TVDW 17/12/2017 - Pat DiNizio - A World Apart (1997)

Natuurlijk probeer ik geen enkele tvdw dubbel te nomineren. We zijn intussen aan 675 stuks, dus af en toe moet ik al eens dubbelchecken. Zoals bij deze, waarvan ik overtuigd was dat ik 'm al eens gepost had; omdat het nu eenmaal een van mijn favoriete songs is. Niet dus. In de week dat de frontman van The Smithereens van ons heenging, is het tijd om dat recht te zetten.

The Smithereens zijn altijd al een groep naar mijn hart geweest. Zowel de eerste twee albums die ik op vinyl heb, als de handvol cd's die later kwamen, zijn een staalkaart van DiNizio's songschrijverstalent. Hij putte vaak uit de Britse sixties ter inspiratie (Beatles, Kinks, the Who) en had de gave om powerpop en NYC-attitude te koppelen aan sterke melodieën. Hij had bovendien een grenzeloze liefde voor muziek, getuige de vele tribute-albums die hij (al dan niet samen met zijn groep) maakte. Er is er eentje rond Buddy Holly, eentje rond The Beatles en eentje waarbij the Smithereens Tommy van The Who integraal naspelen. Erg indrukwekkend om te horen.

Soit, over naar de tvdw als tribute voor deze fijne man. Hij komt uit 's mans eerste soloplaat, waarop onder meer ook de bassist van the Stranglers meespeelt. A world apart is het soort van song dat ik zelf zou coveren, mocht ik goed kunnen zingen en in een bandje spelen. Met die langgerekte, spaarzame gitaarsolo en dat langzaam voortmalende ritme doet hij me vaagweg wat denken aan Bowie's Heroes.

TVDW 04/09/2016 - Marshall Crenshaw - Calling out for love (at crying times) (1987)

Ik meende eens een weekje zonder vinylaankopen te kunnen afronden. Maar dan brengt een van mijn favoriete tweedehandswinkel de drempel nog wat lager - 20 lp's voor 10 euro - en dan loop ik toch weer met een heel pakje onder de arm huiswaarts. Toch nog even bij stilstaan. Dat is amper een halve euro voor een lp. Dat was ooit dus 20 frank. Terwijl in die tijd van "ooit" een singletje al gauw 99 frank kostte. Begrijpt iemand dat? Twintig platen kopen voor 10 euro, of 400 frank? Ik blijf mezelf zeggen dat ik hier een goede zaak doe.

Niet dat de Crenshaw-plaat "Mary Jean and 9 Others" in dat stapeltje zat, die kocht ik twee weken terug op een rommelmarkt. Ook maar voor één euro hoor. Het plaatje is nog beter dan ik dacht. Zit helemaal in het kringetje van jangly east-coast gitaarpop, zoals destijds ook gebracht door Don Dixon (hier producer), Smithereens (ook met Dixon als producer), Freedy Johnston (die Crenshaw's bekendste nummer, You're My Favorite waste of time, later coverde) en Peter Case (wiens een jaar eerder uitgebrachte song Steel Strings op deze plaat gecoverd wordt). Je ziet, klein kringetje met gelijkgestemde zielen. Oh ja, Graham Maby, bassist van Joe Jackson en Freedy Johnston, speelt hier ook mee.

De tvdw zelf kan ik je niet in de comments aanbieden, want vinyl rippen is mijn ding niet en op youtube vind ik enkel rommelige live-versies. De song is wel op spotify te vinden.

TVDW 21/11/2010 - Nick Lowe - True Love Travels on a Gravel Road (1994)

Net als vorige jaren: opnieuw zwaar afkicken en terug van de wolk stappen. De zevende editie van onze Detroit Breakdown muziekquiz liep erg gesmeerd. Een haast vlekkeloze avond, met in de fragmenten ook enkele personal favorites als The Leather Nun, Tragically Hip, Smithereens, Joan Armatrading, Robyn, Lindstrom... En Journey. Natuurlijk.

De link met de tvdw van Nick Lowe? Die is er niet, al was Lowe zo slim om zich net afgelopen week in de cd-speler te wurmen. Goede timing, want het trio van warme, ouderwetse platen waarvoor de man tussen 1944 en 2001 tekende, paste perfect voor de gelegenheid. Een eeuwigheid geleden wisselden mijn vrouw en ik immers eind november onze eerste kus uit, dit jaar vierden we een soortement jubileum(tje). De tvdw kon niet passender zijn. Een echte smartlap van een song is het - ook bekend in de originele versie van Percy Sledge, of in die van Elvis Presley. Zoals elke echt goede smartlap zit er in de kern een waarheid die, indien goed gebracht, best weet te ontroeren. Ik heb bij vorige posts al genoeg over mijn kinderen gesproken. Deze tvdw gaat richting mijn vrouw. Ze weet wel waarom.

