TVDW 24/04/2022 - Bill Pritchard - Tommy & Co (1989)

 

Fijne plaat die ik pas vorige week ontdekte, omdat hij voor een habbekrats op de draaitafel (en in de collectie) belandde. "Three Months, Three Weeks and Two Days" heet hij. Pritchard koppelt intellectueel Brits flegma à la Lloyd Cole met een romantische Franse toets, niet in het minst dankzij de medewerking van producer Etienne Daho en dankzij Francoise Hardy, die je in de tvdw in een zeldzame rol als gast-backingvocaliste hoort.

TVDW 25/02/2018 - Etienne Daho - Les Flocons de l'été (2017)

"l’élégance française dont Daho est l’incontesté souverain". Even wat pikken van het internet omdat ik het toch niet zo mooi gezegd krijgt. Daho's nieuwste, Blitz, is sinds een paar dagen eindelijk thuis aanbeland. Een dubbele vinylplaat waarop de Maître laveert tussen psychedelica, torch songs en dromerige pop. Dat laatste is een resultaat van 's mans samenwerking met de Amerikaanse groep Unloved. Die nummers lijken we wel weggelopen uit de aftiteling van Twin Peaks (waarvan de nieuwe serie steevast eindigt met een optreden van een Lynchiaans groepje). Elders op de plaat werkt hij samen met Duggie Fields, de rechterhand van Syd Barrett, Daho's grootste idool. Blitz herbergt wel meer dan invloeden van de met patchouliwolken omgeven Britse sixties. Maar Daho vergeet er nooit zijn klasse bij, en zijn Franse rijmkunstwerkjes zijn prachtig (ook al gaat het merendeel ervan mijn petje te boven).

TVDW 26/12/2016 - Etienne Daho - Le brasier (2000)

Ik had in de traditioneel wat windstille periode in aanloop naar Kerst ook kunnen kiezen uit Herbie Hancock's seventies funkplaat "Secrets", want die kreeg best wat draaibeurten, maar ik ga toch maar voor een track uit "Corps et Armes", die mooie plaat van mijn favoriete Franse zanger, Etienne Daho. Le Brasier is een van de hoogtepunten, al was het maar om die mooie tekstlijntjes:

Que vive la flamme, que vive la flamme!
Pour à nouveau prendre feu
et brûler jusqu'au bout

TVDW 26/01/2014 - Etienne Daho - La Peau Dure (2013)

Wat blijft hij heerlijk consequent en consistent, die Daho. Zo'n mooi, homogeen geheel van albums, zonder noemenswaardige uitschuivers en steeds voorzien van klasse en subtiliteit. Niet te vergelijken met talrijke andere Franse artiesten: Daho kijkt regelmatig over het muurtje, met name richting Engeland. Het leverde hem al vroeg in zijn carrière samenwerkingen op met o.a. William Orbit en Saint Etienne en het zorgt voor een leuke kruisbestuiving  tussen Franse chanson - met clevere, aan Gainsbourg herinnerende woordspelletjes in de teksten - en pure popgevoeligheid, met strijkertjes, verzorgde arrangementen en een heerlijk 'volle' sound.

Zijn nieuwe plaat, het eind vorig jaar verschenen "Les Chansons de l'Innocence Retrouvée", is opnieuw vintage Daho. Ja, er duiken ook een paar gasten op met enige weerklank - Nile Rodgers, Debbie Harry, Au Revoir Simone, maar het is toch vooral, en eens temeer, Daho zelf die zijn stempel drukt. Zoals in de tvdw, de track die me bij de eerste twee beluisteringen nog het meest bij het nekvel greep. 

TVDW 12/02/2012 - Etienne Daho - Paris Ailleurs (1991)

Tussen 1981 en 1989 hield ik een eerste reeks tvdw's bij. Versie 1.0, laten we zeggen, of de analoge reeks - in vergelijking met de digitale reeks van 2005 tot nu. Ik noteerde wekelijks een persoonlijke 'topper' in een schriftje. Aan het eind had ik er acht van. En kijk, op 3 mei 1987 was er een tvdw voor Whitney Houston. Gek, maar ik herinner het me alsof het gisteren was. Hoe vriend en mede-Kapelstraat-boy Frank de maxi-single van I wanna dance with somebody opzette en ik die heerlijk scheurende synths van Narada Michael Walden voor het eerst door de boxen, euh, scheurden. Vele jaren later zouden Frank en ik samen naar Whitney gaan kijken in het Sportpaleis. Het was ten tijde van My Love is Your Love, een van de laatste leuke singletjes van haar - en eentje dat ze cadeau kreeg van Wyclef Jean (Fugees). Als ik het me nog goed herinner werd het concert geen onverdeeld succes, eerder eentje met af en toe een leuk moment en voor de rest veel Amerikaanse Las Vegas toestanden. Hoedanook, RIP Whitney.

