TVDW 04/03/2012 - Cannonball Adderley - The Jive Samba (live) (1962)

Het moet daar gezellig zijn geweest in die Jazz Workshop in San Francisco, die welbepaalde 22ste september 1962. Cannonball Adderly speelde er ten dans, en getuige deze versie van zijn bekende The Jive Samba moet het daar een stomend avondje zijn geweest. Adderly was toen al een grote naam; enkele jaren voordien maakte hij immers deel uit van de band van Miles Davis, toen die "Kind of Blue" opnam.

Dit is exact het soort van jazz dat ik geweldig vind - losjes maar tegelijk met een strakke groove, puur en onverdund maar tegelijk met een knipoog richting funk. Zie ook Lou Donaldson of Joshua Redman. Kijk ook naar de mooie clip, live en in zwart-wit:

http://www.youtube.com/watch?v=LHFn0vHF6-c

Oh ja, er is nog een link naar een andere tvdw-houder: Buckshot LeFonque, het geweldige crossover-jazz-hobbyclubje van Branford Marsalis, was genoemd naar het pseudoniem waaronder Cannonball ooit een plaat opnam.

TVDW 30/12/2007 - Scritti Politti - The Word Girl (1985)

Tijdens de kerst- en nieuwjaarsfestiviteiten leverde de combinatie van Blaupunkt Velocity Ghettoblaster en iPod weer voortreffelijk werk. Het kerstfeest bij ons thuis betekende een overspoeling van hoofdzakelijk West-Vlaamse menschen, waaronder tot mijn verrassing ook een pakweg twintigjarige trouwe lezer van deze blog. Echte kerstmuziek is niet echt aan mij besteed - there's only so many Little Drummer Boys one man can take - maar ik hou er wel van om het die dagen wat 'mellow' te houden. Dus had ik een ipod playlist samengesteld met hoofdzakelijke trage en midtempo songs, met o.a. wat rustig werk van Bill Withers, Yazoo, China Crisis, Elton John, Heaven 17 (het machtige Come Live With Me), Katie Melua, Men at Work, Roberta Flack en Sam Cooke. De verzameling songs ging vanzelfsprekend grotendeels voorbij aan het oudere gedeelte van het gezelschap, gelukkig maakte schoonbroer Patrick er een sport van om te hengelen naar uitvoerders. Scritti Politti haalde het uiteindelijk als tvdw, omdat de song er met zijn uitgepuurde suikerzoete hi-tech dubby eighties falsetto pop (ik deponeer die term NU) wat uitsprong. En omdat ik altijd wel een boon heb gehad voor de zonderlinge Green Gartside, de man die in zijn rare carrière toch maar mooi samenwerkte met én Eurythmics én Mos Def én Miles Davis én Kylie Minogue. Respect!


http://www.sendspace.com/file/7gmr6c

TVDW 15/04/2007 - Erik Truffaz Quartet - Arkhangelsk (2007)

Vermits vandaag Don Bata verjaart - happy birthday, P - had ik natuurlijk iets van Sophie Ellis-Bextor of the Velvet Underground, bien étonné de se trouver ensemble, kunnen selecteren. Maar midden vorige week verschoof de aandacht plots naar de Franse jazztrompettist Erik Truffaz. Een mogelijkheid om een gerenommeerd artiest uit de Blue Note stal te interviewen, zo'n aanbod sla je niet af. Meteen kreeg ook Truffaz' nieuwe cd de nodige luisterbeurten. De man mengde in het begin van zijn carrière als een van de eersten jazz met drum ’n bass en werd nadien met zijn lange lyrische uithalen wel eens vergeleken met Miles Davis. Het deed hem net iets teveel op allerlei lounge verzamelcd’s belanden. Echter, op de nieuwe cd vindt het Erik Truffaz Quartet (de vier spelen al ruim tien jaar samen) een wonderlijk knap evenwicht tussen verschillende stijlen. De cd opent met twee atmosferische, dreigende instrumentale nummers, waarna er plaats is voor hiphop-jazz, nerveuze funk à la Headhunters (op Akiko), Frans chanson en een verrassend grote vocale bijdrage van Ed Harcourt. Een van zijn vijf ‘rokerige crooner’-jazznummers uitkiezen als TVDW was net iets te voor de hand liggend, vandaar ga ik eerder voor het erg mooie, met een scheutje Badalamenti onderkoelde titelnummer. Koop het full-album, je zal niet teleurgesteld worden. Oh ja, en Arkhangelsk is niet enkel een Russisch stadje aan de poolgrens, het betekent in het Russisch ook hetzelfde als in het Engels, Frans of Nederlands: aartsengel. Mooi, toch?

