TVDW 09/01/2010 - Gerry Rafferty - Get it right next time (1979)

Zou er bij de smid in de hel een promotieactie zijn rond de jaarwisseling? Iets als 'Nu gratis je zeis laten slijpen! Tijdelijke Actie!'? Feit is dat de Man Met De Zeis niet bepaald stil zat de afgelopen dagen. Vorige tvdw was al ophangen aan een ons te vroeg ontvallen popster, en nu is het weer van dat. In drievoud dan nog.

Net voor nieuwjaar stierf Teena Marie, zo las ik vorig week. Hier niet zo bekend, maar in Amerika nog steeds een grote naam. 'Miss T' was een van de weinige blanke zangeressen die serieus werd genomen door zwarte soulbrothers. Rick James was in haar beginjaren een mentor, ze nam op voor Motown en toen haar overlijden bekend werd, twitterde de zwarte muziekgemeenschap zich blauw om medeleven te betuigen. Een aangeslagen Lenny Kravitz stuurde via iPhone zelfs een uitgebreid in memoriam de wereld in. Het was Teena Marie die Lenny van de straat plukte en aanmoedigde om die inmiddels klassieke debuutplaat op te nemen. Miss Marie werd in Europa pas echt bekend toen The Fugees haar Ooh la la la recycleerden in Fu-Gee-La, maar mij persoonlijke favoriet uit haar cataloog is het heerlijk funky Behind the Groove uit 1980. (In de comments).

Forward naar het schielijk overlijden nummer twee: Mick Karn. Nooit een echt grote fan van Japan geweest, maar dat Karn een stevig stukje kon bassen, valt niet te ontkennen. Persoonlijke favoriet: She's got claws van Gary Numan, waarop de man zijn trademark baspartij loslaat (met naast hem in de ritmesectie: Roger Taylor van Queen) en tevens een catchy streepje sax uitstoot. Luister naar de laatste minuut van de song - meesterlijk. (In de comments).

En dan was er natuurlijk het nieuws dat Gerry Rafferty het tijdelijke met het eeuwige wisselde. "City to City", "Night Owl" en "On a wing and a prayer" blijven geweldige platen, mellow en romantisch en stevig geworteld in (seventies) folky rock en pop. Gerry scoorde al eerder een tvdw (gekoppeld aan Mijn Leven Als Jeugdcrimineel - voor het verhaaltje klik op het label 'Gerry Rafferty' hieronder). Na een week ondergedompeld te zijn in 's mans werk (solo en met Stealers Wheel) is een tweede tvdw meer dan op zijn plaats. Get it right next time start met een heerlijke intro die voor mijn part in een endless loop mocht blijven - zo mooi. Beetje zoals die al even meesterlijke start van Steve Winwoods Night Train: niet stuk te krijgen. Rafferty's droevige levensverhaal kwam de voorbije dagen genoeg in het nieuws. Geen beter argument om alcoholverslaving vooral niet te romantiseren.

TVDW 19/10/2008 - Traffic - Light up or leave me alone (different mix) (1971)

Dear Mister Fantasy play us a tune
Something to make us all happy
Do anything take us out of this gloom
Sing a song, play guitar
Make it snappy

Zelden tijdens een concert omringd geweest met zovele bekende gezichten als bij Winwood in de AB, afgelopen vrijdag: Diane, Urbain, Tom P, Bata, Patrick D, Serge, Tony Funky Pony en Kris - oh ja, en mijn eigen vrouw, ze waren er allemaal. De meningen achteraf waren erg verdeeld: wie gekomen was om grote solohits als Back in the high life, Valerie en While you see a chance te horen, was eraan voor de moeite. Winwood en zijn ronduit fan-tas-tische band borduurde voort op Nine Lives en Different Light, Winwoods twee meest recente platen. Die hebben meer uitstaans met zijn early seventies werk bij Traffic dan met zijn meer glossy soloplaten van de jaren tachtig en negentig. Veel percussie, fluit, sax en klarinet, en veel Afrikaanse en Braziliaanse ritmes. En lange, erg lange nummers. On top grabbelde Winwood nog heel wat uit zijn Traffic en Blind Faith periode (o.a. dat wonderlijke Can't Find My Way Home), wat nog zorgde voor een extra portie XXL-songs. Was ik de enige die het ironisch vond dat de man "make it snappy" zong?

