TVDW 16/03/2025 - Hot Chocolate - Walking On The Moon (1980)

 

TVDW 1053. De oogst vanuit Budapest leverde enkele leuke draaitafelmomenten (ja dat is een woord - vanaf nu toch) op. Macho maakte kans, met hun uitgesponnen discofied version van I'm A Man (origineel van The Spencer Davis Group). Macho was een projectje van Mauro Malavasi, iemand die ik al eerder in deze blog heb bewierrookt als de geniale man achter Change en de B.B.&Q Band. Blij dat ik een exemplaar van het album uit 1978 voor next to nothing kon vinden in Hongarije.

Ook Hot Chocolate lag ergens in de afprijsbakken te blinken. Met "Class", een van hun minder bekende albums. Een heel rare plaat, waarbij de groep duidelijk zoekende is en aansluiting tracht te vinden met wat toen 'new wave' heette. Getuige een cover van een Elvis Costello-nummer begot, al trok die andere cover nog meer mijn aandacht. Net als het Costello-nummer Green Shirt was Walking On The Moon minder dan een jaar oud, toen Hot Chocolate besloot het te coveren. Het origineel is vermoedelijk het meest spaarzame, uitgebeende nummer uit de songcataloog van The Police. In het arrangement van Hot Chocolate wordt er plaats gemaakt voor spooky, dramatisch klinkende synths en voor heel wat meer orchestratie. Typisch een geval van een cover die meer fascinerend is, dan echt goed. Maar wél goed genoeg voor een tvdw. 

TVDW 27/05/2018 - DubXanne - Can't Stand Losing Dub (2008)

White reggae, Reggatta de Blanc, rock met een reggae-injectie (of andersom): daarvoor stond The Police. Ik vond eerlijk gezegd dat ze geen enkele echt perfecte plaat maakte. Ja, vele verwijzen naar hun laatste, Synchronicity, maar zelfs die heeft met dat ergelijke Mother een dikke joekel van een puist. Ghost in The Machine? Wat donker, schreeuwerig en stuurloos. Zenyatta Mondatta? Ook al is het mijn lievelingsplaat: er staat toch wat vulsel op. Idem met "Reggatta de Blanc" en "Outlandos d'Amour", eigenlijk, al zat daar - for better or for worse - nog wat meer rafelige punkrock attitude in.

Bij een Hamburgs reggaegroepje genaamd Okada ontstond in 2006 het idee om de muziek van The Police te ontdoen van de rockinvloeden en de overgebleven reggae verder te duwen richting dub. Het duurde haast twee jaar om de rechten en goedkeuring van Sting & Co. te verkrijgen, maar in 2008 kwam dan toch "Police in Dub" uit. Ook al koop ik normaal gezien geen cd's meer: toen ik 'm zag liggen in de kringloopwinkel, kocht ik hem toch maar meteen (samen met dat geweldige "Mine is Yours" van Cold War Kids, trouwens). 't Is echte dub, dus voor de liefhebbers, maar met het zonnige weer van de voorbije dagen was het leuk om een paar keer loeihard door de car stereo te draaien. De muzikanten van Hamburg lieten zich trouwens op enkele tracks bijstaan door toasters van The Beat, Leftfield en Dreadzone.

PS voor de petite histoire: Andy Summers had er altijd een bloedhekel aan als men de muziek van The Police als 'witte reggae' omschreef. "Witte reggae, dat is UB40." Hij had een punt, natuurlijk.

TVDW 15/05/2011 - The Bet - Roll On (1983)

Snel, voor de huidige hausse in vaderlandse pop en rock al te vanzelfsprekend wordt: vroeger was het wel anders. Het verhaal van de Belpop is bekend: Raymond zorgde eind jaren zeventig voor de ontvoogding, waarna de eerste wave ingezet werd door o.a. de Kreuners, The Kids, The Scabs en TC Matic. Die groepjes tourden Vlaanderen natuurlijk plat, maar ik was nog net te jong om hiervan te profiteren. Het dichtsbijzijnde concertzaaltje, Club 9 in Koersel, werd bezocht door de haantjes-de-voorste en de hippe vogels van mijn klas. Needless to say dat ik daar niét bijhoorde.