http://www.sendspace.com/file/52s4a3

TVDW 12/11/2006 - Gerry Rafferty - Family Tree (1979)

Confession time. Ik mag dan al geen strafblad hebben, in een ver verleden heb ik me wel schuldig gemaakt aan wat kleine diefstallen. Ik herinner me drie categorieën. Eén: snoepgoed. Op weg naar huis, in de middelbare school, met de fiets even stoppen bij de kruidenierswinkel, kleinigheid kopen en intussen de zakken volstoppen. Twee: Action Man. De 'vintage ones' natuurlijk. Een jeugdliefde, maar eenje met redelijk dure accessoires, vandaar verdween ook hiervan wel eens iets in de zakken. Drie: muziek. Hiervan heb ik twee voorbeelden. Lp's kopen tegen verminderde prijs is er eentje. Door het stickertje 499,- te vervangen door eentje van 199,- en dan met onschuldig gezicht langs de kassa te passeren. It worked for Vangelis' Chariots of Fire en voor een Best Of van Black Sabbath, herinner ik me. En het tweede muziekgerelateerde diefstalletje (je hoort, ik probeer het te minimaliseren) vond plaats tijdens één van de twee rugzakvakanties die ik in mijn eentje ondernam, naar Bath en de streek van Zuid-Engeland en naar Schotland. De supermarktketen Woolworths had wat interessante cassettes in de aanbieding en ik liet er twee in de rugzak verdwijnen: Whitesnake's "Ready and Willing" (de plaat met deelnames van twee Deep Purple-leden - powerful stuff) en Gerry Rafferty's "Night Owl". Het gekke was dat ik geen walkman bij had en dus moest wachten tot ik twee weken later terug thuis was, om de albums te kunnen beluisteren. Ik heb altijd wel een boon gehad voor soft spoken Gerry, en mocht ik een top 50 maken van liedjes die me kunnen ontroeren, zit "Family Tree" er vermoedelijk wel bij. 't Moet naast de mooie tekst ook wel iets te maken hebben met akkoordenschema's, maar dit soort songs werkt altijd bij mij. Let op de intro (die gespiegeld wordt in de outro), een folkie deuntje dat wel van Mike Oldfield kon zijn. En op de heerlijk overdubs van de vocals, die voor die typische haardvuur vibe zorgen waar Rafferty een patent op heeft. En op de uitgesponnen gitaarsolo aan het eind. De track belandde later nog op één van mijn home made'Sunday Morning Music' compilaties. "Family Tree" staat er zij aan zij met Supertramps "Know you who are" (uit Famous last words - niet hun beste maar wel mijn persoonlijke fav), met "Running Wild" (heerlijke slotsong van Roxy Music's Flesh & Blood), met het fijne gitaargetokkel van "Toxic Girl" (Kings of Convenience), met het ultieme begrafenislied "Old & Wise" van The Alan Parsons Project, en met "Oh Patti" - slick eighties stuff van Scritti Politti met Miles Davis als special guest.
Oh ja, over die criminele activiteiten: gelukkig zijn de feiten inmiddels verjaard. Ik heb mijn kleptomanie definitief bezworen en bewandel sinds enkele decennia, zoals het een goede pater familias betaamt, opnieuw het rechte pad....


http://www.sendspace.com/file/puck1n

TVDW 04/06/2006 - Steve Winwood - Night Train (1980)

De afgelopen dagen kon ik mij nog eens onderdompelen in eighties nostalgia, van het vinyl soort dan nog, want de platenbak van neef Dirk belandde bij mij. Een mooie staalkaart van wat dat tijdsgewricht zoal voortbracht, met naast de obligate namen (Simple Minds, Simply Red, Police, Level 42) ook heel wat opmerkelijk materiaal als Yello, Nona Hendryx, Mezzoforte, Miles Davis en het debuut van Allez Allez. Allereerste plaat die ik uit de bak haalde, was echter dat weergaloze "Arc of a Diver", Winwoods tweede sololplaat, uitgebracht in december 1980. Ze bevat amper zeven nummers en betekende het begin van de vierde etappe in Winwoods indrukwekkende carrière (na Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith). De man is sindsdien altijd wel bij mijn favorieten gebleven, ik ben blij 'm ook twee keer live aan het werk te hebben gezien (Hof ter Lo en Rivierenhof). Hij speelde op Arc of a Diver alles zelf in en haalde met "While you see a chance" een onverwachte hit binnen. Ik kan me de primitieve videoclip op Avro's Toppop nog zo voor de geest halen. De karakteristieke openingsmelodie met de moody synth kwam er trouwens enkel en alleen omdat een studio engineer een stuk van de oorspronkelijke drumpartij per abuus van de band wiste.... En als ze me ooit vragen om een lijst te maken met mijn favoriete intro's, dan moet het epische, majestueuze "Night Train" er zeker in. Weergaloos....

