TVDW 31/07/2022 - Mezzoforte - Nothing Lasts Forever (1986)

 

Weinig opzienbarend muzikaals in de week na Abba, al belandde "No Limits" wel een paar keer op de draaitafel, een van de platen die ik voor een habbekrats scheefsloeg in Londen. Mezzoforte heeft sowieso een wit voetje bij mij - vandaar ook de twee vorige tvdw's. Op dit album huurden ze tot mijn verrassing ook een zanger in. Bij de tvdw werkt dat wonderwel: een Stevie Wonder-ritme en een zanglijn die erg dicht bij Al Jarreau aansluit.

TVDW 22/01/2016 - Casiopea - Eyes of Mind (1980)

Soms is het alsof de Muziekgoden me duidelijk maken voor welke tvdw ik moet gaan. Enkele weken terug had Casiopeia al ei zo na een tvdw. Maar deze week, nadat ik eerst op een tweede album van hen stootte en enkele dagen zelfs op een dérde, bleek de jazzfusion groep incontournable. Best wel gek, want een half jaar geleden had ik nog nooit van de band gehoord - terwijl de vier Japanners best wel een grote naam in de jazzwereld zijn. Hun fusionjazz bracht hen groot succes in Amerika, waar ze samenwerkten met andere jazzgrootheden als Bob James, David Sanborn en Harvey Mason. Wat ze brengen, leunt soms aan bij de muziek die Mezzoforte ook maakt - een band waar ik al jaren een boon voor heb. En de tvdw (uit het album "Make up city" van 1980), die heeft bij momenten dicht bij In the Stone gelegen, de song waarmee Earth Wind & Fire het jaar voordien een hit mee had.

TVDW 28/10/2012 - Mezzoforte - Funky Homer (2012)

Jazzfunk of fusion - en met name die van het instrumentale soort - zit in het verdomhoekje, ik weet het. Er bestaan genres die hoger scoren op de schaal van credibiliteit. Maar dat weerhoudt mij er niet van om te houden van bijvoorbeeld Mezzoforte. Hun warme, swingende muziek doet niet vermoeden dat dit collectief (dat al sinds 1979 bestaat!) uit IJsland komt. Op een aantal van hun recentere platen probeerden ze krampachtig met een eigentijds, moderner geluid te komen. Het nieuwe album Islands is echter een terugkeer naar de vertrouwde, eerder tijdloze sound van de band. Inclusief een stevig funkende tvdw als Funky Homer, dat zelfs wat doet denken aan The Average White Band.

TVDW 29/08/2010 - Mezzoforte - The Venue (1984)

Afdeling fusion en jazz-funk. Het is muziek waar ik weinig zieltjes mee kan winnen in mijn vriendenkring en die op de credibiliteitsmeter amper hoger scoort dan death metal en schlagers. Dergelijke instrumentale muziek gedijt het best in bloedeloze lounge en cocktail bars, waar het in designer kledij getooid volkje zich aan 300 km/u stierlijk zit te vervelen, amuse-gueule in de hand. Als man van onwrikbare principes zijn het plaatsen waar ik me per definitie nooit begeef. Tenzij de drank gratis is en de vrouwen gewillig.

De bron van mijn liefde voor Mezzoforte (en wie weet ook de kiem van mijn liefde voor jazz-funk à la Medeski, Martin & Wood of John Scofields Überjam) is de achterbank van een Alfa Romeo, in de eerste helft van de jaren tachtig. Wie mee was op de Mission To Mars van Don Peit, kent dit verhaal. Voor de anderen: in die tijd planden mijn ouders vaak een zomertrip richting Noorwegen. En wat moet een pril tienerjongetje ocharme al doen om tijdens de lange rit richting overzetplaats Hirsthals de tijd te verdrijven? Naar muziek luisteren op de achterbank. In het pre-ipod en pre-discman-tijdperk betekende dat: even voor het vertrek grasduinen in de cassette-o-theek en er net dié BASF-tapes uithalen die verteerbaar genoeg zijn voor vader en moeder. Ergo bleven de cassettes van Kiss en Iron Maiden thuis, ten voordele van die van The League Unlimited Orchestra, The Alan Parsons Project, Jon & Vangelis en Mezzoforte.

Afgelopen week herontdekte ik met plezier Observations, een van die platen van Mezzoforte die destijds als compagnon de route fungeerde in vaders Alfa. De groepsnaam en de strakke jazz-funk doen anders vermoeden, maar Mezzoforte was afkomstig uit het barre IJsland en telt groepsleden die luisteren naar namen als Eythor en Gulli. Peu importe, als muzikanten staan ze stevig hun mannetje, een reputatie die hen onder meer tot op gereputeerde jazzfestivals als Montreux bracht. Tvdw "The Venue" is exemplarisch: een smakelijke, hapklare brok fusion.

Nog een extra zetje richting jazz-funk kwam van mijn neef Frank. Hij stuurde me het resultaat van wat nijver huis-tuin-en-keuken remixwerk: een bewerking van Rodney Franklins klassieker "The Groove". In de versie van Frank, who goes by the name of DJ Coop, is het een heerlijke laidback versie geworden. In afwachting van het moment waarop de remix op een hippe verzamelaar staat te blinken en de hele wereld hem via itunes kan kopen, geef ik als bonus nog even het origineel van Franklin.

