TVDW 15/04/2018 - Juliana Hatfield - Suspended in Time (2018)

Beetje haasje over tussen wat potentiële tvdw's, deze week. Psychedelic Furs maakten zeker kans, met name dan hun song Love My Way. Had alles te maken met de wonderlijke film "Call me by your name" die ik vorige week zag. Een film waarvan het verhaal, over eerste, onvergetelijke - en uiteindelijk ook onmogelijke - liefde, zich afspeelt in 1982. Vandaar duikt in de soundtrack iets op van FR David (jawel), iets van Flashdance, en dus ook dat ene nummer van de Furs. Mogelijkheid twee was iets van John Cale, waarvan ik afgelopen week voor het eerst twee vinylplaten bij de collectie kon voegen - het resultaat van een leuke uitwisseling met IG-vriendje Guy Kokken, een fotograaf met wie ik een grote, langlopende liefde voor all things Steve Wynn deel.

Dat Juliana Hatfield (tot mijn verbazing) gaat lopen met de tvdw, heeft alles te maken met haar opmerkelijke nieuwe plaat. Het is een tribute plaat waarin de indie-rocker uit Boston het oeuvre van Olivia Newton-John eert. Ik ben zelf niet de grootste Olivia-fan, al waren die enkele platen begin jaren tachtig (ja alweer die periode) natuurlijk onvermijdelijk. Dan heb ik het over Totally Hot, Physical en de Xanadu-soundtrack. Op dat moment schoof Olivia op van country zangeres into pop, een beetje een brave variant van let's say Sheena Easton. De tvdw komt trouwens uit Xanadu.

Juliana Hatfield zit vanzelfsprekend veel dichter bij Pixies Liz Phair Throwing Muses, dat soort scene, dan bij Olivia. Het mooiste aan de tribute plaat is dan ook dat ze de songs brengt zonder een spatje ironie, zonder dubbele bodem, zonder knipoog. Dat zou oh zo makkelijk zijn geweest. Maar neen, dit is een puur, eerlijk labour of love.

TVDW 01/06/2014 - The Horrors - I see you (2014)

Als je je dan na zowat een maand knarsetandend naar buiten te kijken eindelijk en voorzichtig nog eens aan een loopronde waagt, is het logisch dat de artiest die je op de iPod begeleidt, een tvdw scoort.

The Horrors en hun nieuwe album "Luminous" viel die eer te beurt. Snoepje van het moment, een paar jaar terug, maar toen haakte ik nog af. Die nieuwe plaat zint me echter wel; redelijk gloomy mix tussen new wave en goth light, en met enkele songs die niet zouden misstaan naast bijvoorbeeld Echo & the Bunnymen, Comsat Angels of Psychedelic Furs. Als tvdw kies ik maar meteen voor het pièce de résistance van de plaat, het langgerekte I see you.

TVDW 24/07/2011 - Immaculate Fools - One Minute (1987)

Tien dagen vakantie in Frankrijk verliep volgens het gekende procédé: ipod net voor vertrek volpompen en daarna, met de knop op shuffle, dingen (her-)ontdekken. Dit keer gingen o.a. Hot Chip, Foreign Born, The Shins, Jamiroquai en Lou Reed mee de hort op, samen met twee groepen die al een tijdje net onder de tvdw-radar circelen: Rainbow Arabia (in september op Leffinge Leuren) en die alleraardigste laatste plaat van OMD. De twee eerste albums van The Immaculate Fools vielen ook in de smaak. Een onderschat groepje dat zich ergens tussen Psychedelic Furs en Waterboys in bevond, maar nooit echt doorbrak. Een tvdw is een soort van eerherstel.

TVDW 22/05/2005 - Ryan Adams - Meadowlake Street (2005)

Wat een fantastische cd is die nieuwe van Ryan Adams, Cold Roses, toch. De tijd dat hij verward werd met Bryan Adams en flauwe grapjes moest doorstaan (de legende wil dat hij een concert stillegde om ne flauwe plezante uit het publiek, die riep om Bryan, het entreegeld terug te betalen en hem de deur te wijzen) zijn gelukkig voorbij. Adams is een bijzonder getalenteerd kereltje, die voor geen gat te vangen is. Hij heeft een boon voor Britse post-new wave à la Psychedelic Furs en The Smiths en kan met gemak songs schrijven met dezelfde "feel" erin. Net zo makkelijk komt hij echter met college rock in de stijl van Buffalo Tom (frontman Bill Janovitz heeft trouwens ook net een sterke nieuwe cd uit). Zijn sterkste punt is en blijft echter Americana en alt-country. Zowel met Whiskeytown als solo schreef hij in dit genre al enkele halve klassiekers. Nieuwe album Cold Roses is meer dan dat, het is meteen een échte klassieker. Een dubbel-cd daarenboven, waarin Adams zowel in de traditionele begeleiding als in de teksten (die erg focussen op liefde en natuur) aansluiting vindt bij de allerbeste countryrock-albums. Ryan Adams is ook een veelschrijver, die dit jaar naast deze dubbel-cd nog twee releases voorziet. Hij bracht overigens een paar jaar terug nog een cd uit met demo's ("Demolition" - hebt u 'm? ) en zelfs daarop was nauwelijks half werk te horen.
Mits wat wringen hadden de 19 songs van Cold Roses ook wel op één enkel schijfje gekund, maar de keuze voor een dubbelaar is desalniettemin gerechtvaardigd. Het zorgt voor twee heerlijke luisterervaringen, twee keer 40' is nu eenmaal beter verteerbaar dan de lange rit van 80' in één keer uit te moeten zitten. Alleen jammer dat song nummer 19, een al te simpele uptempo rocker die als bonus track is bijgeplakt, de pret even komt vergallen. Het is de enige uitschuiver, maar een rapport van 18 op 19 is bij ons weten nog steeds grootste onderscheiding.
De geselecteerde TVDW Meadowlake Street tenslotte is vermoedelijk het meest originele nummer op Cold Roses: het duurt 4,5 minuut, de eerste helft hoor je enkel de falsetstem van Adams en wat akoestische gitaar, dan komt een halve minuut lang de basdrum opzetten, pas dan komen de roffelende drums aanzwellen en valt de volledige groep in. Het nummer krijgt van Adams een uiterst romantische tekst mee: If loving you's a dream that's not worth having / Then why do I dream of you.