TVDW 26/04/2009 - Duncan Browne - Planet Earth (1978)

Natuurlijk genoot ik er afgelopen woensdag in Vorst van om samen met o.a. Gust, Marc en Zinnerboy Bart de neuzelende grootmeester, het enigma genaamd Dylan, aan het werk te zien. Opvallend welgemutst leek hij me - al uit zich dat bij Dylan niet in grappen en grollen met publiek en muzikanten, eerder in een nauwelijks waarneembaar glimlachje en een schuchtere poging tot lossere lichaamstaal, meer niet. Maar de muziek was prima, met o.a. een furieuze versie van Highway 61 Revisited en een laidback shuffle in Ain't Talking.
In de strijd om een tvdw werd Dylan echter voorbijgestoken door een onbekende Brit. De erg boeiende blog frisiansotherfavorites.blogspot.com postte immers drie van de (inmiddels in de obscuriteit verdrongen) albums van Duncan Browne.
Een boeiend figuur, die Browne: de folkplaat die hij eind jaren zestig, onder de vleugels van Rolling Stones manager Andrew Loog Oldham, opnam, spreekt me minder aan, maar eind de jaren zeventig bracht hij twee prachtplaten uit. "Wild Places" is de enige song die bekend werd. Ik dacht steeds dat het wereldwijd een grote hit was, maar dat blijkt niet zo, blijkbaar sloeg het nummer enkel in onze Lage Landen aan. De full-albums blijken een erg boeiende ontdekking: Browne wisselt progrock-achtige instrumentals af met glossy georchestreerde pop genre Alan Parsons en artrock à la Roxy Music. En wat een muzikanten, met vooral de partijen van mijn favoriete bassist John Giblin (zie o.a. Joan Armatrading, Simple Minds, Gerry Rafferty, John Martyn en Jon Andersons Animation) vooraan in de mix.
De tvdw start als een akoestische Bowie, om uit te waaien naar een kamerbrede Floyd-achtige ballad. De link met Bowie is overigens niet lukraak. In de midseventies vormde Browne samen met Peter Godwin (die later de eighties synthklassieker Images of Heaven zou brengen) het duo Metro. Op hun enige album was Criminal World de opener, een song die Bowie later zou coveren op Let's Dance.
Het verhaal kent trouwens geen happy end, want Browne sterft in 1993 aan kanker, hij werd amper 46. Wat achterblijft zijn erg knappe songs. Zoals de tvdw.

http://www.sendspace.com/file/tgcxyk

TVDW 08/06/2008 - Steve Winwood - Other Shore (2008)

Aha, Steve Winwood - de meester. Een man die weinig verkeerd kan doen ten huize Koop. Ik koester mijn vinylplaten van The Spencer Davis Group die ik ooit in een uitverkoop op de kop tikte. En ik blijf met plezier albums als Arc of a Diver, Talking Back to The Night en Back in the High Life draaien. "And we'll drink and dance, with one hand free / Let the world back into me" - hoe mooi, toch. En ik denk met plezier terug aan de drie keer dat ik de man live zag.
Winwood had al een tvdw te pakken met het weergaloze Night Train (top tien notering in het best intro's ever lijstje), maar het heerlijke Other Shore komt uit zijn meest recente plaat, Nine Lives. Bij die cd zit ook een dvd waarin Winwood ons rondleidt op zijn landelijke hoeve in Gloucestershire, waar op een steenworp afstand ook 's mans opnamestudio ligt. In het begeleidende interview zegt hij op Nine Lives te hebben gezocht naar het kruispunt tussen rock en Latijns-Amerikaanse ritmes. Beetje wat hij ook al deed op voorganger About Time. De nieuwe plaat is iets meer gefocust en bevat twee opvallende samenwerkingen. De ene is met Eric Clapton, een collaboratie die vooral fans van Blind Faith zal plezieren. De andere ligt verborgen in de kleine letters, en is meer verrassend. Om de teksten te schrijven vormde Winwood dit keer team met Peter Godwin. Inderdaad, de kerel van de de eighties synthpop-klassieker Images of Heaven. Nou moe!

http://www.sendspace.com/file/p435lw

TVDW 13/04/2008 - Hipsway - The Honeythief (1986)

Per jaar doe ik een handvol keer mee aan een muziekquiz. Geflankeerd door mijn trouwe companen Hans en Stefan treden we aan onder de ronkende naam Detroit Breakdown. Voor wie onbekend is met het fenomeen muziekquiz: het is een gebeurtenis met een schrikwekkend hoog nerd-gehalte: een overwegend mannelijk, veelal met kaalheid en overgewicht kampend publiek dat in een aftands gemeentezaaltje bij elkaar komt om een avond lang naar fragmentjes te luisteren en zich voor het hoofd te stoten als deze of gene song of uitvoerder niet herkend wordt. Nerdy but fun. Trivialer kan haast niet.
Maar ach, je moet iets met je leven.
Afgelopen zaterdag belandde Detroit Breakdown op de Greighties Quiz in Wilrijk. Als vierde man werd onze supersub Joris van de bank gehaald. We zijn alle vier kinderen van onze tijd, wat wil zeggen dat qua muzikale kennis de jaren tachtig ons toch net nog iets beter liggen dan de andere decennia. De zaal had een hardnekkige 'puttekesgeur' maar voor de rest werd een heerlijke avond. De samenstellers hadden een goede mix gevonden tussen bekend en onbekend; ik herinner me welkome passages van Aztec Camera, Gemini, BB&Q Band, Peter Godwin, Haircut 100 en Daryl Hall's Dreamtime. Onze ploeg was goed op mekaar ingespeeld, want ook tracks van Mai Tai, Bauhaus en Mylène Farmer werden probleemloos ontmaskerd.
Zo'n avond levert ook altijd enkele momenten van 'gezellige frustratie' op. En hier kruipt de tvdw in het verhaal. Dat ik de song van Rush niet herkende, tot daar. Dat ik niet meer wist dat Une Fille de Tous les Pays een hitje was voor Linda de Souza, ook dat viel te vergeven. Maar toen 'the Honeythief' opdook in de lijst, stokte het geheugen op een onvergeeflijke manier. Pas een paar minuten later, tijdens de plaspauze, viel me de naam Hipsway te binnen. Te laat natuurlijk. Grrr. En dat terwijl ik de groep nota bene ooit aan het werk zag in Vorst, als voorprogramma van Simple Minds. Hipsway kwam uit Schotland, de kerels maakten twee albums maar scoorden enkel met The Honeythief (top 20 in de VS), waarna de bassist van de groep Texas zou oprichten. In al zijn gedateerdheid best een leuk nummertje, dat 'Honeythief'.
Oh ja, we eindigden in Wilrijk 7de op 30 ploegen, verre van slecht. En de avond leverde ons een heuse strijdkreet op. Spoel terug naar 1983, naar Flesh for Fantasy en naar de manier waarop übermacho Billy Idol de in leder getooide gebalde vuist in één verticale beweging van boven naar beneden haalt. Intussen met opgetrokken lip 'Flesh!!' uitroepend.
Nerdy but fun.


http://www.sendspace.com/file/oo27kp