TVDW 24/08/2025 - Neal Casal - Leaving Traces (1994)

TVDW 1076. Van alle albums waar Bart en ik van hielden of die we samen bespraken, is "Fade Away Diamond Time", het debuut van Neal Casal, vermoedelijk degene die ons het meest verbindt. Ik schoof 'm deze week nog eens in de cd-speler. Het blijft een juweeltje - en vermoedelijk mijn favoriete Americana-plaat.

TVDW 01/09/2019 - Neal Casal - Detroit or Buffalo (1995)

Ik zou het moeten nakijken (wat ik niét ga doen) maar ik denk niet dat er albums zijn waaruit ik, in de 14 jaar tijd dat deze blog nu al draait, drié tvdw's plukte. Het zegt iets over "Fade Away Diamond Time", dat debuut van Neal Casal. Het moet zowat mijn favoriete Americana plaat zijn, plus eentje die vermoedelijk in mijn top 20 van Desert Island Albums belandt. De aanleiding voor deze derde tvdw is natuurlijk Casals schielijk overlijden, amper 50 jaar oud.

Het doet me altijd wel wat als persoonlijke favorieten als Zevon, Gordon Downie en nu Casal, het loodje leggen. Raar, want die mensen ken ik natuurlijk persoonlijk niet. En toch is er door de jaren heen een soort van band. Bij Casal was die er vooral bij zijn eerste drie platen. Nadien volgde ik hem wat minder. Hij dook op bij Ryan Adams' begeleidingsband The Cardinals, in de band van een van de Black Crowes broertjes en bij een soort Grateful Dead-achtige psychedelische jam band. Het was trouwens bij die Cardinals dat ik hem ooit live zag. Hij trad op als support act voor Ryan Adams, waarna hij een tweede maal op het podium kwam als sidekick van Adams zelf. In het Koninklijk Circus was, 5 oktober 2006. Het was toevallig ook meteen mijn laatste stukje rockjournalistiek: een kort concertverslag - er was natuurlijk weer nauwelijks plaats voor - in het Nieuwsblad.

Als tvdw ben ik wel haast verplicht om het majestueuze Detroit or Buffalo te kiezen. Omdat twee andere sterkhouders van het album "Fade Away Diamond Time" al opgesoupeerd zijn bij vorige tvdw's, ja. Maar ook omdat het een geweldige cover blijft - de enige op de plaat - en eentje waarbij je de bevlogen, gloedvolle stijl van Casal in al zijn glorie kunt horen.

TVDW 11/12/2016 - Neal Casal - One Last Time (1995)

Ik doe graag mee aan denkspelletjes rond muziek. Typisch, ietwat cliché voorbeeld is de "10 platen naar een onbewoond eiland" invalshoek, the desert island albums. Of: de 10 beste live-platen. Een ander spelletje dat ik intussen ook al afgerond heb (en op cd gebrand, zowat twintig jaar geleden) is "Het Museum Van", naar analogie van de gelijknamige serie die jarenlang op Studio Brussel liep. Nog een ander voorbeeld: de Mission To Mars reeks van muziekvriend Piet, en waarvan thuis ook een mooi reeksje cd's staan. Nu heeft Commander Piet een nieuwe opdracht voor zijn select clubje medereizigers: 15 songs selecteren rond plaatsnamen; steden of landen die in songs vermeld worden of waaraan je muzikale herinneringen hebt.

Ik ben er de afgelopen weken even zoet mee geweest. Altijd leuk om in een onbewaakt moment er even over na te denken en dan een argumentatie voor deze of gene song neer te pennen. En om nog eens albums boven te halen die al te lang onder het stof bleven liggen. Zoals "Fade Away Diamond Time", het debuut van Neal Casal. Tien jaar terug leverde dat al een tvdw op, nu een tweede. Logisch, want in de sector gitaarrock is het een van mijn favoriete platen. Casal werd na een handvol soloplaten ingelijfd door Ryan Adams om deel uit te maken van diens begeleidingsgroep The Cardinals.

Ik keek net even op Casals website en leerde dat de man de laatste jaren met nog wel meer schoon muzikaal volk geassocieerd werd. Zo is hij intussen vast lid van de band rond Chris Robinson (zie Black Crowes) en speelde hij gitaarpartijen bij The Jayhawks en zelfs op de laatste plaat van Vetiver (die vorig jaar bij mijn favorieten hoorde). Soit, erg plezierig om deze week - in het kader van Piets nieuwe opdracht Trip Around the World - dat geweldige debuut van Casal nog eens boven te halen. Of hij de selectie van 15 songs gehaald heeft (en met welk nummer dan wel?) zal je hier niet lezen. Classified!

TVDW 17/08/2008 - Tim Grimm - Heart so full (2008)

Ik had natuurlijk ook kunnen stilstaan bij het heengaan van de grote Isaac Hayes (persoonlijke favoriet uit 's mans cataloog: "When something is wrong with my baby", in de live-versie van Hall & Oates met Kendricks en Ruffin van The Temptations), maar de cd die me afgelopen week het meest raakte, kwam recht uit the American heartland.

Tim Grimm is een singer-songwriter uit Indiana. Een geboren storyteller die zich bedient van rootsy grondstoffen uit de country en folk. Af en toe ruilt hij het plattelandsleven in voor Hollywood (hij speelde o.a. mee in Clear & Present Danger), maar dit terzijde. Zijn songs mikken zonder omwegen naar het hart; nieuwe plaat 'Holding up the world' doet me denken aan Neal Casal, Gordon Lightfoot, David Munyon en Steve Earle. Of aan Krista Detor, die net als Grimm gehuisvest is op het kleinere platenlabel Corazong, dat zich met succes specialiseert in de betere country & Americana. Krista Detor haalde met haar twee vorige platen telkens mijn eindejaarslijstje, en brengt ook op deze cd van Grimm enkele fijne accenten aan.
Nu en dan plaats maken voor warme, goudeerlijke luisterliedjes, het kan goed doen, in deze cynische wereld.

http://www.sendspace.com/file/auvw9q

TVDW 08/10/2006 - Neal Casal - Bird in hand (1995)

Van de honderden en honderden cd's die me in de schoot vielen ter beluistering en bespreking, zijn er weinigen die zo'n impact maakten als "Fade Away Diamond Time" van Neal Casal. Altijd heerlijk als een artiest waar je nog NOOIT van gehoord had, plots in je cd-lader belandt met een album dat je keer op keer blijft draaien. Dat was zo - als ik de top drie moet geven - bij Jeb Loy Nichols, bij David Munyon en dus ook bij deze Neal Casal. De platen die na dat debuut uit 1995 volgden, bleken ook stuk voor stuk prima en Casal kwam wel eens in een café of jeugdhuis optreden in België, maar ik slaagde er nooit in de man 'live' mee te maken. Tot hij verrassend genoeg opdook als support act bij Ryan Adams, in het Koninklijk Circus. Het optreden van Adams was boeiend maar wat te grillig, maar Casal maakte in het voorprogramma genoeg indruk om me daags nadien nog eens te laten teruggrijpen naar dat mooie "Fade Away Diamond Time".