TVDW 24/06/2007 - Datarock - Fa-Fa-Fa (2007)

Weer een fijne vorm van synchroniciteit. In het begin van de afgelopen week stond al vast dat Datarock met de TVDW zou gaan lopen, en twee dagen later kreeg ik van my man Dela de fijne opdracht om snel-snel wat Scandinavische liedjes te verzamelen. Meneer was immers een SPL (Scandinavian Playlist) aan het samenstellen om een of ander hip feestje, met ongetwijfeld érg schaars geklede jongedames, op te luisteren. En laat Datarock nu ook weer net uit Scandinavië, meer bepaald uit Noorwegen, komen? Dus deze kon ik meteen oversluizen naar Dela (samen met een heterogeen zootje bestaande uit o.a. Mezzoforte, Yum, Superswirls, Leather Nun, Laidback, Sophie Zelmani, Saybia, Peter Björn & John, Björn Jayson Lindh, Abba, Secret Service, The Raveonettes, The Knife, Lene Marlin, Bomfunk MC's, Kings of Convenience, Autopulver en dan vergeet ik er nog enkele).
Laten we intussen de hype een stapje voor zijn en u laten genieten van de gloednieuwe track Fa-Fa-Fa (neen, niks te maken met Otis Redding), een spannende brok blanke retrofunkrockdancedingesgedoe. Die springerige bass! Dat snedig gitaartje! Die licht psychotische zanger! Dat infantiele vrouwenachtergrondkoortje! Die killer break @ 3'30"! Iets dat zo in de mix kan met spul uit de eighties van Talking Heads, A Certain Ratio of Haircut 100.

http://www.sendspace.com/file/nbul2l

TVDW 04/06/2006 - Steve Winwood - Night Train (1980)

De afgelopen dagen kon ik mij nog eens onderdompelen in eighties nostalgia, van het vinyl soort dan nog, want de platenbak van neef Dirk belandde bij mij. Een mooie staalkaart van wat dat tijdsgewricht zoal voortbracht, met naast de obligate namen (Simple Minds, Simply Red, Police, Level 42) ook heel wat opmerkelijk materiaal als Yello, Nona Hendryx, Mezzoforte, Miles Davis en het debuut van Allez Allez. Allereerste plaat die ik uit de bak haalde, was echter dat weergaloze "Arc of a Diver", Winwoods tweede sololplaat, uitgebracht in december 1980. Ze bevat amper zeven nummers en betekende het begin van de vierde etappe in Winwoods indrukwekkende carrière (na Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith). De man is sindsdien altijd wel bij mijn favorieten gebleven, ik ben blij 'm ook twee keer live aan het werk te hebben gezien (Hof ter Lo en Rivierenhof). Hij speelde op Arc of a Diver alles zelf in en haalde met "While you see a chance" een onverwachte hit binnen. Ik kan me de primitieve videoclip op Avro's Toppop nog zo voor de geest halen. De karakteristieke openingsmelodie met de moody synth kwam er trouwens enkel en alleen omdat een studio engineer een stuk van de oorspronkelijke drumpartij per abuus van de band wiste.... En als ze me ooit vragen om een lijst te maken met mijn favoriete intro's, dan moet het epische, majestueuze "Night Train" er zeker in. Weergaloos....

TVDW 30/10/2005 - Alan Parsons Project - Games People Play (1980)

Childhood memory: als het grote vakantie was en ik met mijn ouders op één of lange autorit vertrok, selecteerde ik steevast enkele cassettes (BASF C90!) voor onderweg. Needless to say dat het "car & parents friendly" muziek moest zijn. Mijn tape van Iron Maidens "Killers" liet ik dus thuis, maar ik herinner me dat een viertal cassettes steeds "the cut" haalden: het nu door Soulwax bejubelde League Unlimited Orchestra remix-album, een album van instrumentale funkateers uit IJsland Mezzoforte, "Friends of Mr. Cairo" van Jon & Vangelis, de eerste en derde plaat van Sky en ook een Greatest Hits van The Alan Parsons Project. Toen ik onlangs een soortgelijke verzamelaar van de groep op de kop kon tikken bij een bibliotheek-uitverkoop, aarzelde ik natuurlijk niet. De biografie van Alan Parsons is genoegzaam bekend: als assistant engineer was hij aanwezig bij Abbey Road van de Beatles, later viel zijn productiewerk op voor Pilot (herinner u het leuke seventies hitje Oh oh oh it's magic), voor Al Stewart en natuurlijk voor die mijlpaal "Dark Side of the Moon". In zijn eigen muziek toonde Alan Parsons diverse gezichten: hij was duidelijk niet vies van een portie symfonische rock, met blazers, strijkers en pauken (beluister het fenomenale middenstuk in "Silence & I"), wist enkele memorabele instrumentals te schrijven ("Lucifer", "Sirius" en het ook op deze blog al bejubelde "Mammagamma" - zie de TVDW van GreensKeepers van enkele maanden terug) en kon tegelijk goed overweg met gepolijste FM Rock à la Steely Dan. De TVDW van deze week, afkomstig van het album met de fijne titel "The turn of a friendly card", hoort thuis in de laatste categorie. Alan Parsons werkte steeds, net als Mike Oldfield (waarmee hij overigens ook muzikaal veel raakpunten vertoont), samen met gastzangers. Eric Woolfson zong het merendeel van de hits in ("Eye in the Sky" en "Old and Wise"), maar op "Games people play" is de zang in handen van een voor de rest schier onbekende zanger met de intrigerende naam Lenny Zakatek. Het is een trademark APP-nummer, niet het minst omdat er een fantastisch instrumentaal stuk is ingebouwd: de song duurt in totaal 4'16", maar het instrumentaal tussenstuk neemt anderhalve minuut in beslag.