TVDW 06/02/2022 - Toto - Good for you (1982)

Als ik op het 'label' Toto onderaan deze post deze klik, krijg ik verschillende TVDW-posts te lezen waarin de naam van de band valt. Logisch, vermits hun sound en musicianship zo omnipresent is in rock en pop. En toch is dit maar de allereerste TVDW die de band zelf scoort. Ook dat is tekenend. Toto is een vaste waarde, maar wordt net daarom soms al eens over het hoofd gezien.

Hun "IV"-album blijf ik het meeste draaien - en niet enkel omdat het hun twee grote hits Africa en Rosanna bevat. Op deze plaat slaagde de groep er het best in om catchy songs te verpakken in hun AOR-pakjes. Voor- en nadien waren ofwel de songs zelf wat minder, ofwel de muzikale aankleding te pompeus. "Toto IV" draaide ik gisteren, net op de dag dat Africa 39 jaar geleden de nummer 1 positie behaalde in de Amerikaanse hitparade. Het zou hun enige nummer 1 hit worden, ook al geloofde de band bij aanvang allerminst in de song. Hij werd beschouwd als een nogal goofy experiment, pas na aandringen belandde hij uiteindelijk als allerlaatste track op Toto IV. 

Door de jaren heen is Africa meer geworden dan enkel die nummer 1 hit uit de popgeschiedenis. Net als Don't Stop Believin' van Journey of The Chain van Fleetwood Mac, werd de song omarmd door de jongere generaties, die hem opvoerden in memes, tiktok filmpjes en party setlists. De song is onder pop trivia nerds ook beroemd omwille van de geografische anomalie. Vanuit de Serengeti-woestijn is het onmogelijk om te Kilimanjaro te zien. Tja, songschrijvers Paich en Porcaro waren nog nooit in Afrika geweest toen ze de song schreven.

Dit alles maar terzijde - als tvdw zoom ik liever in op een van de sterke deep cuts vanop het "IV" album.

TVDW 04/04/2021 - Sarah Vaughan - Get Back (1981)

Sarah Vaughan is natuurlijk een van die grote dames van de vocal jazz, naast Ella Fitzgerald en Dinah Washington. In de najaren van haar carrière en in volle discoperiode (1977), nam ze dertien songs van de Beatles op. De plaat "Songs of the Beatles", waarop Toots Thielemans en alle muzikanten van Toto een prominente ondersteunende rol speelden, zou pas vier jaar later uitkomen. Het is een erg interessante stijloefening in Beatles coveren, waarbij Vaughan niet zelden verrast met afwijkende arrangementen en vocale uitstapjes. De tvdw is een goed voorbeeld.

TVDW 10/09/2017 - Larsen-Feiten Band - Make It (1980)

Wie gek is op Toto - en dan met name op de succesvolle sound die ze in 1982 op Toto IV neerzetten - zou het (enige) album van de Larsen-Feiten Band eens moeten checken. Ik weet het, de twee frontmannen zijn niet bepaald een household name. Alhoewel. Toetsenist Neil Larsen mag dan niet veel belletjes laten rinkelen (al speelde hij mee op Chuck E's in love en deelde hij het podium met Leonard Cohen), maar Buzz Feiten is toch wel een 'naam', zij het dan onder gitaristen. Een echte musician's musician, die heel wat te maken heeft met gitaarbouw en -afstelling (check zijn wikipagina).

Soit, die ene plaat van de Larsen-Feiten brengt hetzelfde soort van ultra gepolijste AOR jazz-rock waarin Toto zo sterk is. En het mooiste, voor mij dan, is als je kijkt naar de kleine lettertjes. Twee van de songs op de plaat - waaronder natuurlijk de tvdw - werden meegeschreven door Allee Willis. Niet gezegd dat ik op deze blog al ooit iets schreef over Willis, maar onder songschrijvers is ze wel een fenomeen. Een kleurrijke, flamboyante dame - check vooral haar website - die meeschreef aan de twee allergrootste hits van Earth, Wind & Fire: September en Boogie Wonderland. Daarnaast staan o.a. ook What Have I done to deserve this (Pet Shop Boys met Dusty S, weet je wel) en het thema van Friends (I'll be there for you, van The Rembrandts) op haar schrijversconto. Faut le faire!

