TVDW 03/04/2022 - Helen Watson - Hanging Out the Washing (in a small back yard) (1989)

 

Een van de gouden regels bij het 'crate digging' is steeds: Kijk Naar De Kleine Lettertjes. De naam van een gastmuzikant of producer kan een aankoop rechtvaardigen, zelfs als de naam van de artiest in kwestie niet meteen een belletje doet rinkelen. Dit keer was het Andy Fairweather-Low die de lamp deed branden. Een man die ooit startte bij Amen Corner - herinner u het sixtieshitje If Paradise Is Half As Nice (- een vertaling van een nummer van tvdw-houder Lucio Battisti) maar daarna vooral als sessie- en touringmuzikant de nodige hand-en-spandiensten verleende aan o.a. Eric Clapton en Bill Wyman (bij wie ik hem zag optreden toen Wyman's Rhythm Kings de Antwerpse Elizabethzaal aandeden). 

Andy Fairweather-Low (wat een vermoeiende naam om te typen) viel me op in de credits van "The Weather Inside", een album van Helen Watson. Een erg knap album, waarin Watson - ooit nog backing vocaliste bij Carmel, blijkbaar - in sommige songs wat doet denken aan Joni Mitchell of Janis Ian, en in andere dicht bij Jennifer Warnes aanleunt. De tvdw is een echt pareltje, een rockende storytelling song die wat doet denken aan hoe Squeeze of John Hiatt soms ook verhaaltjes in hun liedjes smokkelden.

TVDW 07/06/2015- Lucio Battisti - Un uomo che ti ama (1976)

Een paar dagen terug sprong ik 's middags op de fiets om van Antwerpen-Zuid naar Antwerpen-Noord te fietsen, om er de hand te schudden van Bas. Bas is een decorbouwer annex antiekhandelaar die in een oud, bestoft handelspand een boel antiek, meubels, gereedschap en all-round rommel heeft liggen. Niet zo lang geleden gebruikten dEUS en Millionaire het nog als repetitieruimte, zei hij erbij. Bas wist immers dat ik muziekliefhebber was, ik had de fietstocht ondernomen - snel, hoopvol trappend - om in zijn platenbakken te snuisteren.

Goede oogst hoor, die dag. Ik selecteerde zestien plaatjes, stelde Bas voor om er twintig euro voor te betalen, en ik trok terug richting Antwerpen-Zuid met onder de arm Billy Joel, Dave Edmunds, Gerry Rafferty, Wings, Rick James, 10cc, Simple Minds, Bad Company en wat weet ik nog allemaal. Namen die je, als je me een beetje kent, wel kon verwachten. Wat er ook bij was, was "Ancora Tu - Greatest Hits" van Lucio Battisti.

Ik had het er onlangs nog over met bevriend vinylhead Jeroen: het is gek, hoe je hersenen werken tijdens het zogenaamde crate digging. Sommige 'Grote Namen' laat je links liggen, bij meer obscure namen is je nieuwsgierigheid geprikkeld. En een volgende dag kan het net omgekeerd zijn. Dat ik Battisti meenam, is een goed voorbeeld van het onvoorspelbare, onverklaarbare gedrag van een vinylkoopjesjager. Ik ken de man enkel van Il Veliero, een vrij onbekend maar lekker discodingetje uit de seventies. Maar die ene plaat, op die ene middag, trok meteen mijn aandacht. Zo werkt dat.

En kijk, het voorgevoel bleek te kloppen: eenmaal afgestoft en neergevlijd op de Rega Planar 2 had Lucio me meteen bij het nekvel. Pas later, al googlend, kwam ik te weten dat de man een heus instituut is in Italië; iemand wiens werk zelfs een weg vond naar Engelstalige pop en rock. (If) Paradise (is half as nice) van Amen Corner is een cover, ook The Hollies namen iets van de man op, en Bowie vertaalde ooit een van Battisti's songs (die belandde op een soloplaat van Mick Ronson).

Over de tvdw hoefde ik niet lang te twijfelen. Neen, niet Il Veliero, maar het prachtige Un Uomo che Ti Ama - een avontuurlijke soulvolle track, met een geweldige break. Geef dit aan Puff Daddy of Pharrell Williams en er komt meteen stoom uit hun oren.