Hoe dan ook, ik klaagde niet. De solo's van de muzikanten waren erg geïnspireerd, Winwood schudde enkele fabuleuze gitaarpartijen uit de mouw, en de lossere sfeer en interactie binnen de groep had veel weg van een jazzoptreden. Hier amuseerde ik me héél wat meer dan bij het optreden van Herbie Hancock, enkele maanden terug in Gent.

Hoogtepunt van de set was een, jawel, alweer langgerekte versie van Light up or leave me alone, een nummer dat ik nog niet kende. De song was een eerbetoon aan Winwoods onlangs overleden makker bij Traffic, Jim Capaldi, die het nummer destijds (in 1971, op Low spark of high heeled boys) schreef en zong. De tvdw is overigens een alternatieve versie ervan, not available on any official album...

http://www.sendspace.com/file/y2ugt4

TVDW 08/06/2008 - Steve Winwood - Other Shore (2008)

Aha, Steve Winwood - de meester. Een man die weinig verkeerd kan doen ten huize Koop. Ik koester mijn vinylplaten van The Spencer Davis Group die ik ooit in een uitverkoop op de kop tikte. En ik blijf met plezier albums als Arc of a Diver, Talking Back to The Night en Back in the High Life draaien. "And we'll drink and dance, with one hand free / Let the world back into me" - hoe mooi, toch. En ik denk met plezier terug aan de drie keer dat ik de man live zag.
Winwood had al een tvdw te pakken met het weergaloze Night Train (top tien notering in het best intro's ever lijstje), maar het heerlijke Other Shore komt uit zijn meest recente plaat, Nine Lives. Bij die cd zit ook een dvd waarin Winwood ons rondleidt op zijn landelijke hoeve in Gloucestershire, waar op een steenworp afstand ook 's mans opnamestudio ligt. In het begeleidende interview zegt hij op Nine Lives te hebben gezocht naar het kruispunt tussen rock en Latijns-Amerikaanse ritmes. Beetje wat hij ook al deed op voorganger About Time. De nieuwe plaat is iets meer gefocust en bevat twee opvallende samenwerkingen. De ene is met Eric Clapton, een collaboratie die vooral fans van Blind Faith zal plezieren. De andere ligt verborgen in de kleine letters, en is meer verrassend. Om de teksten te schrijven vormde Winwood dit keer team met Peter Godwin. Inderdaad, de kerel van de de eighties synthpop-klassieker Images of Heaven. Nou moe!

http://www.sendspace.com/file/p435lw

TVDW 04/06/2006 - Steve Winwood - Night Train (1980)

De afgelopen dagen kon ik mij nog eens onderdompelen in eighties nostalgia, van het vinyl soort dan nog, want de platenbak van neef Dirk belandde bij mij. Een mooie staalkaart van wat dat tijdsgewricht zoal voortbracht, met naast de obligate namen (Simple Minds, Simply Red, Police, Level 42) ook heel wat opmerkelijk materiaal als Yello, Nona Hendryx, Mezzoforte, Miles Davis en het debuut van Allez Allez. Allereerste plaat die ik uit de bak haalde, was echter dat weergaloze "Arc of a Diver", Winwoods tweede sololplaat, uitgebracht in december 1980. Ze bevat amper zeven nummers en betekende het begin van de vierde etappe in Winwoods indrukwekkende carrière (na Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith). De man is sindsdien altijd wel bij mijn favorieten gebleven, ik ben blij 'm ook twee keer live aan het werk te hebben gezien (Hof ter Lo en Rivierenhof). Hij speelde op Arc of a Diver alles zelf in en haalde met "While you see a chance" een onverwachte hit binnen. Ik kan me de primitieve videoclip op Avro's Toppop nog zo voor de geest halen. De karakteristieke openingsmelodie met de moody synth kwam er trouwens enkel en alleen omdat een studio engineer een stuk van de oorspronkelijke drumpartij per abuus van de band wiste.... En als ze me ooit vragen om een lijst te maken met mijn favoriete intro's, dan moet het epische, majestueuze "Night Train" er zeker in. Weergaloos....