TVDW 22/03/2015 - Madness - On the beat Pete (1980)

Een van mijn favoriete kleine muzikale kicks krijg ik als ik een song hoor die ik dacht compleet vergeten te zijn. Zo ook bij deze tvdw. Komt uit "Absolutely", die tweede plaat van Madness waarop ook Baggy Trousers, Embarrassment en dat heerlijke instrumentaaltje The Return Of the Los Palmas 7 staan. Enige nummers die ik meende te kennen, zo dacht ik toen ik de plaat vorige week voor twee euro vond. Niet dus, die tvdw bleek ook, na meer dan dertig jaar, plots op te borrelen uit de diepste krochten van mijn geheugen. 't Is een song die dat kenmerkende opbeurende ska-ritme heeft en die aan de outro nog met heel wat leuke start-stop momenten komt verrassen. Heerlijk deuntje.

Eigenlijk had ik een tvdw aan Toto willen spenderen, met een track uit het overblijfseltjes-album Toto XX. De plaat was destijdsde aanleiding voor een interview met Mike Porcaro, eentje waar ik wel goede herinneringen aan overhield. Plus: Porcaro overleed toevallig net in de week waarin ik mijn allereerste Toto vinyl in huis haalde (het iconische album Toto IV). Op youtube staan trouwens heel wat leuke Toto filmpjes, zoals dat waarin Mike's oudere broer Jeff de shuffle uitlegt die hij in Rosanna gebruikt. Blijkt een kruising te zijn tussen de Bo Diddley beat en het drumwerk van Bernard Purdie bij Steely Dan. Zelf kijken? Zoektermen "Rosanna half time shuffle".

Maar nu: Madness!

TVDW 29/05/2011 - Christopher Cross - November (2011)

Laat u niet misleiden door voorbije TVDW's van Machine Head, Hoodoo Gurus of Leather Nun: ik ben een zachtgekookt ei. En qua zachtgekookte muziek kan niemand tippen aan Christopher Cross, the master of mellow music. Cross is haast letterlijk synoniem met de start van de eighties: zijn titelloze debuut werd in december 1979 uitgebracht en groeide uit tot dé plaat van 1980 (en versloeg zelfs Pink Floyd's The Wall bij de Grammys). Ik heb altijd sympathie gehad voor Cross, hij moet zowat de antipode van de rockster zijn. De man is een gezellig dikkertje en op zijn platen durft hij schaamteloos en compromisloos romantisch te zijn. Plus: zijn logo is een roze flamingo.

Om die romantische kant te illustreren: op "Another Page", Cross' tweede album, staat de song Think of Laura, over een vriendin van Cross die domweg het leven liet na een verdwaalde kogel. Een tearjerker van formaat, maar het strafste? De song is - net als de volledige plaat "Another Page" - prachtig. Als iemand zich kan rechthouden op de plakkerige vloer van versuikerde liedjes, is het Cross wel. En wat klinken ze goed, die eerste twee albums. Logisch ook, de man kon steunen op drievierde van Toto, Steely Dan en de Eagles, met verder nog grote kanonnen als Art Garfunkel en Michael McDonald in steun, en met Michael Omartian als producer (de man die we ook kennen van Donna Summers "She works hard for the money").

Na die twee eerste platen volgde ik Cross niet meer. Andere mannen met hoge stemmetjes traden meer op het voorplan: Jon Anderson, Geddy Lee, Freedy Johnston. Maar nu Cross, na twaalf jaar stilzwijgen, met nieuw werk komt, flakkerde mijn interesse terug op. Het album "Doctor Faith", met een hoes waarop een doek van Magritte staat afgebeeld, stelt me niet teleur en levert met de song November tvdw nummer 333 af.

Hey, dat is the number of the beast, gedeeld door twee! Altijd geweten dat soft rock een beetje des duivels was.

TVDW 23/11/2008 - Dido - Northern Skies (2008)

Ontroering is het nuchtere denken dat even een adempauze neemt.

