TVDW 03/03/2013 - Foals - Late Night (2013)

Er zal wel champagne zijn ontkurkt, toen My Number was ingeblikt. Eindelijk die single die de grote doorbraak zou forceren, dat wist men toen al in de studio. Daarvoor klonk het gewoonweg te catchy.
Foals maakt met album nummer drie een grote sprong voorwaarts. Dé grote sprong voorwaarts zelfs, het lijkt wel een make-or-break plaat. Vandaar ook de bestudeerde sound, met heel wat door exotische percussie voortgedreven songs die door Yeasayer lijken beademd, en met twee straffe lappen topzware cyberrock die wel van Muse hadden kunnen zijn. Jammer van de overbodige nummers helemaal in het begin en helemaal aan het eind.
Het topnummer zit middenin. Luister hoe Late Night een eerste keer openbloeit rond 2'40", en dan nog een tweede keer op 4'08". En merk op hoe dat heerlijk strakke Charlie Watts-achtige ritme de song voortdrijft, als een modernere versie van Miss You (of, voor wie een Belgische referentie wil, van Admiral Freebee's Always on the Run).

TVDW 18/04/2010 - Peter Wolf - Thick As Thieves (2010)

Een beetje te vergelijken met een goede jeugdvriend, die je plots terugziet en waarbij je meteen denkt: "Dààrom vond ik dat zo'n fijne kerel." Dat effect heeft het horen van Peter Wolf op me. In de nasleep van het succesvolle Freeze Frame ben ik destijds jarenlang zoet geweest met het uitpluizen met de erg rijke geschiedenis die aan dat hitalbum voorafging, en ook de eerste soloplaten van Wolf draaide ik grijs. De laatste jaren krijgt Wolf en de J. Geils Band nog slechts sporadisch een luisterbeurt, maar verloochenen zal ik hen - de haan mag dan nog zoveel kraaien als hij wil - nooit. Wolf is in mijn woordenboek ook een echte original. Je kan niet verkeerd gaan met een man die op de banken van de kunstacademie naast David Lynch zat, die het bed deelde met Faye Dunaway (en het podium met Howlin' Wolf en John Lee Hooker) en wiens stomende live-performance zelfs The Rolling Stones van het podium blies (- check Blow Your Face Out van the J. Geils Band, mijn favoriete seventies live-album).
Nieuwe cd Midnight Souvenirs is niet enkel een prettig weerzien, het blijkt ook een beresterke plaat, waarop Wolf grossiert in rootsy rock, old school funk (met een cover van Allen Toussaint), pure soul en zelfs wat country, en waarop er gastrollen zijn voor Neko Case, de fantastische Shelby Lynne en countrylegende Merle Haggard. De tvdw is een herwerkte versie van een nummer dat Wolf al op zijn tweede soloplaat, in 1987, bracht.

http://www.sendspace.com/file/x7yxid

en hier de eerste versie, uit Come As You Are:

http://www.sendspace.com/file/h7oz91

TVDW 08/07/2007 - Blue Öyster Cult - Me 262 (1974)

Weinig muziek beluisterd afgelopen week, buiten dan op het Cactusfestival gisteren. Daar een sterke Buffalo Tom gezien, die weliswaar net iets teveel trage nummers speelden om de spanning in de set te houden (+ een overbodige cover van the Rolling Stones - als ze dan toch wilden coveren, dat ze dan hun versie van That's Entertainment van the Jam bovenhaalden). Tom McRae kwam nadien met een romantische, naar festivalnormen erg stille set. Minder beklijvend dan zijn concert in Brussel paar maanden terug (zie tvdw van toen), maar toch nog beresterk. Gabriel Rios was de laatste die ik zag: een mooi uitgebalanceerd, vol geluid van de prima begeleidingsband. Rios' songs zijn vooral sterk als hij zijn eigenzinnige, speelse versie van Engelstalige pop brengt. Schakelt hij over op de latino/salsa toestanden, dan swingt het geheel wel een aardig stuk weg, maar sluipt er toch een wat kitscherig, vrijblijvender "Let's Get Loud"-gehalte in het concert.
De tvdw is heel andere koek. Af en toe is het fijn om de nieuwste hypes en releases te laten voor wat ze zijn, en twee of drie versnellingen (decennia) terug te schakelen. In plaats van reikhalzend naar de horizon turen voor wat komt, in de achteruitkijkspiegel kijken naar wat geweest is. Een groep die dertig jaar terug succes had nu plots tegen het licht houden, dat kan verhelderend zijn. Een tijd terug beluisterde ik zo enkele albums van Manfred Mann's Earth Band, en afgelopen week was het de buurt aan albums nrs. 2 en 3 uit het oeuvre van Blue öyster cult. Een groep die ik al die jaren enkel kende van twee nummers: het obligate Don't Fear the Reaper (vorig jaar nog gecoverd door... Heaven 17!) en Godzilla, een song die ik als zestienjarige geweldig vond maar die nu wel erg belachelijk klinkt.
De kennismaking met de twee BöC-albums was echter boeiend. Geen groep die haar tijd vooruit was, eerder eentje die wijdbeens midden in hun tijdsgewricht stonden, zo blijkt: bluesy hardrock met duidelijke invloeden van Cream, Deep Purple and the likes. Op het album Secret Treaties is Patti Smith een opvallende, prominent aanwezige gaste. En de producer is Sandy Pearlman, niet enkel - zo wil de muziekgeschiedenis - uitvinder van de term 'heavy metal music', maar tevens jaren nadien de producer van The Medicine Show, dat geweldige gitaaralbum van The Dream Syndicate. Nog wat trivia: het album waaruit de tvdw komt, bevat ook het nummer "Astronomy", later gecoverd door Metallica. En de plaat werd destijds zelfs door Melody Maker uitgeroepen tot "Top Rock Album of All Time" (!!). Tot slot wat weetjes rond de tvdw: Me262 staat voor een legendarisch type Messerschmitt uit de Tweede Wereldoorlog, beter bekend als "de Schwalbe". De song valt op door de lyrics, all German references naar Goering, Hitler, Westfalia en Junkers en geschreven vanuit het standpunt van de Duitsers ("must these Englishmen live so I might die"). En de laatste 30 seconden van het nummer zijn het best, met die stop-and-go's en die zware riffs. Enjoy - en zoals steeds: comments zijn welkom.


