TVDW 30/10/2022 - Warren Zevon - Lawyers Guns and Money (1978)

Deze blog is toch meer dan ooit een soort van dag- of liever weekboek, dus waarom niet meteen neerschrijven dat ik deze week te horen kreeg dat het einde verhaal is tussen mijn werkgever en mij. "Economische wetmatigheden" - en meer van dat. We hebben nog wel een hele uitloopperiode voor de boeg, maar toch. Raar. 

De tvdw heeft er niets mee te maken, tenzij dan dat het de eerste plaat was die ik draaide, nadat ik bekomen was van het wat groggy eerste gevoel. Iets van Zevon posten, is nooit een slecht idee - en 't is amper 's mans tweede tvdw.

TVDW 08/03/2020 - Warren Zevon - Mohammed's Radio (1976)

Platen draaien met 1 hand is moeilijk, maar moeilijk kan ook. Net als dit blogbericht met 1 vinger tikken. Heel wat plaatjes passeerden afgelopen week de revue, zonder echte uitschieters. Uiteindelijk bleek Zevon's song zich, om geen aanwijsbare reden, het meest hardnekkig in mijn hersenpan te nestelen. Buckingham en Nicks zijn er op te horen, en Jackson Browne verzorgde de productie.

TVDW 23/06/2013 - Edwyn Collins - It's A Reason (2013)

Door omstandigheden een haast muziekloze week achter de rug, maar de nieuwe van Edwyn Colllins gaf ik toch, niet toevallig, een luisterbeurt. Collins kreeg enkele jaren terug een hersenbloeding te verwerken en tracht nu al twee albums lang iets te maken van zijn tweede carrière. De aanval heeft zijn sporen nagelaten, zo mooi als destijds op de hitsingle A Girl Like You uit 1994 croont hij niet meer, maar in de plaats is een breekbare, grofkorrelige stem gekomen. Ook de songs dragen de sporen van het voorval, met veel bespiegelingen over Het Leven (en met een veelal optimistische, vitale toon). Het levert ook nu weer, op de nieuwe plaat "Understated", mooie, soms ontroerend directe songs op. Beetje zoals Warren Zevon op diens muzikale testament The Wind.

PS: dat Collins een tvdw scoort, net in de week dat mijn vader een hersenbloeding kreeg, is een ironie die me vanzelfsprekend niet ontgaat.

http://www.sendspace.com/file/zlezpm

TVDW 19/09/2010 - Edwyn Collins - What is my role? (2010)

Als artiesten in het licht van hun aangekondigde dood nog een plaat kunnen opnemen, sluipt er in die plaat onwillekeurig een soort van dwingendheid en hoogdringendheid.
Denk maar aan de platen die Johnny Cash of Warren Zevon opnamen, met het eind van de tunnel in zicht. Edwyn Collins is weliswaar vooralsnog nog niet aan het eind van zijn bobijntje, maar vijf jaar terug kreeg hij wel al een aardige tik van Magere Hein. In februari 2005, op amper 45-jarige leeftijd, kreeg de Schot twee beroertes te verwerken. Het leverde hem een half jaar ziekenhuis op, nadien moest de man terug leren praten, schrijven, lezen en lopen. Van alle songs die de indie-legende en cult-artiest geschreven had (bij het eightiesgroepje Orange Juice of solo) kon hij zich geen woord of akkoord meer herinneren.

Na een lange strijd en een moeizaam herstel trok Collins vorig jaar terug de studio in, voor wat Losing Sleep zou worden. De - net verschenen - plaat bevat songs die hij samen schreef met o.a. zijn maatje (en labelgenoot van weleer) Roddy Frame van Aztec Camera en met leden van Franz Ferdinand, The Magic Numbers, The Cribs en The Drums. Sommige songs doen denken aan Iggy Pop (de Iggy van Some Weird Sin en Candy), andere aan de Northern Soul zoals Joe Jackson die al eens placht te brengen. Wat mij betreft een van dé verrassingen van het jaar.

TVDW 27/06/2010 - Semisonic - DND (1998)

Weinig activiteiten scoren hoger op de Schaal van Nerd dan het in een parochiezaaltje samenhokken met hoofdzakelijk mannelijk en hoofdzakelijk lelijk gezelschap, om samen vier uur lang muziekfragmentjes te ontmaskeren. Hou het vooral stil, maar ik kan me geweldig amuseren op zo'n muziekquiz. Afgelopen weekend was het weer van dat, en het afsluitende fragment van de avond (Breathless van Dan Wilson) bleek de directe aanleiding voor this week's tvdw.