Mijn eerste tranche live-muziek van eigen bodem leverde Toy. Van hen zond Radio 2 een mini-concertje uit tijdens het programma Radio Rijswijk. Vier nummers op cassette, LIVE, en zonder de stem van de dj van dienst ertussen - de weelde!! Tweede kennismaking met live-muziek: een optreden van The Machines, in een feesttent op het marktplein, pakweg 200 meter van thuis. Ik was vanzelfsprekend te jong om te gaan. Dus hing ik de hele nacht uit het raam van mijn jongenskamer. Met uitgestrekte arm hield ik de microfoon van mijn Philips cassettedeck in de richting van de tent. De dag nadien luisterde ik met gloeiende oortjes naar mijn bootleg cassette, met versies van I See The Lies in your Eyes en Money in my wallet. Voor een buitenstaander moet het geklonken hebben als vaag gewauwel vanuit een echokamer. Ik vond het fantastisch.

Ik had in die tijd drie uitgesproken Belpop-favorieten: Scooter, Luna Twist en The Bet. Niet toevallig drie groepen die behoorlijk wat zorg besteedden aan productie en die in mijn oren toch wat 'internationaler' klonken dan pakweg Arbeid Adelt of The Bowling Balls. Zo wist The Bet op de twee albums ("Facing Fate" en "Second Arrow" - later door EMI gebundeld op één cd) qua sound een mooi evenwicht te vinden tussen wat ABC en The Police destijds brachten. En ja, er stonden zelfs deftige songs op - daarenboven niet eens in krom Engels gezongen. Ik kocht destijds het singletje Roll On. Pas op, dat wilde wat zeggen: een single kopen, dat was een Belangrijke Beslissing. Het gebeurde meer dan eens dat ik in de platenzaak vroeg om een aantal b-kantjes te mogen beluisteren. Slechts het plaatje dat ook een overtuigende flipzijde had, werd gekocht. Ik was een kritisch consumentje.

TVDW 08/08/2010 - Propaganda - A Dream Within A Dream (alternate version) (1985)

Weinig of geen sprake van film op deze blog. Gek, want film was in mijn leven ruim tien jaar lang makkelijk de evenknie van muziek. Dat was echter in het pre-kinder-tijdperk. Sindsdien zijn de bioscoopbezoeken per jaar te tellen op de hand van een in een houtzagerij werkend manspersoon. De afgelopen - niet toevallig kinderloze - week was de uitzondering, en het oog viel op Inception. Man, man, wat een film. WAT EEN FILM! Dat verhaal! Die acteurs, met de Canadese Ellen Page voorop - waauw, al even straf als in Hard Candy! Die op viér niveaus spelende finale, waarbij de muziek van Hans Zimmer als pure Wagner majestueus door de boxen pompt! Die tien seconden van het magische eindshot! Machtig, krachtig materiaal. En nota bene driehonderd keer beter dan Nolans vorige, The Dark Knight, die me volledig koud liet.

Laat Inception nu net thematisch mooi aansluiten bij "A Dream Within A Dream", het openingsnummer van het enige album dat ik vorige week beluisterde. "A Secret Wish" van Propaganda, net uit in een 25th Anniversary Edition met heel wat extra's, is eighties stuff in haar meest typische vorm. Niet toevallig stonden Trevor Horn en Steve Lipson achter het roer. De twee producers zouden in november 1985 de wereld verbazen met het sonisch avontuur genaamd "Slave to the Rhythm". Maar de kiem, die kon je vier maanden eerder al horen, in "A dream within a dream". Propaganda kwam uit Düsseldorf, met een frontvrouw wiens Engels bij momenten even exotisch klonk als dat van een Pruisisch onderofficier in de Britse sitcom 'Allo 'Allo. Zeg het vooral niet tegen de Duitsers, maar volgens mij waren de bandleden slechts een excuus voor Horn en Lipson om alles uit de kast (en uit hun Fairlight synths) te halen. De Teutoonse connectie werd handig uitgespeeld door af en toe een Duits woordje in de lyrics te smokkelen, of door leentje buur te spelen bij de Duitse expressionistische filmklassieker Dr. Mabuse van Fritz Lang. Horn en Lipson bladerden tijdens de studiotijd ook driftig in adressenboekjes : Derek Forbes (Simple Minds) kwam baspartijen inspelen, David Sylvian (Japan en zichzelf) speelde op verzoek enkele gitaarriedeltjes, Glenn Glegory (Heaven 17) verzorgde wat backing vocals.