http://www.sendspace.com/file/px6l4e

TVDW 11/02/2007 - Shuggie Otis - Aht Uh Mi Hed (1974)

De tvdw van deze week had net zo goed van Beethoven kunnen komen. Met de dochter naast me luisteren naar de Andante uit de Pianosonate opus 79, uitgevoerd door Eliens lerares, geloof me, het was een ontroerend moment.
Nachttafelliteratuur is sinds enkele weken het boek '1001 Albums - de meest spraakmakende albums aller tijden', een dikke turf die ondanks de wat manke vertaling een knap chronologisch overzicht geeft van de beste platen uit de popgeschiedenis en die de honger naar muziek nog wat aanwakkert. Ik laadde de plaat 'Inspiration Information' van Shuggie Otis in de iPod, amper enkele dagen voor ik in mijn laatavondleesmoment bij het jaar 1974 aanbelandde, en er de bespreking van hetzelfde album tegenkwam. Shuggie is de zoon van Johnny Otis, de man die de originele versie van "Hound Dog" meeschreef. Shuggie werkte zich als broekje van vijftien al tot aan de zijde van Frank Zappa, hij is te horen op Zappa's "Hot Rats" - trouwens ook één van de 1001 Albums uit het boek. Een paar jaar later werd Shuggie door de Rolling Stones zelfs gevraagd om Mick Taylor te vervangen (wat hij weigerde, waarna zoals bekend Ron Wood ingehaald werd). Otis nam amper een drietal platen op waarvan het grotendeels volledig eigenhandig ingespeelde 'Inspiration Information' als een van de grote verborgen schatten van de (zwarte) muziek wordt beschouwd. Een plaat waarin je referenties hoort van Sly & the Family Stone en van wat Prince later zou brengen, maar ook de originele versie van Strawberry Letter 23 (later een grote hit voor The Brothers Johnson) staat er op. Een tijdloze plaat, wat nog het best wordt geïllustreerd door de TVDW, opgestart met een primitieve drumcomputer, en openbloeiend als een mooie bloem.

http://www.sendspace.com/file/bqsj2c

TVDW 01/01/2006 - John Lennon - Whatever Gets You Thru The Night (1974)

Het nieuwe jaar starten met iets van Lennon, somehow it makes sense. Vorig jaar werden allerlei plechtigheden opgestart naar aanleiding van de 25ste verjaardag van de moord op Lennon (waar was u in december 1980, toen u het nieuws vernam? ik zou het niet meer weten). Er kwamen een aantal re-issues van Lennon-albums, voorzien van bonusmateriaal. Het desastreuze "Sometime in New York City" is bezwaarlijk een aanrader, tenzij dan als rarity en om te horen hoe de experimentele kunstjes van Yoko Ono (die aan het gros van de songs meeschreef) het hele album om zeep helpen. Plots werd het me duidelijk waarom zovele Beatles-fans dat mens haten. De heruitgave van Walls and Bridges uit 1974 kon me echter veel meer bekoren. Een album dat uitblinkt in verscheidenheid en waarin het klassieke songschrijverstalent van Lennon erg goed tot uiting komt. Gezien mijn voorliefde voor throw away instrumentale fillers moest ik me inhouden om niet "Beef Jerky" als TVDW te kiezen (leuke titel trouwens, een taai en nauwelijks eetbaar stuk platgeduwde Bifi-worst) maar uiteindelijk ging ik voor "Whatever...", een uptempo nummertje dat ingespeeld en geschreven werd samen met Elton John, en waarin Bobby Keys (zie ook Beatles en Stones) een erg snelle, beetje aan Yakety Yak verwante saxsolo ten beste geeft. Het werd de eerste nummer één hit voor Lennon, post Beatles-tijdperk.
En wat mogen we u wensen in 2006? Whatever gets you thru the night...

