TVDW 17/08/2025 - Beatles - Blackbird (1968)

 

TVDW 1075. De uitvaartplechtigheid van Bart was zoveel meer dan die omschrijving doet vermoeden. 

Het was geen plechtigheid maar een warme samenkomst, het was geen uitvaart maar een viering van de man en tegelijk een eerbetoon aan zijn liefde voor muziek. Een eerbetoon dat nota bene gebracht werd door zijn vrouw en kinderen. Een ongelooflijk ingrijpende ervaring, ik voelde me erg vereerd om erbij te mogen zijn. 

Over een hoogtepunt praten is in deze context ongepast. Maar Bart's eigen zoon die op die avond de gitaar ter hand neemt en het liedje brengt dat zijn vader destijds altijd op gitaar tokkelde, voor hij de kinderen naar school bracht.... Ik zal het nooit vergeten.

TVDW 04/04/2021 - Sarah Vaughan - Get Back (1981)

Sarah Vaughan is natuurlijk een van die grote dames van de vocal jazz, naast Ella Fitzgerald en Dinah Washington. In de najaren van haar carrière en in volle discoperiode (1977), nam ze dertien songs van de Beatles op. De plaat "Songs of the Beatles", waarop Toots Thielemans en alle muzikanten van Toto een prominente ondersteunende rol speelden, zou pas vier jaar later uitkomen. Het is een erg interessante stijloefening in Beatles coveren, waarbij Vaughan niet zelden verrast met afwijkende arrangementen en vocale uitstapjes. De tvdw is een goed voorbeeld.

TVDW 04/08/2019 - Passion - Let's do It in the 80's Great Hits (1980)

De song die de eerste helft van de jaren tachtig het best illustreert? Eentje die grote kans maakt om in de shortlist te belanden, is niet meteen de meest geloofwaardige: 'Stars on 45'. Nu ja, het was niet één song, maar een medley van tientallen songfragmentjes, met een discobeat eronder. Het werd een van de grootste hits van 1981 - en het ontketende een stortvloed aan soortgelijke medleys (tot en met Hooked on Classics).

Ik dacht altijd dat 'Stars on 45' een vehikel was van enkele slimme Nederlanders, die in de studio doken met enkele zangers die goed de stemmen van Paul, George en John konden imiteren. Typisch zo'n uitgekookt, verduiveld catchy Hollands hitproduct. Dat is het ook, maar de volledige waarheid is nog een pak straffer.

De bron die ze gebruikten, was een bootleg die een paar maanden eerder op de markt kwam (onder de naam "Passion", "Passion Alto" of "Bits & Pieces III") en die louter bedoeld was voor DJ's. Logisch dat hij een bootleg bleef, want de gebruikte, aan elkaar geplakte songfragmenten waren de originele versies, die niet gecleard waren en dus de facto illegaal geperst werden. De Hollanders achter Stars on 45 bedachten de plaat niet, maar kopieerden hem, haast één op één. Ze zochten Nederlandse zangers die zo goed en zo kwaad als het kon de stemmen van Paul, George en John imiteerden, speelden de songs opnieuw in en plakten er een intro en outro aan ("The stars on 45, keep on burning in your mind", weet je wel).

De originele mix was het werk van Michel Gendreau, een DJ uit Montreal die de nummers ambachtelijk aan elkaar plakte (en de man die je ook op de foto ziet). Dat de DJ uit het (Franstalige) gedeelte van Canada kwam, verklaart meteen de wat kromme titel die hij aan zijn mix gaf: Let's do it in the 80's great hits. Het fascinerende verhaal achter de mix hoorde ik afgelopen week in "Without the Beatles", de meest recente episode van de onovertroffen podcast Hit Parade (terug te vinden op Spotify - een echte aanrader). De volledige originele mix, 14 minuten lang, valt natuurlijk niet terug te vinden op Spotify, maar is wel te downloaden in de comments.

