TVDW 21/12/2014 - Simple Minds - Glittering Prize (theme) (1982)

Eindejaarslijstjes zijn als diarree. Iedereen heeft er wel eens last van. Dan toch maar even de mijne presenteren - voor wat het waard is. Ouder (vinyl-)werk vierde dit jaar bij mij een sterke, onverwachte comeback, maar met name tijdens het joggen nam ik toch nog wat recentere releases door. Ik ga niemand vervelen met omstandige argumentaties, maar deze hebben me het meest geplezierd:

13. Cold War Kids - Hold my home
12. How to dress well - What is this heart
11. Jack White - Lazaretto
10. Wolf Gang - Alveron
9. The New Pornographers - Brill Bruisers
8. Jimmer - The Would-Be Plans
7. Ryan Adams - Ryan Adams
6. Foo Fighters - Sonic Highways
5. Band of Skulls - Himalayan
4. Arsenal - Furu
3. The 2 Bears - The Night is young
2. The War on drugs - Lost in the dream
1. Roddy Frame - Seven Dials

Oh ja en de tvdw? Die heeft weinig met bovenstaande te maken, al bracht Simple Minds dit jaar wel een aardige plaat uit, "Big Music". De tvdw heeft alles te maken met de platen die de afgelopen, rustige week voor Kerst, op de draaitafel belandden. Eentje daarvan was "New Gold Dream". Voor mij een absolute klassieker, een plaat die net als "Dare" van The Human League perfect de klankkleur en tijdsgeest weergeeft van de eerste helft van de jaren tachtig. Ik beluister hem haast nooit meer, die "New Gold Dream", maar als het er dan toch nog eens van komt, blijft het genieten. Ook al omdat de plaat, hoe bepalend hij ook was in de popgeschiedenis, niet de absolute (inmiddels doodgespeelde) klassiekers van de groep bevat. (Nog) geen Don't You, nog geen Alive & Kicking. Dat zorgt ervoor dat het album toch nog min of meer vers blijft. Als tvdw moest ik wel bij de b-kant van de plaat uitkomen, want daar staan de echte prijsbeesten: Hunter & the Hunted (inclusief Herbie Hancock), voorafgegaan door mij favoriet uit hun hele cataloog, Glittering Prize. Als tvdw de instrumentale versie, zodat je nog beter het mooie, rollende baswerk van Derek Forbes kan horen.

TVDW 18/05/2014 - Roddy Frame - Postcard (2014)

Altijd fijn om vast te stellen, als je helden je niet teleurstellen. Roddy Frame en zijn Aztec Camera konden niet veel verkeerd doen bij mij. Come to think of it: ze déden dan ook niet veel. Roddy is niet bepaald een veelschrijver, in het interview in het Q magazine van deze maand noemt men hem de koning van het lanterfanten. In datzelfde interview vernam ik ook dat de man jarenlang met drug- en drankverslaving worstelde. Raar, zo heldhaftig bleek hij dan toch niet te zijn.

Soit, ik bewaar fijne herinneringen aan mijn interview met de man, in een poepsjiek hotel in Brussel. Ik herontdekte onlangs met veel plezier 's mans debuutplaat, die ik voor één euro op de kop wist te tikken in een kringloopwinkel. En ik ben erg te spreken over Frame's nieuwe plaat "Seven Dials". Een album met dezelfde fijngevoelige, subtiele melancholie die ook op Aztec Camera's "Frestonia" opdook. Als tvdw kies ik voor het poppy Postcard, waar Roddy in de tekst refereert naar "Rumours" van Fleetwood Mac. Een plaat die ik, even kijken, een half uurtje geleden kocht op vinyl. Ha!

TVDW 02/12/2007 - Ryuichi Sakamoto - Same Dream, Same Destination (1994)

Eentje uit de uitverkoop. Ik heb sowieso een zwak voor rommelbakken en kringloopwinkels. Zo kon ik twee weken terug niet weerstaan aan twee koopjes, eentje van Carmel en deze van Sakamoto. Voornaamste reden was dit nummer, gezongen en meegeschreven door Roddy Frame. Sakamoto leverde als producer prachtig werk voor Roddy Frame's alter ego Aztec Camera, op diens cd "Dreamland" uit 1993. Aztec Camera had toen al enige tijd een wit voetje bij mij; Roddy Frame is en blijft een wat onderschat singer-songwriter, weinigen kunnen zo heerlijk romantisch uit de hoek komen zonder klef te klinken. Ik mocht de man ooit interviewen, toen hij in februari 1999 het voorprogramma verzorgde bij het concert van Sheryl Crow in de AB. Afspraak was het Conrad Hotel in Brussel, vermoedelijk het sjiekste hotel van Brussel, alleszins eentje waar ik voordien enkel voor big shots als Live binnenmocht. Gek om die bescheiden, soft spoken Roddy daar aan te treffen. Maar het werd een leuk gesprek.
Nog even over de tvdw, waarop ook Amadeo Pace (Blonde Redhead) meespeelt: 't is een verrassend uptempo nummer, met een rollende baslijn die het nummer de nodige drive meegeeft, en met een heerlijke flow in de zanglijn van Frame.
Afsluiten met persoonlijke noot? Hanne gaf dit weekend, enkele dagen voor haar derde verjaardag, haar tutje aan de Sint. Het grote leven wenkt...


http://www.sendspace.com/file/jjslmd