TVDW 23/10/2022 - Taylor Swift - Anti-Hero (2022)

 

Mensen die hun schouders ophalen bij de naam Taylor Swift of zelfs halsstarrig weigeren om haar nummers te beluisteren - ik begrijp ze niet. 

Bij een eerste beluistering van "Midnights" valt de nieuwe klankkleur meteen op. Niet meer het roestbruine, herfstige pallet, maar een shiny, glossy sound met veel drumcomputers en ijle, gepolijste synths. Het deed me wel eens denken aan de retro-synth nummertjes van The Weeknd. Anti-Hero vond ik meteen de stand-out track. Het blijkt ook de single.

TVDW 30/08/2020 - Taylor Swift - exile (feat. Bon Iver) (2020)

Dan rijd je met de jongste dochter naar het ziekenhuis, voor een controle-onderzoek na een kaakoperatie. Dan vraag je of ze nu al naar "Folklore" heeft geluisterd. Ze zegt nee maar zoekt hem op Spotify op. We luisteren. Na elke song zeg ik: "En? Goed hé." Bij exile (ja elke titel staat in kleine letters) klinkt er instemmend gemompel. Een kwartier later, in het ziekenhuis, horen we exile op de radio voorbijkomen. Nog een kwartier later kiezen we sushi in de supermarkt, en horen we exile een derde keer. Tja, meer is er niet nodig voor een tvdw. Beresterk nummer - en ook dat album blijft me erg bekoren.

TVDW 02/08/2020 - Taylor Swift - the 1 (2020)

Ik wil niet beweren veel zinnigs te kunnen zeggen over het culturele fenomeen Taylor Swift. Als country-artiest kende ik haar niet, en na haar overal overdadig becommentarieerde overstap naar de wereld van de hyper-pop, vond ik eigenlijk enkel aansluiting bij haar songs toen Ryan Adams haar "1989" album coverde. Dat album blijft trouwens een van mijn meeste geliefde platen van de pakweg afgelopen tien jaar.

Het maakt dat "Folklore", het album dat Swift vorige week bij verrassing 'dropte', het eerste is dat ik echt een kans geef. Blijkbaar werkten Bon Iver en enkele heren van The National er aan mee, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Het is ballast, het leidt alleen maar de aandacht af. "Folklore" is een prachtig, prachtig, prachtig album, met verschillende songs die me meteen naar de keel grepen. Mirrorball, Illicit Affairs, My Tears Ricochet... ze hebben een directheid en ademen een eerlijkheid uit die moeilijk in woorden te vatten is en ze baden vaak in een haast tastbare melancholie. Geen idee hoe ze dat klaarspeelt. En dan is er nog de openingssong (en tvdw). We never painted by numbers but baby we were making it count. Alleen al dat lijntje. Of nog: If one thing had been different, Would everything be different today?

TVDW 03/01/2016 - Ryan Adams - Wildest Dreams (2015)

Hij stond helemaal bovenaan de lijst met Albums Die Ik Te Lang Liet Liggen. Dus ja, ik kom rijkelijk laat aandraven met die éne plaat waarover alle popcritici in 2015 de mond vol hadden.

Er valt heel wat over te zeggen, over "1989". Op zijn Instagram postte Ryan Adams een paar weken terug nog een foto van Prince's "Purple Rain", met als commentaar iets als "all day long, all day long". Waarop een slimme IG'er in zijn commentaar de hint gaf "Your next tribute album?" Ik zou het wel zien zitten. Niet dat alles wat Adams aanraakt, meteen in goud verandert. Daarvoor raakt hij ten eerste veel te véél aan, en ten tweede botst zijn muzikale smaak bij de experimentjes vaak alle kanten op. Maar het is altijd wel boeiend, wat deze 'veelzanger' uitbrengt.

Ik had het voordeel om "1989" onbevangen te kunnen beluisteren. Het gelijknamige oorspronkelijke album van Taylor Swift mocht dan al dé popplaat van 2014 zijn (- en de plaat die haar van countrypop richting wereldster katapulteerde); ik moet toen toch even niet hebben opgelet. Ik zou zelfs niet weten welke hitsingles het album baarde. Het maakt dat de Ryan Adams versie van "1989"voor mij als "just another RA-album" klinkt, zonder de connotaties en parallellen waarmee het gros van de muziekliefhebbers en critici het afgelopen jaar volledige thesissen en traktaten vulden.

Over dat laatste: het valt op hoezeer Ryan Adams' uitstapje polariserend werkt. De ene helft haalt het binnen als een absoluut meesterwerk, de andere kraakt het af. Vooral in de VS werden de messen geslepen, klaar om de golden boy van indierock en altcountry neer te sabelen. Sla er de recensies op Pitchfork en Popmatters maar op na. Erg sterk geschreven (zoals steeds), maar ook erg negatief. De mening van Pitchfork kwam neer op: Kijk doorheen het middelmatig uitgevoerde revisionisme en het enige wat overblijft is 'context'. Het verhaaltje rond de muziek dat met andere woorden boeiender is dan de muziek zelf.

Al even interessant om vast te stellen: hoe de Britse pers dan weer uitgesproken 'pro' was. The Telegraph bedacht het album met een maximum score, The Independent toeterde What’s most impressive about Adams’ 1989 is the experienced troubadour’s eye and ear with which he brings out the material’s underlying strengths, finding melancholy currents lurking beneath supposedly upbeat, celebratory songs.

Ik sluit me aan bij de Britse meningen. Adams' plaat is overduidelijk meer dan een gimmick en het is allerminst een sarcastisch rondje "lachen met een popster door een postmoderne twist te geven aan de songs". Dat in de van oorsprong poppy songs nu een weemoedige, meer dramatische toon sluipt, lijkt evident. Maar zelfs los van deze te verwachten stijlbreuk, is het duidelijk dat de man zijn taak ter harte nam. Hij werkte knappe arrangementen uit en brengt songs (- ook al zijn het in oorsprong niet de zijne) die probleemloos naast tracks uit pakweg "29" of "Cold Roses" kunnen liggen.