TVDW 28/10/2018 - Madonna - Drowned World/Substitute for love (1998)

De opdracht? Electronica mengen met emotie. Dat was het uitgangspunt van wat "Ray Of Light" zou worden, het album dat Madonna met de Brit William Orbit maakte. Zovele jaren later blijkt het het allerbeste album uit haar cataloog, vind ik. Madonna bleef nadien weliswaar nog een tijd lang relevant (bv. dankzij haar samenwerking met Mirwais) maar is de laatste jaren jammer genoeg slechts een pijnlijke schim van zichzelf.

Dat ik deze week teruggrijp naar Ray of Light, heeft alles te maken met de podcast Hit Parade van Slate Magazine. Ik heb al bijna alle afleveringen ervan beluisterd: over REM en de Athens scene, over Bon Jovi en hair metal, over George Michael en Elton John, over de opkomst van hiphop, over de manier waarop hitlijsten worden samengesteld etc. Allemaal uitermate boeiend. Deze week was "Veronica Electronica" aan de beurt. Onder die naam schetsten de makers van de podcast een beeld van Madonna, met "Ray of Light" als centraal punt in het verhaal. Ze doen dat steeds aan de hand van de analyse van de hitparade: welke song en stroming sloeg aan in welk jaar, wat voor trends doken op, hoe gingen artiesten om met de wijzigingen? De naam "Veronica Electronica" verwijst naar een nooit uitgebracht remix-album dat Orbit en Madonna in de slipstream van het succes van "Ray of light" wilden lanceren.

Destijds ging bij "Ray of light" misschien teveel aandacht naar Madonna's hele Kabbala Hindu Mystiek gedoe of - althans in België - naar de rechtszaak die een Belgisch componist inspande omdat hij de track Frozen van plagiaat beschuldigde. Los van dat alles blijft het een wonderlijke plaat om terug te horen. Inderdaad omdat het album, zoals ook de podcast onderstreept, erin slaagt om de experimentele electronica van Bjork en Massive Attack als basis te nemen en tegelijk een tegengewicht te bieden aan de agressievere big beats van bijvoorbeeld The Prodigy. En omdat Madonna (voor het eerst?) de hedonistische club bimbo, de cultuur pastiches en de agressieve dominatrix achter zich liet en ontwapenend voor de dag komt, de maskers - of toch vele ervan - opbergend. Luister naar de openingstrack, die ik bij het terughoren van de cd eerder deze week wel meteen als tvdw moest nomineren. Beslist een van mijn all time favorite Madonna tracks.

Om nog even terug te komen op het album en de podcast: ik leerde er tot mijn grote verbazing dat de titeltrack van de plaat een aparte voorgeschiedenis had. Blijkt dat de wortels van dat nummer teruggaan tot 1971, met name tot een song van een Brits folkgroepje dat Curtiss Maldoon heette (en waarin ook Steve Howe, gitarist van Yes, speelde!). Sepheryn heette de song toen, hij staat ook op Spofity - erg interessant om te horen. In feite had producer William Orbit niet deze oorspronkelijke versie van de song mee naar de studio, maar een cover ervan die was opgenomen door een zekere (weinig toonvast zingende) Christine Leach. Ook haar versie is out there (google Christine Leach Zephyr om 'm op soundcloud te horen).

TVDW 18/05/2008 - Etienne Daho - Les fleurs de l'interdit (2008)

Mooi moment afgelopen (pinkster-)maandag. Ouders, neef en petekind op bezoek voor een kleine reünie van de Koop Clan. In de schaduw van de blauwe regen, aan de vijver zittend met op de achtergrond de ipod op shuffle. En Nelson Riddle die voorbijschuift, met zijn versie van Volare. En mijn vader die vrolijk begint mee te zingen.
Muziek brengt generaties dichterbij.

