TVDW 24/03/2019 - Sandii and the Sunsetz - Jinjirogeh - The Chunk o' Funk (1982)

Kijken naar de kleine lettertjes, het loont altijd. Ik had nog nooit gehoord van Sandii noch van haar Sunsetz, en op basis van de vreselijke alternatieve spelling zou ik zo'n groepje altijd links hebben laten liggen. Maar kijk, op de achterkant van haar plaat "Immigrants" vond ik de namen van alle leden van Yellow Magic Orchestra (sauf Ryuichi Sakamoto) alsook David Sylvian, frontman van Japan. Genoeg om mijn nieuwsgierigheid te prikkelen en het album voor één euro mee te graaien in Eindhoven.

Sandii is een Japans-Haïtiaanse zangeres wiens stem al eens doet denken aan Kate Bush. Haar muziek is een springerige, intrigerende hybride van wat er zich in 1982 aan de linkerkant van de pop afspeelde, met zowel echo's van Oosterse pop als van wat Brian Eno en John Cale in die tijd deden. Luister naar de geweldige tvdw, met die rubberen baslijn, dat bezwerend ritme en aan het eind die outro die van Blondie had kunnen zijn (Rapture, weet je wel). Nippon Funk! Oh ja, "Immigrants" is niet te vinden op Spotify, de individuele tracks staan wel op YouTube. De moeite!

TVDW 18/01/2015 - Yellow Magic Orchestra - Behind the Mask (1979)

Vorige week een tvdw from Russia with love, deze week eentje uit Bejing, China. En alweer eentje, gerelateerd aan Instagram. Johnny Cheng is een toffe peer, geboren in Hong Kong maar momenteel woont hij in Peking. Niet dat ik 'm echt ken, maar hij is een enthousiast Instagrammer met een geweldige collectie platen. Hij zou me een vinyl album opsturen met een hoes waarop enkele Action Men stonden te prijken (voor de geïnteresseerden: google "SMASH" en "Selfabused"). Maar wat bleek afgelopen woensdag, toen DHL voor de deur stond? Johnny had niet enkel dat ene album opgestuud, maar er meteen een schat aan andere vinylplaten bijgevoegd, allemaal van Japanse makelij.

Van Yellow Magic Orchestra namelijk, en van Yukihiro Takahashi, de man die naast Ryuichi Sakamato het bekendste groepslid van YMO was. Dat maakt dat ondergetekende nu plots in één klap de enige Belg is met zulke uitgebreide collectie exclusieve platen van YMO en aanverwanten. Gekleurd vinyl, promo copy, Japanse import... het zat er allemaal in. Over YMO en Takahashi zelf vallen er boeken te schrijven, maar toch in het kort dit: Takahashi (die al eerder een tvdw scoorde) werkte op zijn platen vaak samen met leden van Roxy Music, Japan en de cultgroep Bebop Deluxe - zijn muziek klinkt dus verrassend westers. Eigenlijk geldt dat ook voor YMO, dat als een Oosterse variant van Kraftwerk kan worden beschouwd. Dezelfde baanbrekende spielereien met synthesizers - Hideki Matsutake, de synthprogrammeur van YMO, was een oud-leerling van Tomita - en dezelfde consequente, wereldvreemde visuele aanpak (zie ook de foto).

Een tvdw van die plaat "Selfabused" van SMASH zit er niet in. 't Blijkt punkrock te zijn van het weinig besnaarde soort. Een van de songs heet Lady Love Your Cunt - quod erat demonstrandum. Neen, dan liever iets van YMO. Misschien maar meteen kiezen voor het allerbekendste nummer, het iconische Behind The Mask, uit die al even iconische plaat "Solid State Survivor". Een nummer dat hier in het Westen natuurlijk bekender werd omdat Michael Jackson het herwerkte (het stond in de steigers voor "Thriller" maar haalde het niet) en omdat Eric Clapton er een potige versie van maakte. Hier nog eens het origineel. Cheers, Johnny Cheng!

