TVDW 14/03/2021 - The Unknown Cases (feat. Reebop Kwaku Baah) - Masimba Bele (1983)

 

Altijd fijn om een plaat op goed geluk op te leggen, eentje uit de eerste helft van de jaren tachtig - die periode die je zo goed dacht te kennen - en dan te denken: hola, wat is me dàt hier? Vorige week was het zover met The Unknown Cases en een maxi van hen die me - zonder hoes - bereikte. Op het Roadrunner label, zo zag ik, vandaar dat ik 'm eerst enkele weken links had laten liggen. Roadrunner staat bij mij immers gelijk met lawaaierige punkrock toestanden, vandaar.

Maar niets van dat alles op Masimba Bele. In de plaats een hypnotiserende pulserende beat; percussieve funk met Afrikaanse chants. Google leerde me dat The Unknown Cases bestond uit twee Duitsers uit Keulen die op dit nummer vrij prominente hulp kregen van Reebop (soms ook als Rebop geschreven) Kwaku Baah. Die laatste bleek dan weer een rijkgevuld cv te hebben als percussionist bij onder meer Traffic, The Rolling Stones en Billy Cobham. Nou!

TVDW 19/10/2008 - Traffic - Light up or leave me alone (different mix) (1971)

Dear Mister Fantasy play us a tune
Something to make us all happy
Do anything take us out of this gloom
Sing a song, play guitar
Make it snappy

Zelden tijdens een concert omringd geweest met zovele bekende gezichten als bij Winwood in de AB, afgelopen vrijdag: Diane, Urbain, Tom P, Bata, Patrick D, Serge, Tony Funky Pony en Kris - oh ja, en mijn eigen vrouw, ze waren er allemaal. De meningen achteraf waren erg verdeeld: wie gekomen was om grote solohits als Back in the high life, Valerie en While you see a chance te horen, was eraan voor de moeite. Winwood en zijn ronduit fan-tas-tische band borduurde voort op Nine Lives en Different Light, Winwoods twee meest recente platen. Die hebben meer uitstaans met zijn early seventies werk bij Traffic dan met zijn meer glossy soloplaten van de jaren tachtig en negentig. Veel percussie, fluit, sax en klarinet, en veel Afrikaanse en Braziliaanse ritmes. En lange, erg lange nummers. On top grabbelde Winwood nog heel wat uit zijn Traffic en Blind Faith periode (o.a. dat wonderlijke Can't Find My Way Home), wat nog zorgde voor een extra portie XXL-songs. Was ik de enige die het ironisch vond dat de man "make it snappy" zong?

Hoe dan ook, ik klaagde niet. De solo's van de muzikanten waren erg geïnspireerd, Winwood schudde enkele fabuleuze gitaarpartijen uit de mouw, en de lossere sfeer en interactie binnen de groep had veel weg van een jazzoptreden. Hier amuseerde ik me héél wat meer dan bij het optreden van Herbie Hancock, enkele maanden terug in Gent.

Hoogtepunt van de set was een, jawel, alweer langgerekte versie van Light up or leave me alone, een nummer dat ik nog niet kende. De song was een eerbetoon aan Winwoods onlangs overleden makker bij Traffic, Jim Capaldi, die het nummer destijds (in 1971, op Low spark of high heeled boys) schreef en zong. De tvdw is overigens een alternatieve versie ervan, not available on any official album...

http://www.sendspace.com/file/y2ugt4

TVDW 04/06/2006 - Steve Winwood - Night Train (1980)

De afgelopen dagen kon ik mij nog eens onderdompelen in eighties nostalgia, van het vinyl soort dan nog, want de platenbak van neef Dirk belandde bij mij. Een mooie staalkaart van wat dat tijdsgewricht zoal voortbracht, met naast de obligate namen (Simple Minds, Simply Red, Police, Level 42) ook heel wat opmerkelijk materiaal als Yello, Nona Hendryx, Mezzoforte, Miles Davis en het debuut van Allez Allez. Allereerste plaat die ik uit de bak haalde, was echter dat weergaloze "Arc of a Diver", Winwoods tweede sololplaat, uitgebracht in december 1980. Ze bevat amper zeven nummers en betekende het begin van de vierde etappe in Winwoods indrukwekkende carrière (na Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith). De man is sindsdien altijd wel bij mijn favorieten gebleven, ik ben blij 'm ook twee keer live aan het werk te hebben gezien (Hof ter Lo en Rivierenhof). Hij speelde op Arc of a Diver alles zelf in en haalde met "While you see a chance" een onverwachte hit binnen. Ik kan me de primitieve videoclip op Avro's Toppop nog zo voor de geest halen. De karakteristieke openingsmelodie met de moody synth kwam er trouwens enkel en alleen omdat een studio engineer een stuk van de oorspronkelijke drumpartij per abuus van de band wiste.... En als ze me ooit vragen om een lijst te maken met mijn favoriete intro's, dan moet het epische, majestueuze "Night Train" er zeker in. Weergaloos....