TVDW 22/04/2012 - Great Lake Swimmers - Easy Come Easy Go (2012)

Ik verwacht binnenkort een kwade mail uit Spanje. "Hey Koop, was het misschien niet goed genoeg, nee?" Wel, sorry, maar ook al genoot ik wel van het losjes uit de pols swingende concert van Josh Rouse in de Handelsbeurs - een setlist die herinneringen opriep aan platen van GW McLennan, Freedy Johnston, JJ Cale en Paul Simon kan niet slecht zijn - toch zat er niet echt een tvdw in. Nu, Josh mag niet klagen, met It looks like love en Sad Eyes heeft hij al twee tvdw's op zak. Neen, dan toch maar kiezen voor Great Lake Swimmers. Groepje dat al gekoesterd werd door Hannes en Shamrockske en dat ik rijkelijk laat ontdekte. Vorige plaat "Lost Channels" had met Pulling on a line eigenlijk al een tvdw moeten opleveren, dit keer - met het donkerbruin gekleurde nieuwe album "New Wild Everywhere" - is het dan toch eindelijk prijs.

TVDW 07/05/2006 - G.W. McLennan - Fingers (1993)

"Spirit lives when man dies". Vermits ik al sinds vrijdag met een aantal overpeinzingen rondloop over leven en dood (klinkt zwaar, is het ook), was het meer dan gepast geweest had Mike Scott in de AB het nummer "Spirit" gebracht, uit dat memorabele "This is the Sea" (die ik ooit nog es moet kopen op cd), maar verder dan twee speels ingezette noten op piano kwam hij niet. Geen kwaad woord over het concert trouwens, er straalde een enorme bezieling van uit, een verademing om te zien dat zoiets nog kan bij artiesten die er al een kwarteeuw ervaring hebben opzitten. The Waterboys, dat was in feite het aller aller allereerste concert dat ik ooit zag (tijdens m'n allereerste keer Vorst). Weliswaar als voorprogramma bij Simple Minds, eind 1985, maar toch memorabel genoeg om te onthouden. Van de ene spirit naar de andere: You're one thing greater than all the things you are together, zo omschreven The Go-Between diezelfde ziel op hun song "Spirit". Shamrockske wist me net voor het concert van The Waterboys te zeggen dat Grant (G.W.) McLennan, die man die samen met Robert Forster de spilfiguur was bij The Go-Betweens, eergisteren overleden was. Hij was amper 48 en stierf naar verluidt vredig in zijn slaap. Veel te vroeg, zonde zonde want McLennan lag bij mij in de bovenste schuif sinds zijn nog steeds erg mooie (tweede) soloplaat Fireboy. "Fingers" was de eerste single eruit, een nummer dat destijds vaak op StuBru te horen was, een hyperromantische ballad - althans qua muziek, de tekst is meer ambigu. Van de vier solo-albums van McLennan heb ik ook nog nummer vier, In your bright ray, evenzeer een aanrader maar minder gefocust dan Fireboy. Op 4 november 2000 interviewde ik McLennan en Forster, naar aanleiding van hun erg gesmaakte comeback-cd The Friends of Rachel Worth. Het werd voor mij een van de meest aangename interviews ooit, die lange babbel in de bar van de Botanique, eentje waarbij alles op zijn plaats viel en er een heerlijke vibe in de lucht hing. Zijn "best wishes from Brussels" handtekening die ik nu op de cd zie staan, stemt me droef. We zullen 'm missen.

TVDW 02/04/2006 - Josh Rouse - It looks like love (2006)

Qua muziek een bijzonder mellow en vrouwvriendelijk weekend achter de rug, waarbij zowel Joan Armatrading opnieuw een draaibeurt kreeg (wat blijft "The Weakness in me" toch een fabuleuze ballad!), de Best Of van Bonnie Raitt nog eens doorgenomen werd ("Nick of Time" - nog zo'n fenomenaal nummer), een ouwertje van Carmel (jawel!) van onder het stof werd gehaald en zelfs Kim Carnes de cd-speler haalde (met haar nieuwste cd dan nog - inclusief een gastrol voor Chuck Prophet!). Maar het is uiteindelijk een man die met de TVDW gaat lopen, en nog wel één van de ongekroonde koningen van mellow music anno 2006. Josh Rouse zal wel eeuwig net onder de radar blijven vliegen, meer dan een occassioneel half radiohitje op Radio 1 zit er niet in, maar wat is die kerel intussen toch een mooi oeuvre bij mekaar aan het schrijven! Nieuwe cd "Subtitulo" is, met zijn amper 30' speelduur, misschien net iets te vroeg ter wereld gebracht - maar het is toch een heerlijk plaatje geworden. Rouse nam op vorige cd afscheid van Nashville (zie TVDW "Sad Eyes" op 27/3/2005) en woont nu in Spanje. Rouse is een oude ziel in een jong lichaam, iemand die het dolce far niente in een ingeslapen dorpje bezingt en met melancholie terugkijkt op de zomers van zijn jeugd. Samen met de op seventies leest geschoeide productie geeft dat een fijn resultaat: all smooth & soothing sounds, lekker laidback en lui. We moeten ons inhouden, of we beginnen aan een mixtape waarin Rouse gepaard wordt aan gelijkgestemde zielen en gelijkaardige songs. Even kijken, wat zou er zo al op die tape kunnen? "Cajun Moon" van JJ Cale bijvoorbeeld, gevolgd door "Hearts & Bones" van Paul Simon, dan het meer lichtvoetige werk van Bruce Cockburn (think "Wondering where the lions are"), iets uit het solowerk van G.W. McLennan, iets van World Party (bij voorkeur "Ain't gonna come till I'm ready") en om af te sluiten een ouwertje van Lloyd Cole, "Speedboat" bijvoorbeeld. Mellow maestro's of the world - unite and take over.