TVDW 14/04/2024 - Big Audio Dynamite - Contact (Club Mix) (1989)

 

TVDW 1005. Alweer 14 jaar geleden dat deze groep haar eerste tvdw scoorde, maar de liefde blijft. Ik kan me voorstellen dat de Clash-fans van het eerste uur, die de band in volle punkperiode adoreerden, deze nageboorte van Mick Jones maar niks vonden. Mainstream zou ik het niet noemen, de hybride vorm van dance, hiphop ritmes en pop die B.A.D. bracht, maar edgy en anti-establishment was het allerminst.

Niet dat Jones vanuit de Clash geen enkele erfenis meenam naar B.A.D. De funky basslijntjes waren er al (The Magnificent Seven), de poppy uitstapjes ook (Hitsville UK), net als de experimentjes richting dub (zie de helft van Sandinista).

In een voor het overige windstille week haalde ik mijn 12 inches van B.A.D. nog eens boven. Vermakelijke stuff, ook al omdat de groep zich op die maxi's weinig aantrok van conventies en soms eindeloos door ging met het stoeien met samples en het verkopen van onzin. De piano house uit de tvdw is een goed voorbeeld.

TVDW 12/04/2020 - Ian Hunter - Noises (1981)

Ian Hunter, zanger van Mott The Hoople, die een plaat opneemt onder auspicieën van Mick Ronson, de man die Bowie zoveel hand- en spandiensten bewees op plaat en op het podium. Een plaat waaraan ook Todd Rundgren en twee leden van The Clash, Mick Jones en Topper Headon, meewerkten? Dat klinkt behoorlijk straf. Het album "Short Back 'n Sides" bracht afgelopen week minder vuurwerk dan ik verwacht had, maar er stond toch een merkwaardig nummertje op dat meteen mijn aandacht trok. 't Is het soort van song dat destijds vermoedelijk verguisd werd door de critici, een losse groove die erg chaotisch begint en na een start-stop nog wat voortdendert. Ik hoor er vooral de weg in die The Clash aan het eind van hun carrière, en vervolgens Mick Jones met Big Audio Dynamite, bewandelde. Veel blanke funk, zelfs wobbly synths, en een vibe die meer weg heeft van Talking Heads meets Ian Dury (of diens partner Chas Jankel - zie tvdw van twee weken terug). Lekker!

TVDW 19/04/2015 - Maximum Joy - Let it take you there (1982)

Een producer met een bepalende sound en aanpak, dat is Adrian Sherwood beslist. Net zoals Trevor Horn of Martin Rushent bepaalde hij begin jaren tachtig een groot deel van de muziek die nadien kwam. Sherwood's naam is vermoedelijk net iets minder bekend, omdat hij vooral left of center bleef, terwijl hij op een innovatieve wijze dub mengde met postpunk, blanke funk, wave en reggae. Bewijsmateriaal is "Sherwood At the Controls Volume 1 1979-1984", een zonet verschenen verzamelaar, tot aan de rand gevuld met avontuurlijke, hybride songs, vol met echo's, reverb en grooves. Veel grote namen staan er niet op - de bekendste zijn Shriekback en The Fall - maar elk van de tracks is een stippellijntje naar wat later zou opduiken in de popmuziek: naar de vroege Talking Heads, de New-Yorkse no wave van Liquid Liquid en ESG, de dubreggaefunkrock van The Clash (en Big Audio Dynamite) etcetera. En naar Massive Attack natuurlijk, die samen met Horace Andy een cover opnamen van Man Next Door (de vroegere cover versie, door The Slits, staat ook op deze Sherwood-verzamelaar). Als tvdw valt de keuze op Maximum Joy, een behoorlijk obscure groep uit Bristol, ontstaan uit The Pop Group. Een heerlijk spacy track, deze Let it take you there, die zoals bij vele Sherwoodproducties niet meteen veel chord progression heeft, maar het eerder moet hebben van het ruimtelijke, rubberen ritme.