Deze week viel het tvdw-moment te rapen in de lokale bib, op zaterdagmorgen. De uitverkoop zorgde dat ik thuis kwam met boeken van Ishiguro, Coupland, Easton Ellis, Dali, Barnes en Ben Elton, en met een zestal cd's. Een verzamelaar van Hall & Oates (heb al alles van die mannen in huis, maar kom), een ouwertje van Yes, een verzamelaar van Cannonball Adderley, de prima "Classic Jazz Funk Mastercuts" vol. 1 tot 3 én "Paris Ailleurs".

Die laatste is vermoedelijk mijn favoriete plaat van Etienne Daho, ik leerde 'm kennen bij het jaar van de release ervan. Ik vervulde toen mijn legerdienst, en Classic 21 - toen nog Radio 21 - plukte veelvuldig uit de plaat. Des Attractions Désastre, Saudade, Comme un Igloo en Un Homme à la Mer: vier radiohits die tot het beste behoren van Daho; een artiest die ik altijd als een Franse equivalent van Bowie heb gezien. Even stijlvol, altijd klaar om iets nieuws te proberen en om trends voor te zijn dan wel bij te treden. Het album "Paris Ailleurs" is vermoedelijk het meest internationaal klinkende uit Daho's discografie. Het werd opgenomen in New York en de befaamde Uptown Horns (zie ook J. Geils Band e tutti quanti) spelen er op mee. De tvdw, het slotnummer van de plaat, is meer een groove dan een song, en een prima voorbereiding op het komende weekje vakantie in Frankrijk. Puurs Ailleurs.

TVDW 21/12/2008 - Björn J:son Lindh - Bulldog (1973)

Tijd voor een persoonlijke favoriet uit de afdeling seventies funky jazz, het geweldige Bulldog van Björn J:son (sic) Lindh. Deze week verdiepte ik me in drie van 's mans platen, en dit nummer dreef opnieuw boven. Lindh is jazzfluitist wiens 5' of fame kwamen toen de twee B's van Abba hem vroegen om de dwarsfluitsolo te spelen op One Night in Bangkok van Murray Head. Lindh had toen al een aantal knappe jazzplaten op zijn actief, en speelde in 1975 ook al mee op de titelloze plaat van Abba. Ook in zijn jazzplaten duikt trouwens een Abba-connectie op: de vorig jaar overleden Ola Brunkert zit achter de drums.

Intussen is het eindejaar, dus tijd voor een muzikale round-up. In de vorm van een top 10? Waarom niet. De eerste twee posities zijn met overtuiging ingenomen en tekenen zich af van de rest. De acht overige plaatsen zijn onderling inwisselbaar, ik heb ze gerangschikt in functie van 'meest beluisterd in het afgelopen jaar'.

1. TV on the radio - Dear science,
2. The Feeling - Join With Us

3. Grace Jones - Hurricane
4. Jamie Lidell - Jim
5. Tim Grimm - Holding up the world
6. Dido - Safe trip home
7. Cut Copy - In Ghost Colours
8. Aimee Mann - @#ù&! Smilers
9. Lindstrom - Where You Go I Go Too
10. MGMT - Oracular Spectacular

Verder leuk werk van Death Cab For Cutie, Kooks, Steve Winwood, Etienne Daho, Mercury Rev (vooral voor hun overweldigende concert), Keane, The Hold Steady, Raconteurs, Liam Finn en Martina Topley-Bird. Geweldige singles van The Killers, The Black Kids, MGMT, The Script, Kooks.
Oh ja, en fuck Fleet Foxes.

Beste tv-moment: Tom Lenaerts die in De Slimste Mens het trefwoord Arno krijgt. Na obvious associaties als Oostende en TC Matic geeft hij een weergaloze derde: "overroepen". Big ups for Lenaerts!