TVDW 21/04/2019 - Beatles - Don't let me down (1969)

De twee weken Suriname hadden ook wat vinyl in petto. Merkwaardig, want ik vond in heel het land - en met name in de (overigens erg vervuilde) hoofdstad Paramaribo - geen enkele vinylzaak. Maar de 79-jarige kranige mevrouw Wekker, die een huis verhuurt aan mijn dochter Elien, zei me wel dat ze met plezier het vinylstapeltje van haar overleden man van onder het stof zou halen. Als ik er iets tussen zat wat me aanstond, moest ik het maar zeggen. Klonk hemels, en ik had al visioenen voor me van hopen Blue Note-platen, of De Witte van de Beatles.

Nou, dat viel nog wel mee. Het was een klein stapeltje met heel wat klassiek, maar ook enkele leuke oude 10-inch plaatjes (van o.a. Edith Piaf en Mahalia Jackson). De (enige echte) topper was Hey Jude, een verzamelaar van de Beatles uit 1973, dus een goede drie jaar na hun split. Het blijkt niet zo'n modale Greatest Hits, wel een compilatie van non-album tracks. Hey Jude zelf is bijvoorbeeld zo'n track die nooit op een full album van de groep belandde.

Don't let me down staat er ook op, en laat dat voor mij nu net een van de meest intrigerende nummers van de Beatles zijn. De reden? Hall & Oates. Ik herinner me een akoestisch optreden op MTV van het duo, waarbij ze tot mijn verbazing ook plots dit nummer coverde. Sindsdien was het zo'n beetje mijn white whale - beslist ook omdat het op geen enkel studio-album te vinden is, het was de b-kant van de single Get Back. Intussen leert google me dat de song intussen ook gecoverd werd door John Mayer, Annie Lennox, Paul Weller, Garbage en zelfs Ryan Paris (Dolce Vita, weet je nog wel wel?). Trust me, die laatste versie wil je niét horen.

TVDW 03/07/2016 - Red Hot Chili Peppers - Dreams of a Samurai (2016)

Het was mooi geweest. We zitten aan tvdw 600 en net in die week heb ik een afspraak met de rockgeschiedenis. Paul McCartney op Werchter, dichter bij de Beatles kom ik niet meer. Neen, de Beatles vonden de popmuziek niet uit, maar ze waren alleszins een directe of indirecte invloed op (erg grofweg geschat, natuurlijk) de helft van mijn zeshonderd tvdw-songs. Dus ja, die tvdw nr. 600 ging naar Macca, dat stond haast vast.

Maar eerlijk: het concert was goed, maar niet memorabel. Ik ergerde me blauw aan het oordeel van sommige rockrecensenten achteraf, die hun Goed Verhaal ("Legende speelt Werchter plat") al op voorhand in de steigers hadden gezet. Ja, voor een 74-jarige kwam Sir Paul nog érg kwiek voor de dag - ik voelde me met mijn pijnlijke rug na een avondje Werchter minstens even oud als de man - maar aan zijn setlist schortte toch het een en het ander. Vooral met de selectie uit de Wings-cataloog tackelde McCartney zichzelf, tot drie keer toe zelfs. Letting Go is niet bepaald een topnummer van Wings en ook het zware Nineteen Hundred and Eighty-Five bracht weinig lachende gezichten op de wei. En dan moest het eerste bisnummer nog komen: Hi-Hi-Hi, nog zo'n belegen seventiesnummer van Wings dat iedereen intussen al vergeten was (en dat live zelfs onfrisse herinneringen opriep aan Slade). Gelukkig nog dat Let me roll it en Band on the Run wél in de setlist zaten. Jet was dan weer een opmerkelijke afwezige.

Nog opmerkingen over die setlist? Eigenlijk wel, ja. Maybe Amazed klonk bijvoorbeeld pijnlijk krampachtig. En zelfs de graai in de Beatles-trommel was bijwijlen ongelukkig. Birthday, tweede greep uit "The White Album" klonk lekker snedig, maar kon als tweede bis maar op een matige respons rekenen. En zelfs dat trio uit kant B van Abbey Road (Golden Slumbers, Carry That Weight en The End) waarmee McCartney zijn concert afsloot: ik snap de symboliek, ook die allerlaatste, beroemde zin uit The End waarmee de man dan afscheid wou nemen ("and in the end, the love you take... enfin, je kent het wel), maar het zorgde wel voor een zwaar, bombastisch einde. Definitely not a crowd pleaser.