TVDW 12/08/2012 - The View - Ab (We need treatment) (2012)

Als een jonge puppy die kwispelend komt aandraven en meteen enthousiast op je linkerscheenbeen begint te rijden. Onweerstaanbaar, die plaat "Cheeky For A Reason" van het Schotse The View. Al hun vierde album, maar tijdens de eerste drie moesten we even naar de bakker. The View heeft de gerafelde charme van The Kooks of Libertines, al kan je vanuit hun catchy folkpunkrockerige songs ook lijntjes trekken naar The Kinks, The Housemartins, The Clash, Tom Robinson en The Undertones.

TVDW 15/08/2010 - The Heavy - Short change hero (2009)

Jay Leno, David Letterman, Conan O'Brien: ik heb het niet zo voor die Amerikaanse talk show hosts. Het stoort me dat hun quasi-achteloos verspreide grapjes allemaal op voorhand neergepend zijn door een batterij comedy writers; dat de zogenaamde ontboezemingen en speciale acts van de uitgenodigde wereldsterren ook allemaal op voorhand doorgesproken werden; dat het met andere woorden één doorgestoken kaart is. Komt er een filmster, schrijver of zanger in de zetel zitten, slijmt de 'host' van dienst meteen dat resp. de film, het boek of de cd in kwestie awesome is; er worden handjes geschud en schouderklopjes gegeven alsof gastheer en genodigde al levenslange vrienden zijn, enzovoort. Eigenlijk zijn hun shows nauwelijks meer dan een rondje Bekende Mensen Kijken. Qua banaal tijdverlies de Amerikaanse evenknie van De Laatste Show. Bij Letterman wil ik hier nog enig voorbehoud maken, want de man lijkt wel een oprechte liefde voor pop en rock aan de dag te leggen. Zo staat hij bekend als grote fan van Warren Zevon, die geregeld in de show mocht opdraven en waarrond Letterman eind 2002 zelfs een volledige show bouwde, toen bleek dat Zevon terminaal ziek was.

Soit, toen ik enkele weken terug in Denemarken was, graaide ik een muziekmagazine mee waarin ook een stukje stond over The Heavy. Nu is mijn Deens even goed als het Engels van Eddy Wally, maar ik kon er toch uit afleiden dat David Letterman (nu zijn we er) een enorme fan was van de groep. Geïntrigeerd pikte ik "The House that dirt built" op, hun cd van vorig jaar. In een dik half uur raasde een collectie vunzige rhythm & blues, ongefilterde garage rock, stoffige southern rock en ongepolijste soul voorbij, waarna ik dacht: waauw, nog een keer. En nog een keer. Het album (gek genoeg uitgebracht op Coldcut's Ninja Tune label) stuitert van het ene referentiepunt naar het andere: Led Zeppelin, Pearl Jam, the JB's, Willie Dixon, Screamin' Jay Hawkins, Wilson Pickett, Dr. Feelgood en The Clash. Of, om naar de met mooie falset gezongen tvdw te verwijzen: Gnarls Barkley in een spaghettiwestern.

TVDW 16/05/2010 - Big Audio Dynamite - The Bottom Line (12") (1985)

Voor zover ons landsgedeelte nog wat onschuld over had, is die nu wel weg. Na Nonkel Bob is nu ook Bobbejaan Schoepen niet langer onder de levenden. Nu nog Tante Terry en Vlaanderen zit helemaal in het verderf. In 1999 had ik een fijn interview met Bobbejaan, geflankeerd door Daan en enkele lui van Dead Man Ray. De twee partijen brachten toen een muzikale omkadering voor de stille film At the drop of a head / De Ordonnans (maar ook wel bekend onder de titel 'Café zonder bier'). Ik merk net dat het artikel zelfs opgenomen is in het persknipselhoekje van Bobbejaans website. Klein citaatje eruit? De Meester zelf over zijn succes: Weet u dat ik in 1957 nog de hand van de Queen Mother heb geschud? Ik was toen ontzettend druk bezig, stond niet alleen in elk Vlaams dorp maar ook in Kongo, Indonesië, Zweden en IJsland op het podium.

