TVDW 20/11/2022 - Lionel Richie (ft. Darius Rucker) - Stuck on you (2012)

 

Tiens, weer duidelijk niet opgelet. Vriend Frank wees me op "Tuskegee", een album waarop Lionel Richie zijn oudere nummers in een country-jasje steekt. Slim idee - want een aantal van zijn songs hadden sowieso een erg uitgesproken country feel from the start - en goed uitgevoerd ook. Blijkt het album echter al tien jaar oud te zijn (!). Niet opgelet, dus. Maar de tvdw is wel terecht - al was het maar omdat hij samenvalt met een heuglijk feit: mijn 37 jaar (yes, je hebt dat goed gelezen) samenzijn met mijn vrouw.

TVDW 10/07/2016 - Bruce Springsteen - No Surrender (1984)

"We learned more from a three minute record / Than we ever learned at school". Een van mijn favoriete songquotes - en zo typisch Springsteen. The Boss was niet minder dan grandioos op afgelopen TW Classic. Mocht iemand zijn geloof in rock 'n roll verliezen, neem hem mee naar een concert van Springsteen. Zoveel toewijding, overgave en pure, oprechte liefde voor muziek straalde de man uit - bij momenten was het echt ontroerend om te zien. En dan de setlist. Het begon al met twee nummers uit wat vermoedelijk mijn favoriete Springsteen-plaat is: "Darkness on the edge of town". Beginnen met Prove It All Night, dan de titeltrack en dan als derde nummer No Surrender, dat geweldige moment uit "Born in the USA". Toen lagen we al uitgeteld op het canvas. En de avond moest nog beginnen. Thunder Road was nog een geweldig moment, maar het emotionele hoogtepunt was ongetwijfeld American Skin (41 shots), dat als een mantra werd herhaald tot echt iedereen op de wei wel wist dat Springsteen, zonder het met zovele woorden te zeggen, verwees naar de schietpartij in Dallas. Alsof het een statement was, breidde hij er meteen Promised Land aan vast. Terreur, maar ook rijzende hoop: typisch Springsteen. Verder: opvallend veel songs uit "Born in the USA" (jammer genoeg ook het wat snerpende Cover Me, maar geen I'm on Fire) en heel wat hartverwarmende interactie met bandleden en publiek.

Oh ja, er waren die dag nog andere artiesten op de wei. Simply Red was beresterk maar weinig verrassend en Lionel Richie kwam dan weer opvallend fake voor de dag, met een redelijk bombastisch spelende band rond zich en met veel trucjes uit Las Vegas. Maar ze werden hoedanook in de schaduw gezet door Springsteen. Een onvergetelijk concert - fijn om het samen met mijn twee neven (en de resp. vrouwen) te kunnen meemaken.

TVDW 25/08/2013 - George Benson - Inside Love (1983)

Altijd al een favorietje geweest, deze ultra slick track van George Benson. Uit de periode dat hij aansluiting zocht bij de Lionel Richies en Michael Jacksons van begin jaren tachtig - een uiterst verzorgde productie (dit keer niet van Quincy Jones maar van Arif Mardin en Kashif) en een batterij top knotch studiomuzikanten die ook het mooie weer maakten op "Thriller" (... en zovele decennia later op "Random Access Memories" van Daft Punk).



TVDW 22/03/2009 - Phoenix - 1901 (2009)

Muzikaal viel er héél wat lekkers te rapen afgelopen week. Maandag landde Grace Jones in de AB in Brussel. Lang naar uitgekeken, en de madam stelde niet teleur. Stevige band (jammer genoeg zonder mijn helden Barry Reynolds en Sly & Robbie), goeie maar wat onevenwichtig opgebouwde setlist en zoals verwacht een stage show om u tegen te zeggen, met stroboscopen, gekke hoedjes, hoelahoep, hoogtewerker en een soort 'butt camera'. Voortdurend laverend tussen kunst en kitsch, tussen potig en potsierlijk, tussen 'in your face' en 'op haar bakkes'. Over dat laatste: enkel bij La Vie En Rose en I've Seen That Face Before werkte de theatrale benadering niet. Hoogtepunten waren dan weer My Jamaican Guy, een weinig toonvast gezongen maar furieuze versie van William's Blood, en die machtige song Slave to the Rhythm (die wel verdacht sterk klonk als op de plaat - heel wat voorgeprogrammeerd spul, dus). Het werd een goed concert, erg goed zelfs (plus nog wat upgespiced door het fijne gezelschap van Dela, Michiel en Chris), maar toch net niet echt memorabel. Daarvoor hield Jones de band bij momenten iets té strak aan de lijband - het was wel echt haar show en niemand mocht even in haar zonnetje komen te staan. En jammer dat er geen bissen vanaf konden (blijkbaar was madam te laat gestart -?).