Ik herinner me een interview met die Dan Wilson, ten tijde van de release van Semisonic's album "All about chemistry", waarbij we het de helft van de tijd hadden over onze gezamenlijke liefde voor Warren Zevon. Soit, op die muziekquizavond vorige week dacht ik: verdomme lang geleden dat ik Feeling Strangely Fine nog eens opgegooid heb. Na herbeluistering blijkt de plaat wat te lijden onder het post-grungy sfeertje, met songs die teveel fuzzy powerchords meekregen. Maar de absolute topper van de plaat, DND, heeft de tand des tijds prima doorstaan. Wat een song, met die fluisterende openingszinnen en dat subtiele synthloopje dat na 1 minuut binnensluipt. DND staat voor Do Not Disturb en kan makkelijk geïnterpreteerd worden als een lied over een rendez-vous hotelletje.

Los hiervan meld ik nog even dat de nieuwe Crowded House een zware tegenvaller is, met zelfs geen greintje van de magie die Temple of the Low Men of Woodface sierde en een pak slapper dan voorganger Time on Earth. Geen derde tvdw dus voor Neil Finn. Wel behoorlijk goed: de nieuwe van Robyn, een snappy verzameling electropop waar die andere Y uit de dance, Kylie, groen van jaloezie zal naar luisteren. En dat solosingletje van Brandon Flowers, zanger van The Killers, hapt ook lekker weg.

http://www.sendspace.com/file/5q0rhi

TVDW 07/09/2008 - Jon Anderson - Unlearning (the dividing line) (1982)

Net een dagje Brugge, chez Maison Shamrockske, achter de rug. En wat gooit de heer des huizes op tijdens een sessie Chinees Poepen? Juist, de cd van het groepje ZIN, met frontman Zinnerboy Bart. Great move, Shamrockske! Wat Chinees Poepen net inhoudt, laat ik hier in het midden - belangrijkst is dat IK de sessie won.

Ook nog even terug naar dat weekje in Frankrijk (- vakanties zijn zo snel voorbij dat je je best achteraf nog wat wentelt in de herinnering). Van de vier stadsbezoekjes die we er deden, was dat aan Tours misschien het minst interessant, maar het leverde wel een muzikale ontdekking van formaat op. In een kleine platenzaak in de buurt van de Place Plumereau kon ik Animation van Jon Anderson op de kop tikken. De afgelopen jaren hadden diverse google-sessies me geleerd dat die plaat nooit op cd was verschenen. Maar twee jaar terug moet er dan toch initiatief zijn genomen, want lap, daar lag hij - voor de forse prijs van 22 euro maar met twee bonustracks én comments van Anderson er bovenop.
Ik ben geen die-hard fan van Anderson, ken zelfs vele van zijn soloplaten niet en degene die ik tot op heden in huis had, trokken op niet veel. 'In the city of Angels' is overgeproducete westcoast softrock met hulp van Toto - iets wat Christopher Cross veel beter deed. En 'Toltec' is een zweverige new age conceptplaat over chakras, azteken en de maya-cultuur.

Maar Animation (leren kennen in 1982 dankzij de onvolprezen Bib van Heusden) is en blijft wel een klassieker voor me. Voor het album werkte hij samen met klasbakken als David Sancious (toetsenist bij Springsteen en Sting), Simon Phillips (die later drummer bij Toto zou worden) en boeiende bassisten: Jack Bruce (Cream) en John Giblin (zie Joan Armatrading, en Simple Minds ten tijde van Alive & Kicking). Het album na al die jaren eindelijk op cd horen was puur genieten. Ja, het was nostalgie - zoals Nabokov zegt: "nostalgie blijft levenslang je krankzinnige metzegel" - maar enkele tracks blijven ook nu overeind. De titelsong, een wonderlijke evocatie van de emoties rond de geboorte van Andersons dochter. Of het pastorale lied 'Boundaries' - zo mooi dat ze het voor mijn part bij mijn begrafenis mogen spelen. En de tvdw, met die metalige percussie en die prominente, donkere baslijn in de intro.

