TVDW 27/07/2008 - Martina Topley Bird - Something to say (2008)

Fijn weekje vakantie achter de rug, met een mosselfeest, wat bbq, een tuinfeest en een trip richting Gentse Feesten. Een jaarlijkse organisatie van Jo & Veerle, dat bezoek aan de Gentse Feesten, maar dit jaar viel het als bij wonder samen met het optreden van No Exit, de coverband waarin my man Orf ook speelt. Het werd een memorabel avondje uit, waarbij we volop konden genieten van het concert dat pakweg van 00u30 tot 03u00 duurde (!), met sterke versies van Bryan Adams (Cuts like a knife!), Billy Idol, Golden Earring etcetera. En wat klonk die door Orf gestutte ritmesectie lekker tight...
Maar de tvdw, die moest nu toch wel echt naar Martina Topley Bird gaan; de jongedame zit ocharme al wekenlang gebeiteld in de iPod. Beetje een naam van een oude Engelse wagen, niet? "James Bond liet de Topley Bird in de garage en koos voor de Aston Martin."
Maar deze Martina heeft een wat minder onschuldige achtergrond. Tricky liet haar als amper vijftienjarige opdraven op zijn debuut in 1995 en beschreef meteen hun relatie: "I fuck you in the ass, just for a laugh / With the quick speed, I’ll make your nose bleed / I ride the pre-menstrual cycle". 't Is ook een manier om binnen te glijden in de annalen van de popgeschiedenis, natuurlijk.
Op The Blue God, haar tweede soloplaat, speelt Topley Bird als een volleerde Lolita, met de grens tussen vermoorde onschuldig en een meer perverse onderlaag. Nu eens doet haar stem denken aan die van Nina Persson van the Cardigans, dan weer aan wat Julee Cruise & Angelo Badalamenti bij David Lynch deden. En de lekkere, aan old school soul schatplichtige beats zijn van de hand überproducer Danger Mouse. "Hooky, hypnotic, atmospheric pop music", zo horen we het Martina zelf omschrijven in een video op haar website.

http://www.sendspace.com/file/jtz61z

en zoals beloofd die Black Kids tvdw van vorige week, alhier:

http://www.sendspace.com/file/bc6zfr

TVDW 13/04/2008 - Hipsway - The Honeythief (1986)

Per jaar doe ik een handvol keer mee aan een muziekquiz. Geflankeerd door mijn trouwe companen Hans en Stefan treden we aan onder de ronkende naam Detroit Breakdown. Voor wie onbekend is met het fenomeen muziekquiz: het is een gebeurtenis met een schrikwekkend hoog nerd-gehalte: een overwegend mannelijk, veelal met kaalheid en overgewicht kampend publiek dat in een aftands gemeentezaaltje bij elkaar komt om een avond lang naar fragmentjes te luisteren en zich voor het hoofd te stoten als deze of gene song of uitvoerder niet herkend wordt. Nerdy but fun. Trivialer kan haast niet.
Maar ach, je moet iets met je leven.
Afgelopen zaterdag belandde Detroit Breakdown op de Greighties Quiz in Wilrijk. Als vierde man werd onze supersub Joris van de bank gehaald. We zijn alle vier kinderen van onze tijd, wat wil zeggen dat qua muzikale kennis de jaren tachtig ons toch net nog iets beter liggen dan de andere decennia. De zaal had een hardnekkige 'puttekesgeur' maar voor de rest werd een heerlijke avond. De samenstellers hadden een goede mix gevonden tussen bekend en onbekend; ik herinner me welkome passages van Aztec Camera, Gemini, BB&Q Band, Peter Godwin, Haircut 100 en Daryl Hall's Dreamtime. Onze ploeg was goed op mekaar ingespeeld, want ook tracks van Mai Tai, Bauhaus en Mylène Farmer werden probleemloos ontmaskerd.
Zo'n avond levert ook altijd enkele momenten van 'gezellige frustratie' op. En hier kruipt de tvdw in het verhaal. Dat ik de song van Rush niet herkende, tot daar. Dat ik niet meer wist dat Une Fille de Tous les Pays een hitje was voor Linda de Souza, ook dat viel te vergeven. Maar toen 'the Honeythief' opdook in de lijst, stokte het geheugen op een onvergeeflijke manier. Pas een paar minuten later, tijdens de plaspauze, viel me de naam Hipsway te binnen. Te laat natuurlijk. Grrr. En dat terwijl ik de groep nota bene ooit aan het werk zag in Vorst, als voorprogramma van Simple Minds. Hipsway kwam uit Schotland, de kerels maakten twee albums maar scoorden enkel met The Honeythief (top 20 in de VS), waarna de bassist van de groep Texas zou oprichten. In al zijn gedateerdheid best een leuk nummertje, dat 'Honeythief'.
Oh ja, we eindigden in Wilrijk 7de op 30 ploegen, verre van slecht. En de avond leverde ons een heuse strijdkreet op. Spoel terug naar 1983, naar Flesh for Fantasy en naar de manier waarop übermacho Billy Idol de in leder getooide gebalde vuist in één verticale beweging van boven naar beneden haalt. Intussen met opgetrokken lip 'Flesh!!' uitroepend.
Nerdy but fun.


http://www.sendspace.com/file/oo27kp