Straffe momenten, waren die er ook? Tja, Blackbird was vanzelfsprekend mooi - maar enige vorm van intimiteit werd al snel onderuitgehaald door de van links overgewaaide beats van Years & Years, die in de tent verderop speelden. En het was mooi om te zien hoe de bekendere Beatlesnummers overal lachende gezichten oogsten - zelfs bij het jonge volkje. Macca's eerbetoon aan George Harrison, Something, was al bij al nog het beste moment van de avond.

Erg blij dat ik de man (en bij uitbreiding de Beatles) van mijn bucket list kan schrappen, maar geen tvdw. Nu we toch aan het leuteren zijn: Macca heeft trouwens al twee tvdw's op zak (met At the Mercy en Figure of Eight), Lennon ook (met Stand by Me en Whatever gets you through the night). Oh ja, en bijna vergeten, maar wat nà McCartney kwam, was eigenlijk minstens even goed. De set van Disclosure stak knap in elkaar, met een stuwend When A Fire Starts to Burn als hoogtepunt.

Bovenstaand omstandig geargumenteer maakt dat dit de langste post van deze blog wordt. Maar dat mag wel, na 600 nummers. En hey, ik moet nog overschakelen naar RHCP, die dan wél met de tvdw gaan lopen. Niet dat de nieuwe plaat "The Getaway" zo memorabel is. Het goede nieuws: het is een lichtvoetig popalbum, voorzien van een transparante productie van Danger Mouse. Het minder goede nieuws: de plaat is als een suikerspin. Het ziet er aantrekkelijk en zoet uit, maar het is voornamelijk lucht. Klinghoffer weet net als voorganger Frusciante gitaarriedeltjes te verzinnen die als vuurvliegjes rond de songs dwarrelen, maar die songs zelf? Driekwart kan zo in een zoutloze mix met ik-zeg-maar-wat iets van Elton John (hier trouwens te gast) en Right Said Fred. Te horen terwijl je bij de lokale slager staat te wachten op je worsten.

Ik weet het, ik ben wat te hard. Natuurlijk hoeven de Peppers niet tot in den treure met een sok over hun snikkel rappen over Me & My Friends, Party on your Pussy of Subway to Venus. Ze mogen oud worden. En kiezen voor een popcarrière, daar is niets mis mee. Maar wat peper kon toch geen kwaad, al was het maar om hun DNA niet te verloochenen. Enige moment op die nieuwe plaat dat er echt peper te bespeuren valt (ja, NU zijn we er eindelijk!) is bij de slotsong. Niet dat het een gepeperd funknummer is, verre van, maar het is de enige echt avontuurlijke bocht die de Peppers insturen. Dreams of a Samurai neigt zelfs wat naar jazz en progrock.

Over laatstgenoemde muziekgenre gesproken: ik zag Kiedis op Canvas tijdens een kort interview voor het optreden in Werchter zeggen dat zijn vroegste muzikale herinnering tweevoudig was. Neil Youngs Heart of Gold, oké, maar ook Roundabout van Yes. Nou!

TVDW 05/09/2010 - Cannibal and the Headhunters - Land of a Thousand Dances (1965)

Soms moet je sterven om enige bekendheid te verwerven. Of om een tvdw in de wacht te slepen. Ironie, vervat in een laatste ademzucht. Ik had tot vorige week nog nooit gehoord van Cannibal and the Headhunters. Tot ik het overlijdensbericht van groepslid Richard 'Scar' Lopez, een goede maand terug van ons heengegaan, en de bijhorende bio las. Cannibal and the Heathunters bleek niet enkel de eerste Amerikaans-Mexicaanse popgroep te zijn, maar ook de allereerste om van het intussen iconische soulnummer 'Land of a Thousand Dances' een hit te maken. Later zouden nog versies van onder meer Wilson Pickett, The Walker Brothers, Tom Jones, Roy Orbison, Ike & Tina Turner en Patti Smith volgen. Midden jaren zestig moet de groep trouwens wel wat aanzien hebben gehad: ze tourden bijvoorbeeld als het voorprogramma van de Beatles door de VS (de tour met o.a. het beroemde Shea Stadium Concert).