TVDW 09/10/2005 - Roachford - Tomorrow (2005)

Andrew Roachford. We zagen hem ooit, rond 1993 moet dat geweest zijn, een stomend concert geven in het inmiddels al lang ter ziele gegane concertzaaltje The Pacific in Antwerpen en we hebben altijd al een boon gehad voor de radiovriendelijke soulpop van de man. Na jaren van stilzwijgen duikt Roachford nu terug op, met de nieuwe cd Word of Mouth, dan nog wel op het Peppermint-label van Duits producer Mousse T ("I'm horny, horny horny horny" en Tom Jones' "Sexbomb", weet u nog?). Soulpop is nog steeds zijn sterk, maar na talloze beluisteringen - we zullen vermoedelijk dit jaar geen enkele cd meer draaibeurten gegeven hebben dan deze - blijkt dat hij dit keer nog meer de nadruk op "soul" heeft gelegd, en minder op "pop". Het blijft natuurlijk gladde, lekker in het oor liggende muziek, zoals bijvoorbeeld ook Soulsister destijds bracht of zoals we die ook terugvonden op de laatste twee cd's van Hall & Oates. Wie echter goed luistert vindt tal van details terug in de erg verzorgde productie. Dat, in combinatie met Roachfords fantastische, erg natuurlijk klinkende zanglijnen - elke zinssnede druipt van de soul - zorgt voor een erg erg fijne plaat. Luister naar de haast onverholen verwijzing naar Marvin Gaye in de eerste strofe van "Together", naar de thematische parallel met Stevie Wonders "Living for the city" in "Work it out", naar de knipoog naar de klassieke TSOP-productie in single "River of love" en naar de manier waarop een slepende ballad als "Everything" telkens wordt stilgelegd, een stop-and-go truukje dat die oude soulartiesten dat in onze verbeelding ook wel eens bovenhaalden tijdens live-optredens in The Apollo Theatre. Onze TVDW is wat mij betreft het prijsbeest van de plaat; een toonbeeld van een perfect opgebouwde productie. In vogelvlucht: 1. een akoestisch gitaartje en wat beats en Roachfords stem, smooth as silk. 2. in het bruggetje duikt een Jimi Hendrix-achtig gitaartje op (de Hendrix van Little Wing, niet die van Crosstown Traffic) en is er plaats voor een piano-riedel die wel een vertraagde variant lijkt van deze uit "Sympathy for the devil". 3. de baslijn wordt in het nummer geschoven, alsook de warme gloed van een gospelkoortje. 4. strijkers vinden hun weg en tillen het nummer na drieënhalve minuut, na een langgerekte roffel van aanzuigende drums (voor hetzelfde productionele truukje: zie "Sowing the Seeds of Love" van TFF), naar een hoger niveau. 5. in aanloop naar de outro worden alle schuivertjes terug naar beneden geduwd, tot enkel het koortje en wat percussie overblijft.
As good as it gets.

TVDW 19/06/2005 - Tucker Zimmerman - Chautauqua (2005)

Raar geval, dit. Tucker Zimmerman komt uit Californië maar woont al 35 jaar in Belgium. Zijn debuutplaat eind jaren zestig werd de allereerste productie van de vermaarde Tony Visconti, met ondermeer Rick Wakeman's allereerste keyboardbijdrage en met een zekere Davy Jones als aandachtige luisteraar in de studio. Eenmaal Davy Jones David Bowie werd, bleef hij Zimmerman's debuut als één van zijn favoriete "desert island" platen (of, P Leno: "mission to mars" platen) bestempelen. En nu, na een aantal obscure releases in de jaren zeventig en tachtig, is diezelfde Zimmerman terug, onder de vleugels van Riguelle & Hautekiet, en met B.J. Scott en De Nieuwe Snaar in steun. Het resultaat is een erg warme, organische en eerlijke plaat, beetje zoals Roland en Elliott Murphy ze ook durven te maken. De titeltrack en TVDW is een rustig voortkabbelende, héérlijke song met een dromerige keyboardpartij, een filosofisch-contemplatief refrein ("Row row row row your boat / down the stream / life is but a dream") en aan het eind een prachtige saxofoonsolo, die gerust langs die van the Stones' "Waiting on a friend" kan staan. Hopelijk krijgt Zimmerman deze zomer de aandacht die hij verdient. De man staat alleszins begin juli al op Brosella, het gratis Folk & Jazz Festival in de buurt van het Atomium, en hij zou bijvoorbeeld ook allerminst misstaan op de affiche van Leffinge Leuren.