Een kwart eeuw later staat "A Secret Wish" geboekstaafd als een iconisch album van de jaren tachtig... Wat natuurlijk niet wil zeggen dat alle songs de tand des tijds hebben doorstaan. Ja, het klinkt allemaal erg eighties, maar vaak ook wat té eighties. Het is iets waar dat andere speeltje op het ZTT-label, The Art of Noise, nog veel meer onder te lijden heeft: véél effectjes, maar nauwelijks songs. "A dream within a dream" is wat mij betreft de uitzondering. Een prachtig uitgesponnen opus, dromerig en bezwerend tegelijk. Met twee opmerkelijke gasten, trouwens: Stuart Copeland (The Police) zorgt voor de geweldige drum fills, Steve Howe (Yes) soleert de gitaarpartij bij elkaar. Oh ja, en de tekst is een gedicht van Edgar Allen Poe.

Take this kiss upon the brow
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

TVDW 14/10/2007- Common Sense - Voices inside my head (12") (1980)

Ik kreeg de bevrijdende sms van Orf, "ik neem je mee, man!", op 24 maart. Yes, hij had dus tickets! Dat het concert van The Police als langverwacht mocht worden beschreven, is dus nog zacht uitgedrukt. Het zorgde toen al voor een aan The Police verwante tvdw (zie archief, maart 2007). In aanloop naar het concert van afgelopen maandag weerde ik systematisch alle Police-nummers op de radio. Het merendeel is sowieso al volledig platgedraaid, dus consumeren met mate is aan te raden. Plus: ik wou me toch nog een beetje laten verrassen door de live-uitvoeringen. Verrassingen waren er. Positieve (de prachtige versie van Wrapped Around Your Finger) en negatieve (het suffe Walking in your footsteps en de eens te meer logge versie van Every Breath You Take - ik heb er nog nooit een treffelijke live-versie van gehoord). Een bijkomende verrassing die niets met The Police te maken had, waren Serge en Bart - de twee partners in crime die Orf mee had getroond en die zorgden dat de avond nog wat aangenamer werd (en veel later ten einde liep). Great fun.
Na het concert - waarvoor ik nota bene een bedrag neertelde waarvan drie Afrikaanse dorpen een jaar lang kunnen eten - was de goesting om nog eens in het werk van The Police te grasduinen des te groter. Ik heb mezelf twee cd's gecompileerd met daarop alle songs van de groep, buiten dan de pakweg 15 grootste hits (te afgezaagd). Die cd's kregen deze week een nieuwe luisterbeurt. Dat de songs uit Zenyatta Mondata daarbij nog steeds mijn favorieten zijn, krijg ik aan geen andere Police-fan uitgelegd. Zelfs Stewart Copeland verkondigde al meermaals dat Zenyatta veruit de slechtste Police-plaat was. What does he know.
De tvdw is een cover van een van mijn top 3 lievelings-Police-songs; eentje die ook maandag in het Sportpaleis even een beurt kreeg. Meer een groove dan een echte song, ik weet het, maar wàt voor een groove. De artiest van de tvdw is behoorlijk obscuur, ik kan zelfs geen foto van Common Sense bij mekaar googlen. Voor de goede orde, het betreft niet de Common Sense die (later, als Common) de hiphopklassieker Like Water for Chocolate maakte. Neen, de Common Sense waarvan hier sprake is een groep (?) en komt (vermoedelijk) uit de New-Yorkse scene rond producer Began Cekic, een Joegoslaaf die eind zeventig naam maakte in de disco- en remixcultuur. Spank Sixty-Nine van Brooklyn Express is vermoedelijk zijn bekendste werk.
De herwerkte versie van Voices inside my head, uitgebracht nog in hetzelfde jaar als het origineel, behoudt de groove, plakt er wat extra swooshy synths bij en biedt een extra instrumentaal brugje dat ontbreekt bij The Police. Het is terug te vinden op een van de beste compilatiecd's die ik thuis heb liggen: Disco (Not Disco). Het verbluffende Macho City van de Steve Miller Band staat er ook op, maar da's weer een ander verhaal. Macho City was mijn tvdw op, ik heb het even moeten opzoeken, 22 augustus 1982. Toen cd's nog niet bestonden.