In de comments vind je niet enkel een link naar de tvdw, maar eveneens naar het origineel. 'Land of a Thousand Dances' werd immers drie jaar voor de eerste hitversie van Cannibal al opgenomen door de auteur, Chris Kenner, een zwarte zanger uit New Orleans. Het kenmerkende 'na nananana...' was een vondst van Cannibal en hoor je dus niet in het origineel. Als bonus gooi ik er nog een aantal opmerkelijke coverversies tegenaan.

TVDW 22/08/2010 - Squeeze - It's Over (1993)

Hoe een in het sukkelstraatje verzeilde carrière nieuw leven inblazen? Mogelijkheid één: je neemt je hits terug op, in een uitgebeende versie. Suzanne Vega deed het dit jaar met 'Close Up Volume 1'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Small Blue Thing wil horen, haal ik dat debuut van weleer wel terug boven, thankyouverymuch. Mogelijkheid twee: nodig een batterij in pinguinpakjes gestoken strijkers uit en go symphonic. Sting deed het dit jaar met - wat een gekunstelde titel - 'Symphonicity'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Every little thing she does is magic wil horen, enzovoort.

Squeeze verraste me met mogelijkheid drie: ze namen hun hits dit jaar opnieuw op. Punt. Niks geen extra beats, strijkers, unplugged toestanden of special guests. De leden van Squeeze sleutelden met meticuleuze precisie aan nieuwe, maar haast identieke versies van hun oude songs. Vandaar ook de titel van die nieuwe compilatie: 'Spot the Difference'. Bijzonder redundante oefening, een beetje het muzikale equivalent van wat in de filmwereld Gus Van Sants 'Psycho' was. Maar het werkt wel.

Vanuit Squeeze zijn heel wat lijntjes te trekken naar 'Goed Volk'. Paul Carrack, Jools Holland, Aimee Mann, Costello en Costello-drummer Pete Thomas: ze leverden allemaal hand- en spandiensten aan (of maakten deel uit van) de groep. De kern van Squeeze bestaat echter uit Glenn Tilbrook en Chris Difford, een songschrijversduo dat net als het duo Finn-broers bij Crowded House een carrière lang zoekt naar de song-die-de-Beatles-vergaten-te-schrijven. 'Spot the Difference' toont aan dat ze regelmatig in de buurt kwamen. Pulling Muscles (from a shell), Up the Junction, Hourglass en het overbekende Tempted: het zijn ambachtelijke juweeltjes, zowel in tekst als muziek. Laat It's over, mijn favoriete nummer van Squeeze, nu net niet op dat nieuwe album staan. Reden om 'Some Fantastic Place', de euh fantastische plaat uit 1993 waarop de song prijkt, nog eens uit de kast te halen. Samen met de tvdw-nominatie .

It's Over heeft echt àlles van een perfecte popsong. Die met de deur in huis vallende intro (wie denkt dat ik enkel kick op ellenlange door Trevor Horn gesuperviseerde intro's, heeft het fout). Die twee korte breaks verderop die, als kleine fijne hartaanvalletjes, de song doen opleven. Die brug, waarin de song een u-turn neemt terwijl Wijze Raad ("have confidence, have faith") weerklinkt. Die mooie oneliners. "I can wash her from my hair", niet meteen een tekstflard die we snel bij Lady Gaga terugvinden.

In de comments vind je niet enkel een link naar de tvdw, maar als bonus ook eentje naar "True Colours", de Squeeze-song die het dichtst aanleunt bij het werk van die andere Beatles-epigonen, Crowded House.