Bram Vermeulen besteedde ooit 10 minuten van mijn interviewtijd terwijl hij specifieerde dat we beter niet over ontroering spraken maar over beroering, maar dit terzijde.
Deze week liet ik me tot mijn eigen verbazing ontroeren door de nieuwste cd van Dido. En dat terwijl ik tot op heden Dido had afgedaan als een melige huisvrouwenvariant van Chris De Burgh. Maar ik moet schoorvoetend terugkomen op mijn alweer al te snelle beoordeling. Die nieuwe cd is echt prachtig, met minstens drie nummers die me kunnen - daar komt dat woord weer - ontroeren. Luister naar de tvdw, het machtige en van weemoed druipende sluitstuk van de plaat, met een instrumentaal coda van haast drie minuten.
Misschien heeft de mellow mood wel iets te maken met het jaargetijde. 't Is overigens niet de enige zacht knetterende muziek die ik deze week beluisterde. Donderdag was het nog eens genieten van de herontdekking van Another Page, dat album dat Christopher Cross begin jaren tachtig opnam met de muzikanten van Toto. En vandaag, zondag, vulde Bon Iver de huiskamer. Terwijl het buiten sneeuwde en binnen de kleinste dochter een tekening maakte en ophoudelijk tetterde, met het goudgeel vlammende haardvuur op de achtergrond. Dichter bij een afbeelding van een kerstplaat kwam ik nooit.

http://www.sendspace.com/file/mvo2ox

TVDW 02/11/2008 - Allez Allez - Allez Allez (Lindstrom & Prins Thomas remix) (1981/2006)

De generatiekloof en hoe ze uit te diepen. Ik ben verre van een handige Harry, maar af en toe moet de Pater Familias zich toch bewijzen bij het uitvoeren van deze of gene huiselijke klus. Zo ligt het verven van muren, kasten en plafond nog net binnen het bereik van mijn beperkte mogelijkheden. Dit weekend nam ik zo de kamer van een van de dochters onder handen. Gewoontegetrouw gaat de verfklus gepaard met wat muziek, kwestie van het nuttige aan het aangename te paren. Vaak wordt de FM-naald richting Classic 21 gestuurd, omdat het de zender is die me het vaakst kan verrassen met de programmatie. Zo ook zaterdag. Led Zeppelin, Toto en Supertramp kwamen voorbij, tot plots de muziek overstemd werd door wat lawaai uit de aanpalende kamer. De oudste dochter had haar cd van Tokio Hotel opgezet. Keihard natuurlijk, zoals het hoort. Ik stapte van mijn trapladder en zette mijn radio maar af. Papa zijn, het is een kwestie van compromissen sluiten.

De tvdw heeft hier niets mee te maken. Lindstrom is een geweldige remixer annex knoppendraaier annex synthgoochelaar, wiens Where You Go I Go Too een van dé ontdekkingen van het jaar is. En ook de manier waarop hij de Belpopklassieker Allez Allez volledig demonteert en opnieuw opbouwt, is grandioos. Terug te vinden op een dit jaar verschenen soortement verzamelaar van Allez Allez, waar originele nummers als het majestueuze African Queen (een tribute to Grace Jones, en zo klinkt het ook) worden afgewisseld met remixes.


http://www.sendspace.com/file/p9h6db

TVDW 07/09/2008 - Jon Anderson - Unlearning (the dividing line) (1982)

Net een dagje Brugge, chez Maison Shamrockske, achter de rug. En wat gooit de heer des huizes op tijdens een sessie Chinees Poepen? Juist, de cd van het groepje ZIN, met frontman Zinnerboy Bart. Great move, Shamrockske! Wat Chinees Poepen net inhoudt, laat ik hier in het midden - belangrijkst is dat IK de sessie won.

Ook nog even terug naar dat weekje in Frankrijk (- vakanties zijn zo snel voorbij dat je je best achteraf nog wat wentelt in de herinnering). Van de vier stadsbezoekjes die we er deden, was dat aan Tours misschien het minst interessant, maar het leverde wel een muzikale ontdekking van formaat op. In een kleine platenzaak in de buurt van de Place Plumereau kon ik Animation van Jon Anderson op de kop tikken. De afgelopen jaren hadden diverse google-sessies me geleerd dat die plaat nooit op cd was verschenen. Maar twee jaar terug moet er dan toch initiatief zijn genomen, want lap, daar lag hij - voor de forse prijs van 22 euro maar met twee bonustracks én comments van Anderson er bovenop.
Ik ben geen die-hard fan van Anderson, ken zelfs vele van zijn soloplaten niet en degene die ik tot op heden in huis had, trokken op niet veel. 'In the city of Angels' is overgeproducete westcoast softrock met hulp van Toto - iets wat Christopher Cross veel beter deed. En 'Toltec' is een zweverige new age conceptplaat over chakras, azteken en de maya-cultuur.

