TVDW 26/05/2013 - Elliott Murphy - Put it down (2000)

Keuze te over, deze week, om een tvdw te kiezen. Ik zou in de privésfeer kunnen vissen. De dochter werd zestien - ja we zijn al zover - dus een tvdw van Milow bijvoorbeeld, in de hoogste schuif bij Elien, was een mogelijkheid. Even tussendoor melden dat ik me helemaal niet aansluit bij dat clubje van Milow Bashers. De man maakt softrock in Amerikaanse lijn van John Denver, Jackson Browne en James Taylor - en hij doet dat goed, punt. Bastille was een tweede mogelijkheid geweest, want die krijgt de laatste tijd vaak een spin op Eliens iPod. Maar dat groepje had enkele weken terug al een tvdw. Linkje naar de jongste dochter had ook gekund - met Owl City, dat de soundtrack leverde bij haar eerste dansperformance. Go, Hanne, go!

Maar we skippen de familietoestanden dit keer, er was immers wel meer. De nieuwe Fleetwood Mac EP bijvoorbeeld, of die nog altijd fenomenaal avontuurlijke Daft Punk. Er waren ook twee concerten. Op het eerste had ik toch zo'n slordige, even tellen, 20 jaar gewacht. Correctie, ik had zelfs nooit gedacht dat ik de groep ooit zou zien, maar donderdag stond The Dream Syndicate toch maar mooi in Het Depot in Leuven. Vooral fijn om mijn favoriete track, 50 in a 25 Zone, eens live te horen. Zondag was het feest in Moerbeke-Waas. Ik weet niet hoe Dirk het klaarspeelt, maar na Wynn, Prophet en Stuart haalde hij dit keer echte rock 'n roll royalty in zijn huiskamer. Mister double L double T trad op, voor amper 40 man, en doorspekte zijn prima set met leuke anecdotes over Bo Diddley, Bruce Springsteen en Ali McGraw. Hoedje af voor de man, en voor organisator Dirk. Als tvdw een van mijn favorieten van Murphy, een langgerekt nummer waarin de ziel van zowel Lou Reed als Bob Dylan doorschijnt.

TVDW 25/01/2009 - Jerry Harrison - The New Adventure (1981)

Eerste hype van 2009 is inmiddels tegen het licht gehouden and guess what? Veel te licht. Neen, dat her en der geroemde Animal Collective doet me helemaal niks. En ook de eerste Grote Naam viel al door de mand. Tot mijn verbazing, want ik ben best wel een (bescheiden) fan van Springsteen. Maar die nieuwe plaat van hem... ik heb er met stijgende verbazing naar staan luisteren. De ene zwakke track na de andere. Wie dacht dat die eerste single (en titelnummer) Working On a Dream al wat slapjes was, wordt op het full-album allerminst gerustgesteld. En die tamme honden op de achtergrond, vormen die echt wel de E Street Band, een van 's werelds beste begeleidingsgroepen? Wat een teleurstelling.

Ik ben wel al twee weken lang gecharmeerd door "The Red and the Black", een soloplaat die Jerry Harrison in 1981 uitbracht. Harrison trok na een inwerkperiode bij Jonathan Richman naar Talking Heads, waar hij de discrete guitar slinger achter de hyperkinetische David Byrne was. Later zou Harrison ook als producer ingang vinden in mijn platencollectie. De man zat achter de knoppen bij The Raw & the Cooked van de Fine Young Cannibals, Throwing Copper van Live, Milwaukee van Elliott Murphy; verder bij platen van The BoDeans en Violent Femmes én bij de soundtrack voor Something Wild.

"The Red and the Black" is vooral een fijne luisterervaring omwille van de navelstreng met mothership Talking Heads. Zowat heel de equipe gastmuzikanten die van Remain in Light zo'n TH-mijlpaal maakte, is ook hier aanwezig: P-Funkateer Bernie Worrell, gitarist Adrian Belew en Nona Hendryx geven elk opvallende bijdragen. Voor de tvdw kiezen we een track met lekker hoekige blanke funk (inclusief een synthpartij van Bernie die wel lijkt weggelopen uit Grace Jones' Nightclubbing) en met een lyric die perfect aansluit bij de huidige Obama-gekte.