TVDW 26/11/2006 - Yukihiro Takahashi - Stranger Things Have Happened (1984)

Mijn muzikale lijntjes richting Japan zijn eerder beperkt, maar Hideki Matsutake en Yukihiro Takahashi hebben toch wel een wit voetje. Eerstgenoemde is de man achter Logic System, synoniem voor heel wat synthesizer gewriemel, beetje in de lijn van Vangelis en Jean-Michel Jarre. En Takahashi was drummer bij Yellow Magic Orchestra - goedkoop en snel te omschrijven als de Japanse versie van Kraftwerk, en de groep waarin ook Ryuchi Sakamoto zat. Takahashi heeft ook een uitgebreid arsenaal soloplaten, maar ik heb er amper één singletje van in huis. Op vinyl, en ergens midden jaren tachtig ergens uit een bak gegraaid, enkel en alleen omdat ik geïntrigeerd was door de naam van de artiest en door de hoes. Maar het plaatje bleek een voltreffer; iets wat door de hoekige bas en de knap in elkaar geknutselde percussielaagjes leek op de dingen die Japan (de groep dan, rond David Sylvian) in die tijd uitbracht, met een snuifje Bowie erbij. Eenmaal internet er was, groeide "Stranger things have happened" uit tot mijn Heilige Graal, het moet door de jaren heen het meest gezochte nummer zijn. Waarom? Ach, meer voor de fun of it, het werd een milde vorm van obsessie om het nummer ook ergens op digitale vorm te hebben. Gek hoe de wereld van de muziekblogs dan plots ter hulp komt. Uitgerekend een kerel uit Polen bleek de hele rist aan Takahashi-releases te 'posten' (http://saltyka.blogspot.com/) zodat ik niet enkel mijn lang gezochte nummer beet had, maar ook de bijhorende plaat "Wild & Moody", met onder meer een mooie maar rare cover van Neil Youngs "Helpless" er op.
De zoektocht is dus ten einde, met dank aan de Pool genaamd Saltyka.

http://www.sendspace.com/file/r4nr3w

TVDW 04/06/2006 - Steve Winwood - Night Train (1980)

De afgelopen dagen kon ik mij nog eens onderdompelen in eighties nostalgia, van het vinyl soort dan nog, want de platenbak van neef Dirk belandde bij mij. Een mooie staalkaart van wat dat tijdsgewricht zoal voortbracht, met naast de obligate namen (Simple Minds, Simply Red, Police, Level 42) ook heel wat opmerkelijk materiaal als Yello, Nona Hendryx, Mezzoforte, Miles Davis en het debuut van Allez Allez. Allereerste plaat die ik uit de bak haalde, was echter dat weergaloze "Arc of a Diver", Winwoods tweede sololplaat, uitgebracht in december 1980. Ze bevat amper zeven nummers en betekende het begin van de vierde etappe in Winwoods indrukwekkende carrière (na Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith). De man is sindsdien altijd wel bij mijn favorieten gebleven, ik ben blij 'm ook twee keer live aan het werk te hebben gezien (Hof ter Lo en Rivierenhof). Hij speelde op Arc of a Diver alles zelf in en haalde met "While you see a chance" een onverwachte hit binnen. Ik kan me de primitieve videoclip op Avro's Toppop nog zo voor de geest halen. De karakteristieke openingsmelodie met de moody synth kwam er trouwens enkel en alleen omdat een studio engineer een stuk van de oorspronkelijke drumpartij per abuus van de band wiste.... En als ze me ooit vragen om een lijst te maken met mijn favoriete intro's, dan moet het epische, majestueuze "Night Train" er zeker in. Weergaloos....

TVDW 18/09/2005 - Paul McCartney - At the mercy (2005)

Cd's van Tim Finn, Hothouse Flowers, een dubbele verzamelaar van The Alan Parsons Project, het live-concert My Funny Valentine van Miles Davis alsook diens allerlaatste plaat Doo-Bop, twee verzamelaars van Stiff Records, een compilatie van Green on Red, eentje van Gordon Lightfoot en eentje van de Brecker Brothers, en dan nog een lang vergeten album van Yellow Magic Orchestra. Om maar te zeggen dat de cd-uitverkoop van de Bibliotheek van Puurs me een schat aan nieuw luistervoer opbracht. En dat voor nauwelijks meer dan 10 euro. En toch, ondanks die rijke oogst moest dit weekend alles wijken voor - noblesse oblige - de nieuwe cd van Sir Macca, Chaos and Creation in the Backyard, die ik intussen toch al makkelijk een zestal keer beluisterde. Een opvallend sterke cd, waarvoor producer Nigel Godrich (zie ook Radiohead's OK Computer, Beck's Mutations) McCartney uitdaagde om zijn vaste begeleidingsgroep tijdelijk te ontslaan en alle instrumenten zelf in te spelen. De eerste zes nummers zijn foutloos en tussen die zes pareltjes gaan mijn hoogste punten nog naar het kleine "At The Mercy" (minder dan 2'40" lang), een moeilijk te omschrijven, erg mysterieuze song met enkele heerlijke melodiëen erin. O ja, wie de cd in huis heeft, vindt interessante track by track commentaar van de meester zelf op http://www.beatlelinks.net/forums/showthread.php?t=23516.