Maar Animation (leren kennen in 1982 dankzij de onvolprezen Bib van Heusden) is en blijft wel een klassieker voor me. Voor het album werkte hij samen met klasbakken als David Sancious (toetsenist bij Springsteen en Sting), Simon Phillips (die later drummer bij Toto zou worden) en boeiende bassisten: Jack Bruce (Cream) en John Giblin (zie Joan Armatrading, en Simple Minds ten tijde van Alive & Kicking). Het album na al die jaren eindelijk op cd horen was puur genieten. Ja, het was nostalgie - zoals Nabokov zegt: "nostalgie blijft levenslang je krankzinnige metzegel" - maar enkele tracks blijven ook nu overeind. De titelsong, een wonderlijke evocatie van de emoties rond de geboorte van Andersons dochter. Of het pastorale lied 'Boundaries' - zo mooi dat ze het voor mijn part bij mijn begrafenis mogen spelen. En de tvdw, met die metalige percussie en die prominente, donkere baslijn in de intro.

http://www.sendspace.com/file/6uv7nl

Om het vijfjarig heengaan van Warren Zevon te herdenken nog een extraatje. Zevon was een man met tien keer meer rock 'n roll dan die onnozele hansworst van een Kid Rock, die nu zo'n grote hit heeft, schaamteloos gebouwd op de riff van Werewolves... Neen, dan liever nog eens het origineel. Ziehier een versie van een bootleg 'Live at the Record Plant' uit 1978, met natuurlijk Waddy Wachtel op gitaar en met de geweldige Rick Marotta achter de drumvellen. "Aaahwhoo..."

http://www.sendspace.com/file/q297hm

En ach, omdat Zevon nooit teveel aandacht kan krijgen, nog eentje er bovenop. Uit een ander concert van de man (Boulder, Colorado, 1992): 'Searching for a heart', de song die de end credits van mijn all time favorite movie, Grand Canyon, begeleidt. In deze live-bootleg versie hoor je na afloop van de song Zevon nog even als stand-up comedian, bezig over James Taylor, Don Henley, Nine Inch Nails en Dean Martin. In grote doen, quoi.

http://www.sendspace.com/file/hkluio

TVDW 23/03/2008 - George Benson - On Broadway (1977)

They say that I won't last too long on Broadway
I'll catch a Greyhound bus for home, they all say
But they're dead wrong, I know they are
'Cause I can play this here guitar
And I won't quit till I'm a star on Broadway

Vanzelfsprekend zijn we nog steeds on a mission to Venus, maar de tvdw gaat naar George Benson en diens versie van de Drifters-hit 'On Broadway'. Ik heb het wel voor Ome George. Oké, hij is deels verantwoordelijk voor de 'quiet storm' stroming in de jazz, die ultra smooooooth muziek die voortkabbelt tot je een ons weegt. Maar hij heeft veel meer op zijn palmares. In zijn beginjaren (o.a. met Jack McDuff) bracht hij een flinke portie blaxploitation instrumental funk in de jazz. En zijn uitstapjes richting disco en R&B blijven ook de moeite. Vooral 'In your eyes', met Arif Mardin en Kashif als producers en o.a. de muzikanten van Toto, Steve Gadd en Chaka Khan als guests, blijft geweldig.
De single 'On Broadway' heb ik al een eeuwigheid thuis, maar dat was een edit. Recentelijk ontdekte ik de bijhorende live-album 'Weekend in L.A.' en de tien minuten durende full version van de song. Niet stuk te krijgen.

http://www.sendspace.com/file/ypmapk

TVDW 16/10/2005 - Boz Scaggs - We're all alone (1976/1999)