Nog muzikaal lekkers, naast Grace? Verderop in de week was er de boeiende de reportage Classic Albums: Who's Next op Canvas - voor wat spul van The Who mag je me altijd wakker maken. En op vrijdagavond stootte ik op de BBC bij Jonathan Ross op Lionel Richie, steeds verrassend hoe sympa die man na al die jaren nog is. En deze week viel ook een nieuw teken van leven te rapen van mijn favoriete Franse band (euh... welke andere?), Phoenix. Ooit gestart als begeleidingsband van Air, maar dit viertal wist de short-lived hype van de French Touch al snel te overstijgen. Ik zag ze ook al een drietal keren live, en ook dat blijft de moeite.

Oké, met vier studioplaten in negen jaar tijd zijn ze niet erg productief, maar gelukkig is wàt ze uitbrengen wel steeds erg fijn luistervoer. Zoals de nieuwe single 1901, voorloper van de cd die Wolfgang Amadeus Phoenix (tja... Fransen en hun arrogantie) zal heten. Die typisch staccato gitaarlickjes, die gladde productie, dat catchy refrein: made for radio, this.... Phoenix brengt rond deze tijd overigens ook een mix tape cd op de markt (of hoe moet je dat noemen), Kitsuné Tabloid genoemd. Beetje zoals de cd-reeks Late Night Tales waarop oa Pet Shop Boys, Jamiroquai en Flaming Lips inzage geven in hun favoriete platen. Op Kitsuné Tabloid staat wel good stuff, van Kiss over Iggy Pop tot D'Angelo en Lou Reed, maar als geheel sprak die Phoenix-verzamelaar me toch minder aan wegens een iets te hoge "kijk eens mama zonder handen" factor (vertaald: "kijk eens hoe freaky mijn muziekselectie is").

De tvdw is ook gratis te downloaden op www.wearephoenix.com. Wie met programma's als Logic en Reason aan de slag kan, kan er eveneens de multitrack downloaden om zelf een remix te bricolleren.

http://www.sendspace.com/file/dr8kox

TVDW 07/10/2007 - The Selecter - On my radio (long version) (1991)

40 + 40, dat maakt 80, ja? Logisch dus dat "eighties" het codewoord was op ons dubbel verjaardagsfeestje van afgelopen zaterdag. DJ Stefan spon een mooi web met afwisselend aandacht voor disco, new wave, steviger werk (RATM, AC/DC), streepjes reggae (Cocaine, running around my brain - in de vroege uurtjes!), lekkere foute boel en heel wat classics en personal favorites. Wat was het fijn om "Love Song" van Simple Minds nog eens te horen, en Lionel Richie, en The Employees, en Ian Dury en en en... Het feestje werd gepast afgesloten rond 4 uur, met "40" van U2. Dat alles onder de vlag van, Nicole indachtig, vrede onder vrienden. Vrede, en heel wat liefde, .... denn die Liebe, Liebe, Liebe, Liebe, die macht viel Spass, viel mehr Spass als irgendwas. Liefde, die ook terug te vinden was onder de talrijke aanwezige vrienden (waaronder enkele grote verrassingen) en in de talrijke cadeautjes. Spijs en drank, leesvoer, inkaderbare attenties (bedankt, Jolan!) en nog wat euh, geschenkjes: wij danken allen!
Niet alle artiesten van de Metro Lines t-shirt werden afgewerkt - trouwens zelden zoveel cirkelende vingers gehad rond mijn tepelhof - dus dat zet de deur fijntjes open voor een tweede editie....
Uit alle songs van de avond één alles overschaduwende tvdw kiezen is onbegonnen werk, maar The Selecter was alleszins een van de hoogtepunten. Free for download is niet de singleversie uit 1979 die Stefan zaterdag op de digitale draaitafel zwierde, maar wel een langere versie uit 1991 - inclusief een parlando/rap die het nummer een Tom Tom Club-vibe meegeeft.

foto's van de 40/40 Party alhier:
http://picasaweb.google.be/koop05/4040Fuif

De tvdw is gratis te downloaden via:
http://www.sendspace.com/file/teqe9j

Commentaar op tvdw dan wel op fuif: klik op "comments", hier vlak onder.