TVDW 14/12/2025 - Few Bits - Pick Up Yourself (2025)

 

TVDW 1092. Hoe muziek generaties kan overspannen. Concerten meemaken aan de zijde van mijn petekind Jolan, of, zoals een paar dagen geleden, Hannes: het is fijn om vast te stellen dat het kan, en dat het zelfs erg natuurlijk aanvoelt. 

Hannes heeft een boon voor de betere Belpop, en heeft me de voorbije jaren al meegetroond naar onder meer The Bony King Of Nowhere, Otla en Flying Horseman. Woensdag was Few Bits aan de beurt, een groep die merkwaardig genoeg jarenlang onder de radar is gebleven. Correctie: bij mij dan toch, want de grote festivals en bands als The War On Drugs en The Lemonheads pikten de groep de afgelopen jaren wel al gretig op. 

Het werd een erg fijn concert, in de kleine zaal van de Arenberg. Few Bits brengt dromerige, breed uitwaaierende popsongs, met veel detail gemaakt en gegoten in soms verrassende arrangementen. De tvdw vond ik een van de hoogtepunten; omwille van de mooie tekst maar ook omdat aan het eind een fijnbesnaarde dubbelgevouwen gitaarpartij opduikt (- die live nog beter uit de verf kwam dan op plaat).    

TVDW 16/10/2022 - Strand of Oaks - Galacticana (2021)

 Al eerder gezegd: weinige dingen zijn zo plezant als met wat vrienden aan een muziekquiz meedoen. Ik weet het, een erg nerdy bezigheid om een hele avond over een blad gebogen te zitten en enthousiast songtitels naar elkaar te fluisteren, maar toch. Afgelopen vrijdag was het van dattum in Djingel Djangel. Het werd een redelijk anarchistische, wilde avond - voor zover een quiz wild kan zijn - waarbij we zelfs (warempel!) de eerste plaats wisten weg te kapen. De bijhorende hoofdprijs was in mijn geval "In Heaven" van Strand of Oaks. Eens te meer ben ik vrij laat om deze band te ontdekken, maar soit. Ik hou wel van hun onverdunde Americana, met songs die nu eens Ryan Adams in gedachten brengen en dan weer The War on Drugs.

TVDW 14/10/2018 - The Bony King of Nowhere - Whenever we meet again (2018)

Het toont nog maar eens dat je nooit te snel conclusies mag trekken. Vermits zijn groepsnaam ontleend was aan een song van Radiohead - en vermits ik niet bepaald fan ben van die band - had ik nooit aandacht besteed aan deze Gentse band rond Bram Vanparys. Ik ging dus zonder voorkennis of verwachtingen naar het concert in de Botanique, op uitnodiging van Hannes.

Het concert blies me simpelweg van mijn sokken. Geen ijl pretentieus Brits gepingel, maar op uitgesproken Amerikaanse leest geschoeide, wijdse rock. Think War on Drugs, Daniel Lanois, Neil Young en Robbie Robertson (hm, come to think of it: dat zijn allemaal Canadezen...). De dagen nadien was ik op Spotify wel even zoet met het beluisteren van Bony's laatste plaat "Silent Days". Straffe kost, al vond ik het live nog net iets overtuigender, ook al omdat Vanparys een gewéldige drummer mee had, plus daarnaast de frontman van Douglas Firs (een van de alleraardigste belpopontdekkingen van de laatste jaren). Whenever we meet again vond ik het hoogtepunt tijdens het concert, samen met Like Lovers Do (tiens, Lloyd Cole heeft ook een song met die titel).

TVDW 24/12/2017 - Mandingo - Fever Pitch (1973)

Lijstjestijd? #AOTY? Ik kan geen oordeelkundige rangschikking geven, wegens veel te veel gemist. Dan maar gewoon de plaatjes oplijsten waaraan ik het meest plezier beleefde. Eerste vier staan gebeiteld, de rest is wat random.

1. LCD Soundsystem - American Dream
2. Barenaked Ladies & the Persuasions - idem
3. Steven Wilson - To The Bone
4. War on Drugs - A deeper understanding
5. Ryan Adams - Prisoner
6. Chuck Prophet - Bobby Fuller Died For Your Sins
7. Soulwax - From DeeWee
8. Jamiroquai - Automaton
9. Aimee Mann - Mentall Illness
10. Douglas Firs - Hinges of Luck

De tvdw heeft daar vanzelfsprekend geen uitstaans mee - maar onderstreept eens te meer mijn favoriete muzikale bezigheid van het afgelopen jaar (en van enkele jaren voordien): crate digging in allerhande kringloopwinkels. Negen kansen op tien levert het niets op, maar het draait natuurlijk om die ene, tiende keer.

