TVDW 01/04/2007 - The Shins - Sea Legs (2007)

We zitten al in april en u vraagt zich, terugkijkend op de eerste tvdw's van 2007, waarschijnlijk af: waar blijven die eigentijdse spullen? Euh... u vraagt zich dat toch af, niet? A crack on the head is what you get for not asking!
Hier zijn we dan toch eindelijk met contemporary stuff. Het heeft wat geduurd, maar wat wil je als een deel van de grotere releases zo tegenvallen. The Good The Bad & The Queen, dat nieuwe hobbyproject van Damon Albarn: pfft, wat een sof. Die nieuwe Macy Gray: amaai, major sell-out, nauwelijks een deftige song op terug te vinden, wat een teleurstelling. Absoluut wild ben ik dan weer wél van The Shins. Een toevallige ontdekking maar wat een plaat, die Wincing the Night away. Ze komen uit New Mexico en het is al hun derde album (- weer even niet opgelet, blijkbaar). Het ene moment doen ze me denken aan de gladde popperfectie Toad the Wet Sprocket, dan weer aan de prachtige indie-pop van Death Cab for Cutie, nog een andere keer aan de melancholische pracht van The Go-Betweens. Nog een ander aspect laat de geselecteerde tvdw horen: "Sea Legs" zou mooi gemixt kunnen worden met "Painkiller" van Turin Brakes, de hoogzwangere strijkers doen terugdenken aan "Ocean Rain" van The Bunnymen en de zanglijn sluit fijn aan bij The Smiths. Goede referenties, alleszins. Een cd die groeit met elke beluistering - highly recommended heet dat dat.

www.sendspace.com/file/6sa4n0

TVDW 07/05/2006 - G.W. McLennan - Fingers (1993)

"Spirit lives when man dies". Vermits ik al sinds vrijdag met een aantal overpeinzingen rondloop over leven en dood (klinkt zwaar, is het ook), was het meer dan gepast geweest had Mike Scott in de AB het nummer "Spirit" gebracht, uit dat memorabele "This is the Sea" (die ik ooit nog es moet kopen op cd), maar verder dan twee speels ingezette noten op piano kwam hij niet. Geen kwaad woord over het concert trouwens, er straalde een enorme bezieling van uit, een verademing om te zien dat zoiets nog kan bij artiesten die er al een kwarteeuw ervaring hebben opzitten. The Waterboys, dat was in feite het aller aller allereerste concert dat ik ooit zag (tijdens m'n allereerste keer Vorst). Weliswaar als voorprogramma bij Simple Minds, eind 1985, maar toch memorabel genoeg om te onthouden. Van de ene spirit naar de andere: You're one thing greater than all the things you are together, zo omschreven The Go-Between diezelfde ziel op hun song "Spirit". Shamrockske wist me net voor het concert van The Waterboys te zeggen dat Grant (G.W.) McLennan, die man die samen met Robert Forster de spilfiguur was bij The Go-Betweens, eergisteren overleden was. Hij was amper 48 en stierf naar verluidt vredig in zijn slaap. Veel te vroeg, zonde zonde want McLennan lag bij mij in de bovenste schuif sinds zijn nog steeds erg mooie (tweede) soloplaat Fireboy. "Fingers" was de eerste single eruit, een nummer dat destijds vaak op StuBru te horen was, een hyperromantische ballad - althans qua muziek, de tekst is meer ambigu. Van de vier solo-albums van McLennan heb ik ook nog nummer vier, In your bright ray, evenzeer een aanrader maar minder gefocust dan Fireboy. Op 4 november 2000 interviewde ik McLennan en Forster, naar aanleiding van hun erg gesmaakte comeback-cd The Friends of Rachel Worth. Het werd voor mij een van de meest aangename interviews ooit, die lange babbel in de bar van de Botanique, eentje waarbij alles op zijn plaats viel en er een heerlijke vibe in de lucht hing. Zijn "best wishes from Brussels" handtekening die ik nu op de cd zie staan, stemt me droef. We zullen 'm missen.

TVDW 27/03/2005 - Josh Rouse - Sad Eyes (2005)

Hoog tijd dat De Wereld Josh Rouse ontdekt, en na recente doortochten in de Ancienne Belgique, de Handelsbeurs en zelfs de Laatste Show en wat radio-aandacht op Radio 1, lijkt dat inderdaad stilaan te lukken. Ongemerkt heeft Rouse al een indrukwekkende body of work, van vijf cd's, op zijn actief. De man is zowat het schichtige, romantische halfbroertje van alternatieve rockers als Ryan Adams of Paul Westerberg. Hij heeft dezelfde melancholische snik in de stem, maar presenteert zijn bitterzoete liefdesliedjes zonder de sturm und drang van voornoemde beeldenstormers. Toegegeven, nieuwe cd Nashville is misschien net een tikkeltje minder sterk dan voorganger 1972, but make no mistake, we spreken hier over het verschil tussen 'schitterend' en 'subliem' . Rouse zal zeker in de smaak vallen van muziekliefhebbers die iets van Lloyd Cole of The Go-Betweens, of zelfs Paul Simon (ten tijde van Hearts & Bones) in huis hebben. Op Nashville staan een paar songs waarop de gerenommeerde Al Perkins pedal steel speelt. Dat country-sfeertje, in combinatie met de wollige achtergrondkoortjes, doen zelfs terugdenken aan de Eagles, ten tijde van Tequila Sunrise. De geselecteere TVDW, Sad Eyes, start als iets van World Party (met name het later door Robbie Williams gecoverde She's the one) en bloeit dan plots open tot iets wat de Beatles op Sergeant Peppers hadden kunnen zetten. Ja, het klinkt uitgesproken mellow, maar daar heeft het zachtgekookte ei in u geen problemen mee.