Ook Ronnie James Dio, de brulbroei die enkele hoofdstukken uit de geschiedenis van de metal neerpende, is niet meer. Ritchie Blackmore's Rainbow werd in 2006 bedacht met een tvdw; eentje waarin Dio de zanglijn voor zijn rekening nam. En oké, ik weet ook wel dat de enige Sabbath die met Osbourne is - maar Dio was natuurlijk 400 keer beter als zanger dan Ozzy. En aan het eind van zijn carrière gelukkig veel minder een karikatuur.

Voor de tvdw van deze week moeten we bij de restanten van The Clash zijn. Van de twee frontmannen van de groep scoorde Joe Strummer steeds wat hoger op de credibiliteitsmeter dan Mick Jones. Strummer is al dood, for one thing, dat helpt sowieso. Plus: hij was naast en na zijn rockcarrière ook een niet onverdienstelijk acteur, met o.a. rollen in films van Alex Cox. Mick Jones daarentegen... hij had na The Clash wat meer moeite om zijn credibility hoog te houden. Hij richtte Big Audio Dynamite op. Hoogverraad in de ogen van Clash-fans, want Jones' nieuwe groep leunde nauwelijks aan bij The Ramones, The Buzzcocks of CBGB's, en des te meer bij Bomb the Bass, Coldcut en de meesters van de Fairlight, The Art of Noise. Vooral de debuutplaat van B.A.D. is een onverbeterlijke muzikale momentopname.

Sommige platen worden classics omdat ze een tijdperk weten te overstijgen, andere omdat ze het weten te vatten. En net als Kick van INXS of The Raw & the Cooked van de Fine Young Cannibals, is het debuut van B.A.D. eentje die eighties uitademt - uit elke vinylgroef. De opener Medicine Show (zelfde thematiek als de Dream Syndicate-song, minstens even sterke tekst), het onweerstaanbare E=MC2 of de tvdw: ze zitten sjokvol samples (o.a. uit films van Nicolas Roeg en Sergio Leone), drumritmes, dubinvloeden en een catchy mengeling van synths en rock riffs. Mick Jones bleek ook erg beïnvloed door hiphop. In hun Britse tournees nodigde de groep als support act zwarte old school rappers als Schooly D uit... om voor een volkomen verbaasd publiek op te treden. Best pionierend werk van een bleekscheet als Jones om hiphop zo te omarmen: het debuut van B.A.D. kwam ruim een jaar voor License to Ill van The Beastie Boys uit. Dat de ritmesectie van B.A.D. wel wist hoe een goeie groove in elkaar stak, bewezen ze later door Dreadzone op te richten.

De tvdw, dan? De 12 inch van Bottom Line moet zowat de eerste plaat zijn die ik kocht toen ik op kot ging in Leuven. Wat een huis - wat zeg ik, appartementsblok - van een nummer, en wat een heerlijk lange maxi-versie, inclusief de rap die in 'part two' de song nog even binnenstebuiten draait. Hurray for Jones dus. Dat de man samen met een van mijn andere helden, Roddy Frame van Aztec Camera, de geweldige song Good Morning Britain schreef, laat ik hier dan nog onvermeld. Dat hij een visionair tekstschrijver blijkt, eveneens. "A dance to the tune of economic decline" - The Bottom Line heeft 25 jaar later nog steeds zeggingskracht.

http://www.sendspace.com/file/u4exfv

Nog een streepje Dreadzone als bonus?
http://www.sendspace.com/file/q7grux

En kloeg daar iemand over het onbeschikbaar zijn van de tvdw van vorige week? Pak aan!
http://www.sendspace.com/file/jtnvx1