Vorige week de popsoul van Roachford, deze week een trapje hoger op de ladder van de soul. This is the real deal, onversneden pure soul. En dat de zanger zo blank is als een schoteltje melk of Michael Jackson heeft daar niks mee te maken. "We're all alone" is een van de allermooiste ballades die ik ken. Ik herinner me zelfs nog raar genoeg wanneer ik het voor het eerst hoorde. Ik moet amper negen of tien zijn geweest, op de Nederlandse televisie zong een jongedame dit lied in één of ander variété-show. Het was Rita Coolidge, zo zou ik later leren. En nog later, bij het ontlenen van de cd "Silk Degrees" in de plaatselijke bibliotheek, ontdekte ik dat het nummer in feite van Boz Scaggs was. "Silk Degrees" blijft wat mij betreft een mijlpaal, een memorabele, foutloze plaat waarop de mid-seventies perfect in muziek werd samengevat. De versie die het tot TVDW schopt, komt echter niet uit dat album, maar uit de nieuwe cd van Scaggs, "Fade Into Light". Nu ja, nieuw. Rabiate fans weten bij het horen van die titel meteen dat het album in feite niet zo nieuw is. Scaggs bracht het in 1999 uit, exclusief voor de Japanse markt. Gevolg: Amerikaanse en Europese fans haalden op veilingsites veel geld boven om een exemplaar te bemachtigen, en de tracks tierden welig op allerlei illegale download-sites. "Fade into Light" wordt nu ook wereldwijd verspreid, inclusief een bonus-schijfje met enkele beelden van een op stapel staande live-DVD. We krijgen hier een Scaggs ‘grand cru’ te horen, die uitgepuurde versies brengt van oudere hits (+ een cover van "Love TKO", dat het in de versie van Hall & Oates enkele maanden terug ook tot TVDW schopte). Hij wordt hierbij omringd door de allerbeste studioratten van de Amerikaanse westkust: vanzelfsprekend wat muzikanten uit de entourage van Toto, en verder o.a. Ray Parker Jr. op gitaar. Logisch dat de selectie vooral halt houdt bij "Silk Degrees" en bij de verrassende come-backplaat "Some Change" die Scaggs in ’94 uitbracht. In de nieuwe versies klinken de songs spaarzaam maar gesofistikeerd, en in de lijn van de jazz-benadering die Scaggs in 2003 op cover-cd "But Beautiful" (en op het Cactusfestival, dat jaar) bracht.

TVDW 02/10/2005 - Tommy Bolin - Savannah Woman (1975)

Eén van mijn favoriete tijdverdrijven is het bezoeken van tweedehandszaken als Troc, de kringloopwinkels of de Koopjeskrant-winkel. Meestal om voor een appel en een ei wat boeken scheef te slaan, of wat leuk speelgoed. Muzikaal valt er zelden iets te rapen in deze winkels, tenzij je op zoek bent naar - flink beduimelde - vinylexemplaren. Qua cd's is de oogst meestal mager, al blijf ik toch wel érg content dat ik een paar jaren terug de moeilijk vindbare cd's "SKY I" en "SKY III" voor een prijsje meegraaide in één van deze winkels. Enkele weken terug was het terug bingo: ik stootte op een cd van Tommy Bolin. Het bleek te gaan, zo leerde websearch later, om 's mans solodebuut "Teaser" uit 1975. En het bleek een goeie gok om de cd mee te nemen. Niet enkel staan er fantastische muzikanten te pronken op het album (Jeff Porcaro, nog voor hij Toto oprichtte, en Narada Michael Walden op drums, en verder o.a. David Sanborn, Phil Collins, David Foster en Jan Hammer) maar ook omdat Bolin er een onwaarschijnlijke diversiteit aan de dag legt. Hij brengt jazzrock, reggae, een ballad die kan wedijveren met wat Elton John in die tijd deed, en wat lichtvoetige gitaarriedeltjes à la JJ Cale. Een verrassing voor mij, die de naam van Tommy Bolin enkel associeerde met Deep Purple (Bolin verving Blackmore op het DP-album Come Taste The Band). Websearch leerde me echter dat Bolin veel meer pijlen op zijn boog had, dan enkel het rammen op gitaar. Zo speelde hij mee bij The James Gang (ter vervanging van Joe Walsh, toen die naar de Eagles vertrok) en, nog veel belangrijker en verrassender, had hij een groot aandeel in het absolute jazzrock-meesterwerk "Spectrum" van Billy Cobham. Dat Bolin ondanks dat alles geen grote naam werd en eerder een cultstatus verwierf, heeft alles te maken met zijn noodlottige leven: in december 1976 stierf hij aan een overdosis. Hoedanook: 1,5 euro voor een trouvaille als dit, this can't go wrong!