TVDW 21/12/2014 - Simple Minds - Glittering Prize (theme) (1982)

Eindejaarslijstjes zijn als diarree. Iedereen heeft er wel eens last van. Dan toch maar even de mijne presenteren - voor wat het waard is. Ouder (vinyl-)werk vierde dit jaar bij mij een sterke, onverwachte comeback, maar met name tijdens het joggen nam ik toch nog wat recentere releases door. Ik ga niemand vervelen met omstandige argumentaties, maar deze hebben me het meest geplezierd:

13. Cold War Kids - Hold my home
12. How to dress well - What is this heart
11. Jack White - Lazaretto
10. Wolf Gang - Alveron
9. The New Pornographers - Brill Bruisers
8. Jimmer - The Would-Be Plans
7. Ryan Adams - Ryan Adams
6. Foo Fighters - Sonic Highways
5. Band of Skulls - Himalayan
4. Arsenal - Furu
3. The 2 Bears - The Night is young
2. The War on drugs - Lost in the dream
1. Roddy Frame - Seven Dials

Oh ja en de tvdw? Die heeft weinig met bovenstaande te maken, al bracht Simple Minds dit jaar wel een aardige plaat uit, "Big Music". De tvdw heeft alles te maken met de platen die de afgelopen, rustige week voor Kerst, op de draaitafel belandden. Eentje daarvan was "New Gold Dream". Voor mij een absolute klassieker, een plaat die net als "Dare" van The Human League perfect de klankkleur en tijdsgeest weergeeft van de eerste helft van de jaren tachtig. Ik beluister hem haast nooit meer, die "New Gold Dream", maar als het er dan toch nog eens van komt, blijft het genieten. Ook al omdat de plaat, hoe bepalend hij ook was in de popgeschiedenis, niet de absolute (inmiddels doodgespeelde) klassiekers van de groep bevat. (Nog) geen Don't You, nog geen Alive & Kicking. Dat zorgt ervoor dat het album toch nog min of meer vers blijft. Als tvdw moest ik wel bij de b-kant van de plaat uitkomen, want daar staan de echte prijsbeesten: Hunter & the Hunted (inclusief Herbie Hancock), voorafgegaan door mij favoriet uit hun hele cataloog, Glittering Prize. Als tvdw de instrumentale versie, zodat je nog beter het mooie, rollende baswerk van Derek Forbes kan horen.

TVDW 19/10/2014 - The 2 Bears feat. Stylo G - Money Man (2014)

Neen, hij stelt niet teleur. Allerminst, het is zelfs een van de allerleukste plaatjes van het jaar, "The Night is Young", die tweede van The 2 Bears. It's house music, but not as we know it. De house-tracks zelf zijn minder steriel dan we van het genre gewoon zijn, en gelukkig doet het tweetal op tal van andere tracks net zo makkelijk de oversteek naar electropop, naar een akoestische lullaby of, zoals in de tvdw, naar blanke reggae. Eentje voor de eindejaarslijstjes, for sure.

TVDW 07/09/2014 - The 2 Bears - Get Out (2014)

Wat fijn dat ze terug zijn! En wat jammer dat het enkel is met dat drie songs tellende plaatje "Lamb's bread and weepers". The 2 Bears, een zijproject van Joe Goddard van Hot Chip en Een Andere Minder Bekende Kerel, belandde twee jaar terug al in ons eindejaarslijstje met hun alleraardigst debuut. In afwachting van tweede album "The Night is Young" serveert dat vooruitgeschoven EP'tje alvast drie lekker dansbare, plezierige tracks. The 2 Bears lijken wel een housy variant op Gorillaz, of een minder afgebakende versie van Disclosure. Hoe ze met gastzangers vrolijk van het ene naar het andere genre huppelen en toch eenzelfde 'feel' in hun muziek weten te leggen, doet zelfs wat denken aan wat dat andere Britse duo, Rae & Christian, destijds klaarspeelde. 

TVDW 23/12/2012 - Heaven 17 - Penthouse & Pavement (1981)

Bon, de wereld is dus vooralsnog niet vergaan.

Maar best ook, anders zou niemand mijn eindejaarslijstje kunnen zien. En dat lijstje is, vlak na Wereldvrede en Global Warming, toch het allerbelangrijkste.