http://www.sendspace.com/file/hhx263

TVDW 25/03/2007 - Curved Air - Pipe of Dreams (1975)

Ja, ook ik stond zaterdagmorgen samen met mijn vrouw Katrien paraat om goformusic te bestoken, om kaartjes voor The Police vast te krijgen....
Snel, snel: noem je vijf favoriete Police-songs! Bij mij staan genomineerd, top of mind en zonder enige volgorde: Voices inside my head (beste groove uit de hele cataloog), Every Little Thing She Does is Magic (pure songschrijversklasse), So Lonely (alleen al "In this theatre that I call my soul / I always play the starring role"), Walking on the moon (heerlijk spaarzaam en fantastisch hi-hat werk van Copeland in de outro) en King of Pain (de Police Grand-Cru van de hoogdagen, net voor de implosie).
Sting was de belangrijkste songschrijver binnen de groep, en hij was het die na de split uitgroeide tot wereldster, maar gek genoeg was hij het ook die met voorsprong het minst ervaren had bij aanvang van The Police. Andy Summers speelde voordien o.a. bij Soft Machine, Eric Burdon en Kevin Coyne, terwijl Stewart Copeland - en zo komen we bij de tvdw - op enkele platen van Curved Air achter de vellen zat.
Best een rare groep, gesticht door (o.a.) toetsenist Francis Monkman, die ook opduikt bij de eerste twee albums van het door mij zo geliefde, onvergelijkbare Sky. Als je anno 2007 naar de complexe, jazzy folkrock van Curved Air luistert, hoor je vooral de excentrieke zanglijnen van sexy frontdame Sonja Kristina (waarmee Copeland een tijdlang getrouwd was). Op de tvdw Pipe of Dreams (had de titel van een x-rated movie kunnen zijn, maar dit terzijde) hoor je haar niet, want het een instrumental, en de beste track van het album Midnight Wire. Niets deed toen vermoeden dat Copeland (helemaal links op de foto) het progressieve rock-milieu een paar jaar later zou ruilen voor de energieke rock-met-blanke-reggae die op het debuut van The Police zou prijken.
Oh ja, of ik uiteindelijk tickets heb bemachtigd voor The Police? Toen Katrien eindelijk binnen was, kreeg ze te horen dat het concert uitverkocht was. Na één uur en twintig minuten. En toch, en toch: de kans bestaat dat ik er alsnog bij zal zijn, die achtste oktober. Een die-hard Policefan uit Zottegem als muzikale bloedbroeder hebben, het heeft zo zijn voordelen....

http://www.sendspace.com/file/rxi4e6

TVDW 19/11/2006 - China Crisis - Here comes a raincloud (1983)

Als tiener met weinig geld maar veel honger naar nieuwe muziek ("vinyl platen" waren dat toen nog), dienden zich twee oplossingen aan. Je schreef je in in de lokale bibliotheek/discotheek, waar je dan allerlei platen ontleende - vaak a rato van vier per week. De tweede oplossing was misschien iets minder koosjer, maar even efficiënt: als iemand van je vrienden verjaarde, kocht je hem een plaat die weliswaar in lijn lag met de muzikale smaak van de jarige, maar die je zelf ook wel graag had willen hebben. Die taktiek werd onder meer toegepast bij Working With Fire & Steel (subtitel: Possible Pop Songs Volume 2), die ik in het gezegende jaar 1983 kocht voor Peter, mijn goede vriend waarmee ik een Action Man fixatie (zie 'post' van vorige week) deel. Een fijn staaltje van nauwelijks verouderde synthpop, zo stelde ik vorige week bij het herontdekken van de plaat, dit keer in digitale vorm, vast. De hit "Wishful Thinking" staat er op, net als het wondermooie "When the Piper Calls" dat destijds (in de versie 1.0) al tot TVDW werd benoemd. Van China Crisis kocht ik raar maar waar trouwens net een paar dagen geleden nog What Price Paradise, die plaat die hen drie jaar na Working With Fire... een Amerikaanse doorbraak moest bezorgen (maar daarin mislukte). Voor anderhalve euro in een kringloopwinkel, niet twijfelen! Een triviaal China Crisis-weetje? De groep had wel iets met producers. Twee van hun platen kregen een productie mee van Walter Becker, de helft van Steely Dan. Niet verwonderlijk, gezien het kristalheldere geluid van China Crisis wel als het kleine transatlantische broertje van The Dan kon beschouwd worden. De productie van Working with Fire... (en van de TVDW) was echter in handen van Mike Howlett, de man die in zijn eentje driekwart van de boeiende eighties synthpop bands onder handen nam (Tears For Fears, A Flock of Seagulls, Fischer-Z, Blancmange, Comsat Angels, OMD...) en ook de man die in '77 de groep Strontium 90 oprichtte, samen met drie jonge pukkelkoppen die spoedig nadien met.... The Police zouden starten. Geniet intussen van "Here Comes a raincloud", een song die voorbijglijdt als een trage, brede rivier - mellow soothing sounds, ideale troost in deze donkere, troosteloze dagen.