TVDW 19/08/2007 - Julian Cope - Head Hang Low (1984)

Op weg naar een weekje Costa Brava. Wagen volgeladen, drie kinderen in the back seat, en zowat de hele nacht rijden. In the wee small hours leverde de iPod een tijd lang de soundtrack. Drie cd's werden lukraak uitgekozen. Een verzamelaar van Badfinger (blijft een onderschat groepje, in de schaduw van de Beatles, maar met prachtige powerpopsongs), het nog steeds prachtige No Guru No Method no Teacher van Van Morrison, en dan de debuutplaat van Julian Cope.
Cope, dat was die wat rare man, de Todd Rundgren van de new wave generatie, die ik tot op heden enkel kende van die tiental heerlijke singles. Eerst bij de Teardrop Explodes, daarna solo: When I Dream, Reward, World Shut Your Mouth, East Easy Rider, Charlotte Anne, Trampoline, Beautiful Love en de cover van 5 O' Clock World - aah, fijne radiomomenten leverden ze op. Oh ja, Cope opende ook mijn tweede versie van T/W, in 1987. Traden die dag ook nog op: The Triffids - The Housemartins -Iggy Pop - Echo and the Bunnymen - The Pretenders - Eurythmics - Peter Gabriel. Allemaal en enkel op één en hetzelfde podium, ja zo ging dat toen nog bij grote festivals. En iedereen tevreden naar huis.
Maar in de wagen, zovele jaren later, werd het met rode oortjes luisteren naar die ontdekking van 's mans debuutplaat uit 1984. Een grillige, grappige plaat, waarbij het sfeervolle Head Hang Low nog het meeste indruk maakte. Tijdens die donkere tocht ten zuiden van Clermont-Ferrand, met rechts van me een slapende vrouw, en drie slapende kinderen achter me.

TVDW 12/02/2006 - Savalas - All over you (2006)

Het moet al raar lopen mochten we na Ozark Henry, Novastar en Hooverphonic binnenkort ook geen nieuw Belgisch succesverhaal hebben met Savalas. Een groep die muzikaal wel wat gelijkenissen vertoont met drie bovengenoemde bands. In de rangen zitten keyboardspeler David Poltrock (zie o.a. toetsenwerk bij Hooverphonic, Jan Leyers, Janez Detd, Monza - maar ook de productie van Sadness van Stash - en, pop trivia, van het eurovisie-preselectie nummer van Afi) en zanger Jan Roelkens (bekend als een van de groepsleden van Vlaanderens beste covergroep: No Exit - check www.no-exit.be) . Het titelloze debuut van Savalas is een erg verzorgde cd geworden, met een prachtige productie, gastrolletjes voor oa Geike Arnaert, Tom Vanstiphout en Geoffrey Burton, en met muzikaal gezien heel wat afwisseling: Beatles-achtige songs staan naast britpop à la Blur, er zijn wat sfeervolle ballads met mooi ingekleurde strijkers en koperwerk, en met "Ball of more" komen ELO en Muse mekaar tegen in een bombastische nummer van amper 3 minuten. TVDW "All over you" is een gedreven old school poppy nummer dat wat weg heeft van Squeeze, en met enkele in elkaar geweven heerlijke melodieën. Catchy as hell. In het oog te houden, dit groepje.

TVDW 01/01/2006 - John Lennon - Whatever Gets You Thru The Night (1974)

Het nieuwe jaar starten met iets van Lennon, somehow it makes sense. Vorig jaar werden allerlei plechtigheden opgestart naar aanleiding van de 25ste verjaardag van de moord op Lennon (waar was u in december 1980, toen u het nieuws vernam? ik zou het niet meer weten). Er kwamen een aantal re-issues van Lennon-albums, voorzien van bonusmateriaal. Het desastreuze "Sometime in New York City" is bezwaarlijk een aanrader, tenzij dan als rarity en om te horen hoe de experimentele kunstjes van Yoko Ono (die aan het gros van de songs meeschreef) het hele album om zeep helpen. Plots werd het me duidelijk waarom zovele Beatles-fans dat mens haten. De heruitgave van Walls and Bridges uit 1974 kon me echter veel meer bekoren. Een album dat uitblinkt in verscheidenheid en waarin het klassieke songschrijverstalent van Lennon erg goed tot uiting komt. Gezien mijn voorliefde voor throw away instrumentale fillers moest ik me inhouden om niet "Beef Jerky" als TVDW te kiezen (leuke titel trouwens, een taai en nauwelijks eetbaar stuk platgeduwde Bifi-worst) maar uiteindelijk ging ik voor "Whatever...", een uptempo nummertje dat ingespeeld en geschreven werd samen met Elton John, en waarin Bobby Keys (zie ook Beatles en Stones) een erg snelle, beetje aan Yakety Yak verwante saxsolo ten beste geeft. Het werd de eerste nummer één hit voor Lennon, post Beatles-tijdperk.
En wat mogen we u wensen in 2006? Whatever gets you thru the night...