Bij sommige plaatjes weet je haast instinctief dat ze de moeite waard zijn. Neem "Sacrifice" van Mandingo. De hoes, de platenfirma (EMI), het jaar van uitgifte (1973), titels als Fever Pitch, Bloodsucker, The Snake Pit, Manhunt... Ik wist gewoon dat ik 'm (voor amper één euro) moest meegraaien. Eenmaal thuis groeide mijn verbazing nog. Niet enkel omdat de prijzen voor de plaat op vinylbeurssite discogs heel wat hoger lagen. Vooral omdat de grote man achter Mandingo Geoff Love blijkt te zijn. Love is een soort van James Last die zich vooral specialiseerde in het naspelen van film- en tv-scores. Gek genoeg maakte hij onder de naam Mandingo ook een uitstapje richting het meer groovy werk. "Sacrifice" is een kruising tussen exotica, cocktail-jazz en blaxploitation (en een goudmijn als sample materiaal voor hiphoppers). Meer info over de plaat en uitgebreide track by track omschrijving vind je hier:
http://www.ambientexotica.com/exorev063_mandingo_s/

Oh en de Dracula die bij deze post afgebeeld is? Dat is een van de eerste platen uit mijn collectie. Ik moet mijn ouders als tienjarige (?) zot genoeg hebben gemaakt om hem voor me te kopen, ongetwijfeld voor de coole hoes. Nooit gedacht dat Geoff Love veertig jaar laten een tvdw zou scoren. Met zo'n geweldige plaat dan nog!

TVDW 21/12/2014 - Simple Minds - Glittering Prize (theme) (1982)

Eindejaarslijstjes zijn als diarree. Iedereen heeft er wel eens last van. Dan toch maar even de mijne presenteren - voor wat het waard is. Ouder (vinyl-)werk vierde dit jaar bij mij een sterke, onverwachte comeback, maar met name tijdens het joggen nam ik toch nog wat recentere releases door. Ik ga niemand vervelen met omstandige argumentaties, maar deze hebben me het meest geplezierd:

13. Cold War Kids - Hold my home
12. How to dress well - What is this heart
11. Jack White - Lazaretto
10. Wolf Gang - Alveron
9. The New Pornographers - Brill Bruisers
8. Jimmer - The Would-Be Plans
7. Ryan Adams - Ryan Adams
6. Foo Fighters - Sonic Highways
5. Band of Skulls - Himalayan
4. Arsenal - Furu
3. The 2 Bears - The Night is young
2. The War on drugs - Lost in the dream
1. Roddy Frame - Seven Dials

Oh ja en de tvdw? Die heeft weinig met bovenstaande te maken, al bracht Simple Minds dit jaar wel een aardige plaat uit, "Big Music". De tvdw heeft alles te maken met de platen die de afgelopen, rustige week voor Kerst, op de draaitafel belandden. Eentje daarvan was "New Gold Dream". Voor mij een absolute klassieker, een plaat die net als "Dare" van The Human League perfect de klankkleur en tijdsgeest weergeeft van de eerste helft van de jaren tachtig. Ik beluister hem haast nooit meer, die "New Gold Dream", maar als het er dan toch nog eens van komt, blijft het genieten. Ook al omdat de plaat, hoe bepalend hij ook was in de popgeschiedenis, niet de absolute (inmiddels doodgespeelde) klassiekers van de groep bevat. (Nog) geen Don't You, nog geen Alive & Kicking. Dat zorgt ervoor dat het album toch nog min of meer vers blijft. Als tvdw moest ik wel bij de b-kant van de plaat uitkomen, want daar staan de echte prijsbeesten: Hunter & the Hunted (inclusief Herbie Hancock), voorafgegaan door mij favoriet uit hun hele cataloog, Glittering Prize. Als tvdw de instrumentale versie, zodat je nog beter het mooie, rollende baswerk van Derek Forbes kan horen.

TVDW 05/10/2014 - The War on Drugs - Suffering (2014)

Grr, weer veel te laat om dit te posten, maar kom, het zal de leeftijd zijn.

Opnieuw The War on Drugs, ja - eerste tvdw dook op in maart. Dat dit bandje - dat dixit internet grossiert in cosmic rock, wat dat dan ook weer moge betekenen - in de eindejaarslijstjes zal opduiken, kan bezwaarlijk een verrassing worden genoemd. Suffering is misschien wel het hoogtepunt van die met pareltjes bezaaide plaat "Lost in the Dream". Een song ook die me keer op keer doet denken aan Lennon.

Echt voer voor toogpraat onder muziekliefhebbers, bij het nuttigen van een bier met hoge gisting, deze stelling: mocht John Lennon nog leven, zou hij dan een song als Suffering hebben geschreven? Then again: ik hang nooit aan de toog, drink geen zware bieren en het kransje muziekliefhebbers in mijn onmiddellijke omgeving dunt ook alsmaar verder uit. Dan maar de stelling hier op deze blog gooien, in the great void called cyberspace.

TVDW 23/03/2014 - The War on Drugs - Under the Pressure (2014)

Voor één keer: DO believe the hype. Alle lovende recensies die je opvangt over The War On Drugs zijn wààr. Wat een rijke, boeiende plaat is dit. Ik kan nauwelijks beginnen met een accurate omschrijving  - de associaties vliegen me rond de oren bij de avondlijke beluisteringen tijdens het joggen - maar "Lost in the dream" is alleszins een album dat vele draaibeurten verdraagt. Ze heeft een aparte, ijle, erg 'ademende' productie meegekregen, maar laat toch een zeer volle, brede sound horen. Flarden van de in hogere sferen rondcirkelende gitaartjes van Danois Lanois komen voorbij, elders legt de groep eenzelfde bevlogenheid aan de dag zoals we die kennen van Mike Scott en zijn Waterboys, terwijl Suffering aan het eind zelfs iets Lennonesk meekrijgt. Merkwaardige vergelijkingen, ik weet het. Maar ga vooral zelf op ontdekking.