Maar de tvdw had te maken met één dag later: Etienne Daho in het Koninklijk Circus. Samen met my man Stefan waren we erbij. Het concert was goed maar net niet memorabel, vooral wegens een onverstandige opbouw van de setlist. Maar de bijhorende nieuwe cd waaruit Daho driekwart speelde, l'Invitation, die is wel prima van begin tot eind. Daho is met voorsprong mijn favoriete Franstalige zanger, en dat is al zo van toen ik in mijn legerdienst samen met Don Bata de plaat Pour Nos Vies Martiennes ontdekte. De man maakt al sinds zijn debuut in de eerste helft van de jaren tachtig muziek op hoog niveau. In het begin surfte hij nog mee op de golven van new wave en elektropop, maar gaandeweg vond hij een eigen stijl die laveerde tussen chanson en soul. De raad die Serge Gainsbourg hem in het begin van zijn carrière gaf – laat nooit je broek zakken voor succes – heeft hij goed opgevolgd. Daho is een stilist pur sang, en trouwens een van de weinige Franse zangers die openlijk durft te flirten met de Anglo-Saksische popinvloeden. Zo werkte hij al samen met Marianne Faithfull, met muzikanten uit de entourage van Bowie en Sting, met de vermaarde blazerssectie The Uptown Horns en met producer William Orbit, jaren voor die bekendheid verwierf met Madonna’s Ray of Light.
Tegelijk blijft hij voet aan grond hebben (en wordt hij op handen gedragen) in Frankrijk: hij schreef in het verleden al nummers voor o.a. Sylvia Vartan, Françoise Hardy en Jane Birkin.
Op zijn nieuwe plaat l’Invitation treedt Daho meer dan ooit in de voetsporen van Gainsbourg. De woordenkunstenaar in hem krijgt vrij spel; een Franstalige vriend of vriendin bij de hand hebben is geen overbodige luxe om de teksten in al hun subtiliteit te ontdekken. Net als op voorganger Réévolution ligt het tempo met opzet vrij laag, wat alle ruimte laat voor Daho’s prachtig doorwrochte teksten. De toon is hyperromantisch, melancholisch, barok en zwaarmoedig; van een schoonheid die zich maar met mondjesmaat prijsgeeft. Het is een plaat over liefde en verlies, wat ook op de tvdw mooi verwoord wordt.
Nous aurons toute la mort, pour vivre avec tes remords, mes regrets.


http://www.sendspace.com/file/xxuqfb

TVDW 31/04/2006 - Prince - The word (2006)

Ken je die scène uit In Bed With Madonna, waarin Kevin Costner na een optreden backstage opduikt en Madonna probeert te vleien met een compliment over haar show: “It was neat”. Als Costner zijn rug heeft gedraaid, sneert Madonna: “Wat denkt die man wel, niemand noemt mijn show neat!” Daar moest ik aan denken bij "3121", de nieuwe cd van Prince. Ze is neat...
Er zijn, zoals trouwens op zowat elke Prince-plaat, wel ‘momenten’. Het schunnige "Lolita" bijvoorbeeld, met old school synths uit de periode van "Dirty Mind". Een nummer dat ook aantoont hoe Prince naar de concurrentie heeft geluisterd: zo leent hij aan het eind van de song de idee van het boy-versus-girl zanglijntje dat de hippe Neptunes op Justin Timberlake’s "Sensorita" introduceerden. De single "Black Sweat" zit er ook pal op; samengesteld uit een amalgaam van typische Prince-ingrediënten, maar met een eindresultaat dat meer is dan een doorslagje. Nog wat halve momenten zitten in "Love" (zwakke song, geweldige outro) en in "Beautiful Loved Blessed" (zwakke song, vette knipoog naar Sly & the Family Stone in de outro). Beste song van de nieuwe cd en vandaar TVDW is "The Word", de meest spaarzame, subtiele track ook van de plaat. Prince heeft er niet veel meer nodig dan een korte lick op akoestische gitaar, wat saxstootjes en een zanglijn die doet terugdenken aan de ‘cool’ ten tijde van "Money Don’t Matter 2 Nite".