TVDW 06/11/2005 - Herbie Hancock feat. John Mayer - Stitched Up (2005)

Herb' hoort vanzelfsprekend bij elke muziekliefhebber in de bovenste schuif te liggen. Als broekje aan de zijde van Miles Davis mogen spelen, mid jaren zeventig met "Headhunters" een van de ultieme jazzrock-klassiekers schrijven (een cd die bij Jamiroquai ongetwijfeld vaak wordt opgegooid), in de jaren tachtig verbazingwekkend grensverleggend werk leveren met "Future Shock" (incl. de single "Rockit") en tegelijk iets moois als de soundtrack voor "The Color Purple" schrijven... zijn lijst merites is eindeloos en ook nu nog blijft hij boeiende spullen uitbrengen. Soms is zijn drang naar vernieuwing sterker dan het gezonde verstand: we herinneren ons een halfslachtige flirt met drum 'n bass en andere dance-varianten op de hit-and-miss cd "Future 2 Future". Met nieuwe cd "Possibilities" daagt Herbie zichzelf uit door eenmalige samenwerkingen aan te gaan met een pleiade aan collega-muzikanten. Het idee klinkt fantastisch op papier, helaas zijn er tussen de tien tracks van de cd slechts enkele echte parels. De bijdrage van Annie Lennox is oersaai, Santana does Santana nog maar eens, en de schabouwelijke versie van "I just called to say I love you" (met een zekere Raul Midon) overleeft geen tweede beluistering. Wel dik in orde is de manier waarop Sting zijn "Sister Moon" herwerkt. En de absolute uitschieter is het openingsnummer, dat Herb' samen schreef met dat nieuwe goudhaantje van de Amerikaanse AOR-markt, John Mayer. "Exactly how you hear it, is exactly how it all went down", met die mysterieuze zin opent de cd (en de song), waarna Mayer een film noir van een verhaal beschrijft, tegen de muzikale achtergrond van een flinke funksong. De 'delivery' van Mayer is een genot om te horen, hoe hij elk woord met een overschot aan 'cool' perfect plaatst in de song. Hoe hij eerst "who's to say she's on her own" oppert, waarna de muziek stilgelegd wordt en hij de vraag laconiek zelf beantwoordt: "girls like that don't sleep alone". Ook onze Herb krijgt natuurlijk wat ruimte om een pianosolo in het lied te smokkelen, verder noteren we oude rotten als Willie Weeks op bass en de geweldige Steve Jordan (ondermeer ook als producer actief bij het memorabele Talk Is Cheap-album van Keith Richards) op drums.

TVDW 20/3/2005 - Betty Davis - Git in there (1974)

Toeval wil dat ik op enkele weken tijd twee TVDW's pluk uit de stal van het kleine maar fijne Vampisoul, een platenlabel dat zich voornamelijk specialiseert in re-issues van oud funk- en soulmateriaal. Betty Davis is as funky as funk can get. Ik leerde Betty Davis enkele jaren terug kennen, via een exclusieve 'Soul Sistaz' compilatie-cd, samengesteld door my man Hans (shout out to Hans - ook bekend van www.detroitbreakdown.be). Betty Davis was eind jaren zestig een jaartje getrouwd met Miles Davis en bracht begin jaren zeventig drie platen uit (slim genoeg gebruikte ze toen, na de scheiding, nog steeds de achternaam Davis). Op de drie platen presenteert Davis zich als the real deal: ze klinkt raunchy and kinky, neemt geen blad voor de mond en heeft een aantal geweldige muzikanten rond zich verzameld, die de funk zo rauw en onbespoten mogelijk serveren. De baslijntjes zijn in handen van Larry Graham (later gerehabiliteerd door Prince), de nog piepjonge Pointer Sisters nemen de backing vocals voor hun rekening, productie en drumpartijen zijn in handen van Gregg Enrico (bandlid van Sly & the Family Stone) en - nog het meest opvallend - voor de naar hardrock en Hendrix neigende gitaarlicks tekent Neil Schon, de man die (gitaar-)school liep aan de zijde van Santana maar bij liefhebbers van classic American rock bekender werd als lid van Journey ("Who's crying now"!! en vooral: "Don't stop believin'"!!!). Betty Davis was echter allerminst a puppet on a string: ze hield haar muzikanten stevig in het gareel en schreef overigens alle songs (die nu verzameld zijn op de net verschenen Vampisoul-release "This is it") zelf. Ken je iemand uit je vriendenkring die écht van funk houdt? Doe 'm deze cd cadeau - hij zal je eeuwig dankbaar zijn.