Get ready for the new age
Get ready for the new rage
Get ready for America's new day
Get ready and get out of the way

To be wanted for so long
So enchanted with a love
A love, a love was no more
To be wanted for so long

Are you ready, are you ready
Without warning
The wind moves closer
So stand still
And be ready to be counted
And stand up
And stand up for new adventure

't Is eens wat anders dan "one man comes in the name of love"...

http://www.sendspace.com/file/jrhqn2

Zin in een extraatje? Pak aan: Bonzo Goes To Washington - Five Minutes, een eenmalige samenwerking tussen Harrison, Worrell en Bootsy Collins, doorspekt met samples van good 'ol Ronald Reagan. Een echte rarity, dit, met de typische 1984 sound all over it...

http://www.sendspace.com/file/gwa1kg

TVDW 30/11/2008 - Madness - Shut up (1981)

Phew, dat wordt weer afkicken.
Maanden van voorbereiding, eindeloos mailverkeer (mijn DB5 mailbox telt ruim 500 berichten), een stoomcursus dbPoweramp en Cool Edit Pro for dummies, oeverloos gepalaver over songkeuze, flow, moeilijkheidsgraad en de lengte van edits, het rangschikken en verdelen van de als Hoorn Des Overvloeds vermomde prijzentafel... En dan die geruststellende vaststelling, afgelopen vrijdag even na middernacht: alles kwam toch mooi op zijn pootjes. De vijfde editie van de Detroit Breakdown muziekquiz werd - thanks to the invaluable help from partners in crime Joris, Hans en Stefan - er eentje om in te lijsten.
Vetrekkend van een longlist van vele duizenden suggestie, lieten we vrijdag uiteindelijk nog meer dan 230 songs - of toch fragmenten ervan - horen. Daartussen toch ook enkele persoonlijke favorieten als Elliott Murphy, Etienne Daho, Thin Lizzy, The Godfathers en The Script, en wat heerlijk foute dingen als John Paul Young of Luisa Fernandez.
De tvdw gaat naar Madness, met een song uit hun derde album, uit hun gouden periode waarin ze wel meerdere pareltjes op de wereld loslieten. Eentje die ik al véél te lang niet meer gehoord had, wat was het fijn om hem te herontdekken en 'm te delen met de zowat 150 mensen in de quizzaal.
"Pass the blame and don't blame me!"

http://www.sendspace.com/file/escpsc

TVDW 19/06/2005 - Tucker Zimmerman - Chautauqua (2005)

Raar geval, dit. Tucker Zimmerman komt uit Californië maar woont al 35 jaar in Belgium. Zijn debuutplaat eind jaren zestig werd de allereerste productie van de vermaarde Tony Visconti, met ondermeer Rick Wakeman's allereerste keyboardbijdrage en met een zekere Davy Jones als aandachtige luisteraar in de studio. Eenmaal Davy Jones David Bowie werd, bleef hij Zimmerman's debuut als één van zijn favoriete "desert island" platen (of, P Leno: "mission to mars" platen) bestempelen. En nu, na een aantal obscure releases in de jaren zeventig en tachtig, is diezelfde Zimmerman terug, onder de vleugels van Riguelle & Hautekiet, en met B.J. Scott en De Nieuwe Snaar in steun. Het resultaat is een erg warme, organische en eerlijke plaat, beetje zoals Roland en Elliott Murphy ze ook durven te maken. De titeltrack en TVDW is een rustig voortkabbelende, héérlijke song met een dromerige keyboardpartij, een filosofisch-contemplatief refrein ("Row row row row your boat / down the stream / life is but a dream") en aan het eind een prachtige saxofoonsolo, die gerust langs die van the Stones' "Waiting on a friend" kan staan. Hopelijk krijgt Zimmerman deze zomer de aandacht die hij verdient. De man staat alleszins begin juli al op Brosella, het gratis Folk & Jazz Festival in de buurt van het Atomium, en hij zou bijvoorbeeld ook allerminst misstaan op de affiche van Leffinge Leuren.