De albums waar ik in 2012 het meeste plezier aan heb beleefd:

1/ The Shins - Port of Morrow. Vijf jaar wachten werd beloond met opnieuw een perfecte popplaat. Foutloos.
2/ The View - Cheeky for a reason. Onmogelijk om niet te vallen voor de rafelige charme van deze groep, die zich ergens tussen Libertines, The Kooks en The Kinks beweegt.
3/ Keane - Strangeland. De grootste verrassing voor mij. En nog maar eens het bewijs dat 'commercieel' geen scheldwoord is.
4/ Mumford & Sons - Babel. Die zogenaamd 'moeilijke' tweede plaat bleek een groots album te zijn.
5/ Tom McRae - From the lowlands. De meest romantische plaat van het jaar - en het concert in de Gentse Handelsbeurs was ook prima.
6/ The Maccabees - Given to the wild. Ambitieus, soms op het randje van het pretentieuze. Een plaat die heel wat luisterbeurten vereist om tot bloei te komen.
7/ Great Lake Swimmers - New Wild Everywhere. Donkerbruine, herfstige plaat met mooie, onopdringerige luisterliedjes. En het concert in de Botanique was... ook prima.
8/ Tragically Hip - Now for Plan A. Die van Rival Sons en The Heavy moeten nog wat boterhammetjes eten, de meest spannende classic rock komt nog steeds uit Canada.
9/ The 2 Bears - Be Strong. De nieuwe Hot Chip kon niet helemaal overtuigen, maar Goddard's hobbyproject was wel raak. Vermakelijke, relativerende kruising tussen house en electronica.
10/ Cody Chesnutt - Landing on a hundred // Jessie Ware - Devotion. Amerikaanse inktzwarte retro-soul en Britse blanke gestileerde R&B.

En verder genoten van o.a. de platen van Emeli Sande, Chuck Prophet, The Producers, Ed Sheeran (dank, Elien) en de singles van Rudimental (dank, Bram). Concert van het jaar was - vanzelfsprekend - dat van Thomas Dolby in de Ancienne Belgique.

De tvdw heeft geen link met bovenstaand lijstje. Wel met het concert van Heaven 17, afgelopen maandag in het vernieuwde Depot in Leuven. Eentje dat ik meepikte, al was het maar om opnieuw een naam te schrappen uit mijn lijstje Oude Helden Die Ik Nog Live Wil Zien. Die eerste drie platen van Heaven 17 waren destijds toch een boeiende evolutie van new wave naar synthpop en blanke funk. Het concert ging aarzelend van start: van de grootse sound waarvoor Ware en Gregory op "The Luxury Gap" bekend waren, bleef weinig over. Pas toen in de tweede helft ouwertjes als Fascist Groove Thang werden bovengehaald, viel alles in de plooi. Met een mooi eerbetoon aan The Associates, met een aan Kraftwerk refererende elektronische versie van You've lost that lovin' feeling, en met een donkere versie van het iconische Being Boiled - de allereerste song die Ware, toen nog bij The Human League, schreef. Hoogtepunt was een langgerekt, nog steeds fris klinkend Penthouse & Pavement, waarin bassist Julian Crampton (zie ook Incognito, en dat lekkere baslijntje op Tribute van The Pasadenas) een fijn solomoment opeiste.

TVDW 27/05/2012 - The 2 Bears - Time in mind (2012)

Het is lang wachten op de nieuwe plaat van tvdw-houders Hot Chip, gelukkig is er The 2 Bears, het housy zijproject van Hot Chip-zanger Joe Goddard (en van een of andere bloke uit de Londense dance scene). Ik heb het nochtans niet zo voor house. Ik kan me amper twee favorieten voor de geest halen uit het genre: That's the way love is van Ten City, en The Promised Land van Joe Smooth. Voor de rest mag je mijn portie house aan Fikkie geven.

Maar Bear Hug, dat debuut van The 2 Bears, serveert een erg vermakelijke variant op house, eentje die draaibeurten blijft opeisen. Erg afwisselend ook, en gebracht met een laconieke, 100% Britse cool die soms wel wat weg heeft van Gorillaz. Check de tvdw bijvoorbeeld, een zonnig niemendalletje dat tussen de housetracks opduikt. Een 808 drum machine, een steel guitar en iets wat als country dancehall kan worden omschreven: heerlijk.

Of liever: check de dubbele tvdw. Voor wie Time In Mind wat te laidback vindt, plukken we uit de bonus-cd immers de trippy 'Deakstock 33s Dub' mix van het nummer; een erg radicaal herwerkte, fantastische versie vol pulserende repetitieve beats. Spacy!