http://www.sendspace.com/file/8sv1qt

en omdat de link blijkbaar niet meer actief was, nog eens the smooth Gerry Rafferty

http://www.sendspace.com/file/yffg9b

TVDW 04/06/2006 - Steve Winwood - Night Train (1980)

De afgelopen dagen kon ik mij nog eens onderdompelen in eighties nostalgia, van het vinyl soort dan nog, want de platenbak van neef Dirk belandde bij mij. Een mooie staalkaart van wat dat tijdsgewricht zoal voortbracht, met naast de obligate namen (Simple Minds, Simply Red, Police, Level 42) ook heel wat opmerkelijk materiaal als Yello, Nona Hendryx, Mezzoforte, Miles Davis en het debuut van Allez Allez. Allereerste plaat die ik uit de bak haalde, was echter dat weergaloze "Arc of a Diver", Winwoods tweede sololplaat, uitgebracht in december 1980. Ze bevat amper zeven nummers en betekende het begin van de vierde etappe in Winwoods indrukwekkende carrière (na Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith). De man is sindsdien altijd wel bij mijn favorieten gebleven, ik ben blij 'm ook twee keer live aan het werk te hebben gezien (Hof ter Lo en Rivierenhof). Hij speelde op Arc of a Diver alles zelf in en haalde met "While you see a chance" een onverwachte hit binnen. Ik kan me de primitieve videoclip op Avro's Toppop nog zo voor de geest halen. De karakteristieke openingsmelodie met de moody synth kwam er trouwens enkel en alleen omdat een studio engineer een stuk van de oorspronkelijke drumpartij per abuus van de band wiste.... En als ze me ooit vragen om een lijst te maken met mijn favoriete intro's, dan moet het epische, majestueuze "Night Train" er zeker in. Weergaloos....

TVDW 19/02/2006 - Catalog of Cool - No Turnin' Back (1986)

Het voordeel van een thirtysomething te zijn - closing in on forty - is dat je al eens kan achteromkijken. Naar de prille jaren tachtig bijvoorbeeld, en de eerste golf Belpop. Get Sprouts, Hitring, Vrijaf... het was fijn om te horen dat Belgische pop en rock een eigen gezicht kreeg. In veralgemeenheden gesproken was er voordien het grote niets, als we The Pebbles, Wallace Collection, Roland, Ferre Grignard en Raymond even buiten beschouwing laten. De eerste experimenten richting synthpop stonden ons wel aan: The Pop Gun, Schmutz, Parking Meters, Luna Twist... Scooter stak er wat boven uit, mede dankzij de geweldige stem van Piet van den Heuvel. We zouden de man later nog volgen als backing vocalist bij Dirk Blanchart's Groove Quartet en bij Bart Peeters, maar eer het zover was, dook Catalog of Cool op. Restless, hun enige plaat, is een bescheiden en wat miskende klassieker. Het is gesofisticeerde blanke funk in een grootse productie - in die tijd du jamais entendu in Vlaanderen. Prijsbeest van het album (nu door EMI op cd heruitgebracht) is "No Turnin’ Back", een met een karakteristieke fretless bass opgestarte song die doorspekt is met shouts die doen terugdenken aan "Voices inside my head" van The Police. Een nummer dat zo in het gestileerde decor van Miami Vice had gepast. Van den Heuvel is intussen 53 jaar en werkt aan zijn eerste echte soloplaat, o.a. met Steven De Bruyn en Tom Vanstiphout. Het resultaat, zo vertelde hij ons dit weekend, zou in de lijn van Ben Harper of Ry Cooder liggen. We zijn benieuwd.