http://www.sendspace.com/file/6uv7nl

Om het vijfjarig heengaan van Warren Zevon te herdenken nog een extraatje. Zevon was een man met tien keer meer rock 'n roll dan die onnozele hansworst van een Kid Rock, die nu zo'n grote hit heeft, schaamteloos gebouwd op de riff van Werewolves... Neen, dan liever nog eens het origineel. Ziehier een versie van een bootleg 'Live at the Record Plant' uit 1978, met natuurlijk Waddy Wachtel op gitaar en met de geweldige Rick Marotta achter de drumvellen. "Aaahwhoo..."

http://www.sendspace.com/file/q297hm

En ach, omdat Zevon nooit teveel aandacht kan krijgen, nog eentje er bovenop. Uit een ander concert van de man (Boulder, Colorado, 1992): 'Searching for a heart', de song die de end credits van mijn all time favorite movie, Grand Canyon, begeleidt. In deze live-bootleg versie hoor je na afloop van de song Zevon nog even als stand-up comedian, bezig over James Taylor, Don Henley, Nine Inch Nails en Dean Martin. In grote doen, quoi.

http://www.sendspace.com/file/hkluio

TVDW 28/10/2007 - Kylie Minogue - Love is the drug (2007)

Op 29 december 1987, haast twintig jaar geleden, kwam "I Should Be So Lucky" uit. Wie toen zou beweren dat Kylie ooit een tvdw zou scoren, werd voor debiel - want dat was toen scheldwoord nummer één - uitgemaakt. In de tvdw-archieven duiken leert dat mijn twee tvdw's rond die datum wel erg ver van Kylie's World afstonden: Bad Karma van Warren Zevon (uit Sentimental Hygiene, een van mijn drie eerste cd's!) en Paid in Full, die geweldige hiphopklassieker van Eric B & Rakim. De platte confectiepop van producerstrio Stock Aitken & Waterman symboliseren wat mij betreft nog steeds het allerslechtste uit de eighties - no change there. Dat het trio meer dan twee-hon-derd top 40 hits scoorde (in de UK dan, maar in België zal het niet veel minder zijn geweest), zegt genoeg over onze bedroevende beschaving.
Kylie zelf echter heeft zich na de SAW-samenwerking een paar keer spectaculair, Ciccone Style, heruitgevonden. Met het Nick Cave onderonsje Where The Wild Roses Grow scoorde ze bij mij in het geheel niet (vre-se-lijk nummer), de afgemeten glossy pop van "Slow" was al beter en deed me de radio niet meteen van post veranderen.

In feite was Paul Weller lange tijd in de running voor een tvdw. Ik ben immers al een paar weken zoet met 'Paul Weller - The Changing Man', een boek van Paolo Hewitt, dat ik van DJ Stefan kreeg op de 40/40 Fuif. Boeiende lectuur en een prima aanleiding om de Direction Creation Box, met daarin alle nummers van The Jam, nog eens te beluisteren. Maar van de klasse van pakweg That's Entertainment, Billy Hunt of 'A' Bomb in Wardour Street hoef je me niet meer te overtuigen. Dus hielden we ons aan de spelregels van de tvdw: Kylie maakte afgelopen week de grootste indruk. Met een song die opvalt tussen de andere covers van "Radio 1 Established 1967", een gelegenheidsdubbelaar ter ere van de Britse popzender. Foo Fighters maken op die net verschenen cd een geweldige beurt met Band on the Run (Wings), ook Franz Ferdinand, The Feeling, Keane en The Fray onderscheiden zich fijne covers van resp. Sound and Vision, You're So Vain, Under Pressure en REM's The Great Beyond. Maar Kylie schoot de hoofdvogel af. Ze brengt Roxy Music in een ultra coole electropopversie. Big props voor producer van dienst Calvin Harris, het Britse snoepje du jour, die ook meewerkte aan Kylie's nieuwe album “X” dat eind november verschijnt. Calvin Harris liet zich begin dit jaar al opmerken met "It was acceptable in the eighties" en de bijhorende, met Human League-ish synths volgepropte en bij momenten zeer plezierige cd I Created Disco. De tvdw neemt een vliegende start (geen voetstapjes, geen dichtslaand portier en pulserende basintro, zoals in het origineel), krijgt gaandeweg wat extra funky impulsen, om te eindigen met een héérlijke laatste halve minuut. Dat Kylie de tekst niet verandert en dus in feite de vrouwenliefde bezingt, maakt de song alleen nog wat hitsiger.

http://www.sendspace.com/file/ffn1u4