TVDW 30/10/2005 - Alan Parsons Project - Games People Play (1980)

Childhood memory: als het grote vakantie was en ik met mijn ouders op één of lange autorit vertrok, selecteerde ik steevast enkele cassettes (BASF C90!) voor onderweg. Needless to say dat het "car & parents friendly" muziek moest zijn. Mijn tape van Iron Maidens "Killers" liet ik dus thuis, maar ik herinner me dat een viertal cassettes steeds "the cut" haalden: het nu door Soulwax bejubelde League Unlimited Orchestra remix-album, een album van instrumentale funkateers uit IJsland Mezzoforte, "Friends of Mr. Cairo" van Jon & Vangelis, de eerste en derde plaat van Sky en ook een Greatest Hits van The Alan Parsons Project. Toen ik onlangs een soortgelijke verzamelaar van de groep op de kop kon tikken bij een bibliotheek-uitverkoop, aarzelde ik natuurlijk niet. De biografie van Alan Parsons is genoegzaam bekend: als assistant engineer was hij aanwezig bij Abbey Road van de Beatles, later viel zijn productiewerk op voor Pilot (herinner u het leuke seventies hitje Oh oh oh it's magic), voor Al Stewart en natuurlijk voor die mijlpaal "Dark Side of the Moon". In zijn eigen muziek toonde Alan Parsons diverse gezichten: hij was duidelijk niet vies van een portie symfonische rock, met blazers, strijkers en pauken (beluister het fenomenale middenstuk in "Silence & I"), wist enkele memorabele instrumentals te schrijven ("Lucifer", "Sirius" en het ook op deze blog al bejubelde "Mammagamma" - zie de TVDW van GreensKeepers van enkele maanden terug) en kon tegelijk goed overweg met gepolijste FM Rock à la Steely Dan. De TVDW van deze week, afkomstig van het album met de fijne titel "The turn of a friendly card", hoort thuis in de laatste categorie. Alan Parsons werkte steeds, net als Mike Oldfield (waarmee hij overigens ook muzikaal veel raakpunten vertoont), samen met gastzangers. Eric Woolfson zong het merendeel van de hits in ("Eye in the Sky" en "Old and Wise"), maar op "Games people play" is de zang in handen van een voor de rest schier onbekende zanger met de intrigerende naam Lenny Zakatek. Het is een trademark APP-nummer, niet het minst omdat er een fantastisch instrumentaal stuk is ingebouwd: de song duurt in totaal 4'16", maar het instrumentaal tussenstuk neemt anderhalve minuut in beslag.

TVDW 10/07/2005 - Joshua Redman - Can't dance (1996)