De tvdw bijna vergeten, maar hier is 'ie. Enjoy en happy x-mas...

http://www.megaupload.com/?d=MLCLQSIQ

TVDW 30/11/2008 - Madness - Shut up (1981)

Phew, dat wordt weer afkicken.
Maanden van voorbereiding, eindeloos mailverkeer (mijn DB5 mailbox telt ruim 500 berichten), een stoomcursus dbPoweramp en Cool Edit Pro for dummies, oeverloos gepalaver over songkeuze, flow, moeilijkheidsgraad en de lengte van edits, het rangschikken en verdelen van de als Hoorn Des Overvloeds vermomde prijzentafel... En dan die geruststellende vaststelling, afgelopen vrijdag even na middernacht: alles kwam toch mooi op zijn pootjes. De vijfde editie van de Detroit Breakdown muziekquiz werd - thanks to the invaluable help from partners in crime Joris, Hans en Stefan - er eentje om in te lijsten.
Vetrekkend van een longlist van vele duizenden suggestie, lieten we vrijdag uiteindelijk nog meer dan 230 songs - of toch fragmenten ervan - horen. Daartussen toch ook enkele persoonlijke favorieten als Elliott Murphy, Etienne Daho, Thin Lizzy, The Godfathers en The Script, en wat heerlijk foute dingen als John Paul Young of Luisa Fernandez.
De tvdw gaat naar Madness, met een song uit hun derde album, uit hun gouden periode waarin ze wel meerdere pareltjes op de wereld loslieten. Eentje die ik al véél te lang niet meer gehoord had, wat was het fijn om hem te herontdekken en 'm te delen met de zowat 150 mensen in de quizzaal.
"Pass the blame and don't blame me!"

http://www.sendspace.com/file/escpsc

TVDW 18/05/2008 - Etienne Daho - Les fleurs de l'interdit (2008)

Mooi moment afgelopen (pinkster-)maandag. Ouders, neef en petekind op bezoek voor een kleine reünie van de Koop Clan. In de schaduw van de blauwe regen, aan de vijver zittend met op de achtergrond de ipod op shuffle. En Nelson Riddle die voorbijschuift, met zijn versie van Volare. En mijn vader die vrolijk begint mee te zingen.
Muziek brengt generaties dichterbij.

Maar de tvdw had te maken met één dag later: Etienne Daho in het Koninklijk Circus. Samen met my man Stefan waren we erbij. Het concert was goed maar net niet memorabel, vooral wegens een onverstandige opbouw van de setlist. Maar de bijhorende nieuwe cd waaruit Daho driekwart speelde, l'Invitation, die is wel prima van begin tot eind. Daho is met voorsprong mijn favoriete Franstalige zanger, en dat is al zo van toen ik in mijn legerdienst samen met Don Bata de plaat Pour Nos Vies Martiennes ontdekte. De man maakt al sinds zijn debuut in de eerste helft van de jaren tachtig muziek op hoog niveau. In het begin surfte hij nog mee op de golven van new wave en elektropop, maar gaandeweg vond hij een eigen stijl die laveerde tussen chanson en soul. De raad die Serge Gainsbourg hem in het begin van zijn carrière gaf – laat nooit je broek zakken voor succes – heeft hij goed opgevolgd. Daho is een stilist pur sang, en trouwens een van de weinige Franse zangers die openlijk durft te flirten met de Anglo-Saksische popinvloeden. Zo werkte hij al samen met Marianne Faithfull, met muzikanten uit de entourage van Bowie en Sting, met de vermaarde blazerssectie The Uptown Horns en met producer William Orbit, jaren voor die bekendheid verwierf met Madonna’s Ray of Light.
Tegelijk blijft hij voet aan grond hebben (en wordt hij op handen gedragen) in Frankrijk: hij schreef in het verleden al nummers voor o.a. Sylvia Vartan, Françoise Hardy en Jane Birkin.
Op zijn nieuwe plaat l’Invitation treedt Daho meer dan ooit in de voetsporen van Gainsbourg. De woordenkunstenaar in hem krijgt vrij spel; een Franstalige vriend of vriendin bij de hand hebben is geen overbodige luxe om de teksten in al hun subtiliteit te ontdekken. Net als op voorganger Réévolution ligt het tempo met opzet vrij laag, wat alle ruimte laat voor Daho’s prachtig doorwrochte teksten. De toon is hyperromantisch, melancholisch, barok en zwaarmoedig; van een schoonheid die zich maar met mondjesmaat prijsgeeft. Het is een plaat over liefde en verlies, wat ook op de tvdw mooi verwoord wordt.
Nous aurons toute la mort, pour vivre avec tes remords, mes regrets.


http://www.sendspace.com/file/xxuqfb