How many hearts could live through all the winters
We've known and still not be cold?
True love travels on a gravel road

TVDW 10/06/2007 - Buffalo Tom - Thrown (2007)

Toen we Luikse wafels aten onlangs in Heist aan Zee
De kinderen in zo'n gocart zaten bejaarden ramden met wind mee
En de zee haar grijze zelf was dacht ik: dit is het, dit is af
Waarna de jongste in haar broek deed en de oudste overgaf

Met dank aan die fijne tekstschrijver Bart Peeters. Een gelijkaardig moment plukte ik afgelopen vrijdag uit Het Leven. Dat de tvdw uit de nieuwste van Buffalo Tom zou komen, stond toen al vast; het was enkel nog een kwestie van een song te kiezen. Nieuwe cd "Three Easy Pieces" is een glorieuze comeback, een fantastische plaat waarin de groep rond Bill Janovitz een knap evenwicht vindt tussen smerige garagerock à la Replacements, gespierde gitaarriffs, alternative grungy spul en zonnige pop zoals ook The Smithereens die lang geleden wisten te brengen. Ik zal 'm de komende weken nog vele keren draaien en ik mik ook nog steeds op het Cactusfestival om de groep live te zien.
Vrijdagavond sloot ik de iPod aan op het nieuwste hebbeding ten huize Koop (zie hier:
http://www.blaupunkt.com/be/nl/7606352000_main.asp) en zette het spul in shuffle. Toen onze kleinste zich in de zetel lieflijk tegen haar mama aanvleide, terwijl de prachtige ballad "Thrown" de huiskamer vulde, viel alles in de plooi. Dit was het, dit was af. Een mooi moment, tot ik opmerkte: "Heeft Hanne misschien kaka gedaan?"

Meteen stond de tvdw vast.

http://www.sendspace.com/file/mc1ska

TVDW 04/03/2007 - Lou Reed - Last Great American Whale (1989)

Vorige week hield ik me ondermeer zoet met Hot Rats, die freewheelende plaat van Frank Zappa, en met het herontdekken van de drie albums van New Musik, die wat vergeten voetnoot uit de Britse synthpop van begin jaren tachtig. Maar de tvdw gaat toch maar lekker naar Ome Lou, afgelopen vrijdag 65 geworden. Zoals Frank Vander Linden terecht opmerkte in het gelegenheidsprogramma op de radio, die vrijdagnacht: die van onze generatie leerden Reed aanvankelijk in het meest foute decennium kennen. Begin jaren tachtig bracht hij nu eenmaal weinig opzienbarende dingen uit ("The original Wrapper", anyone?).
Ik durf me verre van een Lou Reed-fan of -kenner noemen. Natuurlijk werd Transformer duchtig geplunderd als stereovoer tijdens fuiven of in de fakbar (meteen de reden waarom ik Vicious, Walk on the wild side of Perfect Day volkomen beu gehoord ben). En natuurlijk heb ik de klassieker Berlin wel wat draaibeurten gegeven, maar eigenlijk is dat so called meesterwerk toch wat te zwaar op de hand voor mij. Niet toevallig vind ik How Do You Think it Feels, een van de weinige uptempo nummers en inclusief blazers, het hoogtepunt van de plaat. Verder hou ik minstens zoveel van de zijwegen die Reed in zijn carrière insloeg: de acte de présence bij onze Belgen van Betty Goes Green, of bij The Smithereens of zelfs bij Simple Minds (de single This is your land, weet je nog wel?). Maar in mijn beperkte kennis van het oeuvre van de rockneuzelaar staat één plaat op eenzame hoogte: New York, uit 1989. Ook niet foutloos, vind ik, want naar het eind staan er enkele draken op, maar driekwart ervan is het echt wel genieten. Genieten van Lou's straatpoëzie, van zijn onverbloemd harde schets van 'zijn' stad en de lokroep naar escapisme van de inwoners (zie Dirty Blvd), van zijn grappige cynisme (aanstaande ouders: luister naar Beginning of a great adventure) en van de prima muzikanten - Mike Rathke, Rob Wasserman en Fred Maher etaleren hun talent zowel in vunzige rock als in meer jazzy varianten. "New York, dat is mijn DNA", zegt Reed in de dvd Rock 'n Roll Heart (uit bij Warner), die ik enkele weken terug bekeek. Goed gezegd, Lou. Ook in de tvdw weet hij het weer treffend te zeggen: een allegorisch verhaal over indianen, maar net zozeer over de verdorven blanke Amerikaan.
"Americans don't care too much for beauty
They'll shit in a river, dump battery acid in a stream
They'll watch dead rats wash up on the beach
And complain if they can't swim."

Nog vele jaren knorren, Lou.

http://www.sendspace.com/file/jfi54e