We blijven deze week nog even in de hoek van de funky jazz, en wel omdat ik al twee weken lang mijn cd's die in die categorie vallen aan het doornemen ben, met het oog op het samenstellen van een compilatie-cd. Onmogelijk natuurlijk, om een erg brede verzameling als 'funky jazz' te bundelen in amper 80 minuten, maar deze artiesten haalden uiteindelijk 'the cut': Thelonius Monk, Herbie Hancock, John Scofield, Voodoo Dogs, Lou Donaldson, Daryl Stuermer, Medeski Martin & Wood, Buckshot LeFonque, Quincy Jones, Billy Cobham, Horace Silver en Jaco Pastorius (inderdaad, ik weet het: u kan met gemak 100 namen opnoemen die OOK moesten opgenomen worden). Wie onder geen beding mocht ontbreken, was Joshua Redman en diens album "Freedom In the Groove" uit 1996. Ik heb drie albums thuis van Redman, maar dit is mijn favoriet. Meer nog: ook al ben ik inzake jazz een absolute beginner, moet dit zelfs mijn favoriete jazz-album ever zijn: erg coole jazz, transparant en onopdringerig, maar wel telkens met een funky ondertoon - courtesy of alt-saxofonist Redman en zijn heldere, speelse stijl. Dat Redman wel meer affectie heeft met de funk- en popwereld, blijkt verder uit een cd als "Timeless Tales" (waarop hij o.a. songs van the Beatles en Prince tackelt) alsook uit zijn meest recente release "Momentum"; net uit en met gastoptredens van Flea (RHCP), Me'Shell Ndegeocello en ?uestlove (The Roots). Maar op "Freedom in the Groove", en op de geselecteerde TVDW die de cd afsluit, serveert hij de jazz nog puur, in quartetvorm en zonder gimmicks.

TVDW 08/05/2005 - AJ Croce - Upside Down (2005)

Toegegeven, met onder andere de nieuwe Ryan Adams dit weekend op de digitale draaitafel was het niet makkelijk kiezen, maar de kans was te mooi om te laten liggen: een weekje na de TVDW van papa Croce viel de nieuwe cd van de zoon in de brievenbus. Net als de voorganger, het al vijf jaar oude Transit, is het een bijzonder fijne popplaat, met grote McCartney/Beatles-invloeden, al neigen sommige songs ook naar een lichtvoetige versie van Costello of de heerlijke melodieën van Squeeze. Met de folky luisterliedjes van papa Croce zijn er weinig raakpunten. Logisch ook: de tijd staat niet stil, plus: Adrian James was amper twee jaar oud toen papa Jim overleed. AJ Croce is in Europa nog geen vaste waarde, in Amerika wel. De nieuwe cd, simpelweg Adrian James Croce getiteld, komt uit op 's mans eigen label Seedling. Weetje: wie de cd bestelt via ajcroce.com, ontvangt een gesigneerd exemplaar. Ik las ergens dat de geselecteerde TVDW, het met een verheffend refrein gezegende "Upside Down", erg lijkt op Golden Slumbers van de Beatles. Moet ik eens checken, want die titel zegt me niks.

TVDW 27/03/2005 - Josh Rouse - Sad Eyes (2005)

Hoog tijd dat De Wereld Josh Rouse ontdekt, en na recente doortochten in de Ancienne Belgique, de Handelsbeurs en zelfs de Laatste Show en wat radio-aandacht op Radio 1, lijkt dat inderdaad stilaan te lukken. Ongemerkt heeft Rouse al een indrukwekkende body of work, van vijf cd's, op zijn actief. De man is zowat het schichtige, romantische halfbroertje van alternatieve rockers als Ryan Adams of Paul Westerberg. Hij heeft dezelfde melancholische snik in de stem, maar presenteert zijn bitterzoete liefdesliedjes zonder de sturm und drang van voornoemde beeldenstormers. Toegegeven, nieuwe cd Nashville is misschien net een tikkeltje minder sterk dan voorganger 1972, but make no mistake, we spreken hier over het verschil tussen 'schitterend' en 'subliem' . Rouse zal zeker in de smaak vallen van muziekliefhebbers die iets van Lloyd Cole of The Go-Betweens, of zelfs Paul Simon (ten tijde van Hearts & Bones) in huis hebben. Op Nashville staan een paar songs waarop de gerenommeerde Al Perkins pedal steel speelt. Dat country-sfeertje, in combinatie met de wollige achtergrondkoortjes, doen zelfs terugdenken aan de Eagles, ten tijde van Tequila Sunrise. De geselecteere TVDW, Sad Eyes, start als iets van World Party (met name het later door Robbie Williams gecoverde She's the one) en bloeit dan plots open tot iets wat de Beatles op Sergeant Peppers hadden kunnen zetten. Ja, het klinkt uitgesproken mellow, maar daar heeft het zachtgekookte ei in u geen problemen mee.