel woont hij in Peking. Niet dat ik 'm echt ken, maar hij is een enthousiast Instagrammer met een geweldige collectie platen. Hij zou me een vinyl album opsturen met een hoes waarop enkele Action Men stonden te prijken (voor de geïnteresseerden: google "SMASH" en "Selfabused"). Maar wat bleek afgelopen woensdag, toen DHL voor de deur stond? Johnny had niet enkel dat ene album opgestuud, maar er meteen een schat aan andere vinylplaten bijgevoegd, allemaal van Japanse makelij.

Van Yellow Magic Orchestra namelijk, en van Yukihiro Takahashi, de man die naast Ryuichi Sakamato het bekendste groepslid van YMO was. Dat maakt dat ondergetekende nu plots in één klap de enige Belg is met zulke uitgebreide collectie exclusieve platen van YMO en aanverwanten. Gekleurd vinyl, promo copy, Japanse import... het zat er allemaal in. Over YMO en Takahashi zelf vallen er boeken te schrijven, maar toch in het kort dit: Takahashi (die al eerder een tvdw scoorde) werkte op zijn platen vaak samen met leden van Roxy Music, Japan en de cultgroep Bebop Deluxe - zijn muziek klinkt dus verrassend westers. Eigenlijk geldt dat ook voor YMO, dat als een Oosterse variant van Kraftwerk kan worden beschouwd. Dezelfde baanbrekende spielereien met synthesizers - Hideki Matsutake, de synthprogrammeur van YMO, was een oud-leerling van Tomita - en dezelfde consequente, wereldvreemde visuele aanpak (zie ook de foto).

Een tvdw van die plaat "Selfabused" van SMASH zit er niet in. 't Blijkt punkrock te zijn van het weinig besnaarde soort. Een van de songs heet Lady Love Your Cunt - quod erat demonstrandum. Neen, dan liever iets van YMO. Misschien maar meteen kiezen voor het allerbekendste nummer, het iconische Behind The Mask, uit die al even iconische plaat "Solid State Survivor". Een nummer dat hier in het Westen natuurlijk bekender werd omdat Michael Jackson het herwerkte (het stond in de steigers voor "Thriller" maar haalde het niet) en omdat Eric Clapton er een potige versie van maakte. Hier nog eens het origineel. Cheers, Johnny Cheng!

TVDW 06/03/2011 - Tony Rich Project - Birdseye (1998)

Snel, want de skilatten zijn gewaxt en de motor draait. De keuze is sowieso snel gemaakt, want buiten Jan Swerts - wiens wonderlijke cd in heavy rotation blijft - haalde slechts één cd de playlist deze week. Tony Rich kreeg destijds, in het Jaar des Heren 1998, zelfs een plaatsje in mijn eindejaarslijst met zijn Birdseye. Ultra smooth R&B en nu-soul, met wat gitaarlicks van Eric Clapton in steun en prima passend in het rijtje van Rashaan Patterson, Babyface of Prince ten tijde van Diamonds & Pearls.

TVDW 06/06/2010 - John Mayer - Heartbreak Warfare (2009)

Ik volg Mayer al van bij zijn debuut en de man stelt me zelden teleur. Hij is een uitstekend gitarist die vaak bluesy ondertonen in zijn pop smokkelt - niet toevallig roemt hij SRV als grote voorbeeld en is Clapton een goed maatje - en zijn vaste companen zijn niet van de minstens: Pino Palladino op bas en Steve Jordan op drums (de gewéldige Steve Jordan, zie o.a. Keith Richards' soloplaten).

In Amerika heeft Mayer de status van superster, in Europa blijft hij ook na vijf uitstekende albums behoorlijk onbekend. Als hij hier al in de boekjes komt, is het voor de verkeerde redenen: als liefje van Jennifer Anniston. Ex-liefje intussen, en de breuk is meteen het allesoverheersende thema op Mayers laatste plaat Battle Studies. Een knappe break-up plaat, waarbij de man zich niet verliest in zelfmedelijden maar de bedenkingen verpakt in mooie popsongs. Met ruimte voor zelfkritiek: "Had a little love but I spread it thin" is de geweldige openingszin in een van de songs. Als tvdw kies ik voor de openingstrack, met dat heerlijk rollende baslijntje en die in een loop gebrachte etherische synths.

http://www.sendspace.com/file/on8jxh

TVDW 15/03/2009 - JJ Cale - Old Friend (2009)

Hoezo, die posts van mij zijn altijd veel te lang? Neen, het kan ook bondig hoor. JJ Cale heeft altijd al op veel instemmend geknik mogen rekenen, ever since ik als kind zijn City Girls hoorde op een of andere verzamelaar. Vooral zijn ouder werk bevat prachtige songs, en dan heb ik het heus niet enkel over die twee songs die Clapton zo beroemd maakte. Ook Crazy Mama, Cajun Moon en Magnolia zijn echt pareltjes. Zijn nieuwe, net verschenen cd sluit naadloos aan bij die songs, ik heb 'm al enkele keren met plezier gedraaid. Véél beter dan die vorige cd die hij samen met Clapton opnam, en eigenlijk ook veel beter dan de twee cd's die Cale daarvoor uitbracht. De tvdw is een van de hoogtepunten. Ergens in het akkoordenschema zit iets verstopt dat me keer op keer doet denken aan Tears Won't Help van Steve Wynn, maar dit terzijde.

Zie je, kort kan ook.

http://www.sendspace.com/file/o2t859

TVDW 08/06/2008 - Steve Winwood - Other Shore (2008)

Aha, Steve Winwood - de meester. Een man die weinig verkeerd kan doen ten huize Koop. Ik koester mijn vinylplaten van The Spencer Davis Group die ik ooit in een uitverkoop op de kop tikte. En ik blijf met plezier albums als Arc of a Diver, Talking Back to The Night en Back in the High Life draaien. "And we'll drink and dance, with one hand free / Let the world back into me" - hoe mooi, toch. En ik denk met plezier terug aan de drie keer dat ik de man live zag.
Winwood had al een tvdw te pakken met het weergaloze Night Train (top tien notering in het best intro's ever lijstje), maar het heerlijke Other Shore komt uit zijn meest recente plaat, Nine Lives. Bij die cd zit ook een dvd waarin Winwood ons rondleidt op zijn landelijke hoeve in Gloucestershire, waar op een steenworp afstand ook 's mans opnamestudio ligt. In het begeleidende interview zegt hij op Nine Lives te hebben gezocht naar het kruispunt tussen rock en Latijns-Amerikaanse ritmes. Beetje wat hij ook al deed op voorganger About Time. De nieuwe plaat is iets meer gefocust en bevat twee opvallende samenwerkingen. De ene is met Eric Clapton, een collaboratie die vooral fans van Blind Faith zal plezieren. De andere ligt verborgen in de kleine letters, en is meer verrassend. Om de teksten te schrijven vormde Winwood dit keer team met Peter Godwin. Inderdaad, de kerel van de de eighties synthpop-klassieker Images of Heaven. Nou moe!

http://www.sendspace.com/file/p435lw