TVDW 04/03/2007 - Lou Reed - Last Great American Whale (1989)

Vorige week hield ik me ondermeer zoet met Hot Rats, die freewheelende plaat van Frank Zappa, en met het herontdekken van de drie albums van New Musik, die wat vergeten voetnoot uit de Britse synthpop van begin jaren tachtig. Maar de tvdw gaat toch maar lekker naar Ome Lou, afgelopen vrijdag 65 geworden. Zoals Frank Vander Linden terecht opmerkte in het gelegenheidsprogramma op de radio, die vrijdagnacht: die van onze generatie leerden Reed aanvankelijk in het meest foute decennium kennen. Begin jaren tachtig bracht hij nu eenmaal weinig opzienbarende dingen uit ("The original Wrapper", anyone?).
Ik durf me verre van een Lou Reed-fan of -kenner noemen. Natuurlijk werd Transformer duchtig geplunderd als stereovoer tijdens fuiven of in de fakbar (meteen de reden waarom ik Vicious, Walk on the wild side of Perfect Day volkomen beu gehoord ben). En natuurlijk heb ik de klassieker Berlin wel wat draaibeurten gegeven, maar eigenlijk is dat so called meesterwerk toch wat te zwaar op de hand voor mij. Niet toevallig vind ik How Do You Think it Feels, een van de weinige uptempo nummers en inclusief blazers, het hoogtepunt van de plaat. Verder hou ik minstens zoveel van de zijwegen die Reed in zijn carrière insloeg: de acte de présence bij onze Belgen van Betty Goes Green, of bij The Smithereens of zelfs bij Simple Minds (de single This is your land, weet je nog wel?). Maar in mijn beperkte kennis van het oeuvre van de rockneuzelaar staat één plaat op eenzame hoogte: New York, uit 1989. Ook niet foutloos, vind ik, want naar het eind staan er enkele draken op, maar driekwart ervan is het echt wel genieten. Genieten van Lou's straatpoëzie, van zijn onverbloemd harde schets van 'zijn' stad en de lokroep naar escapisme van de inwoners (zie Dirty Blvd), van zijn grappige cynisme (aanstaande ouders: luister naar Beginning of a great adventure) en van de prima muzikanten - Mike Rathke, Rob Wasserman en Fred Maher etaleren hun talent zowel in vunzige rock als in meer jazzy varianten. "New York, dat is mijn DNA", zegt Reed in de dvd Rock 'n Roll Heart (uit bij Warner), die ik enkele weken terug bekeek. Goed gezegd, Lou. Ook in de tvdw weet hij het weer treffend te zeggen: een allegorisch verhaal over indianen, maar net zozeer over de verdorven blanke Amerikaan.
"Americans don't care too much for beauty
They'll shit in a river, dump battery acid in a stream
They'll watch dead rats wash up on the beach
And complain if they can't swim."

Nog vele jaren knorren, Lou.

http://www.sendspace.com/file/jfi54e