TVDW 02/12/2018 - The Undertones - Tearproof (1980)

Omdat ik er nu eenmaal al zolang mee bezig ben - dit is nummer 725 - is het bepalen van de tvdw's een tweede natuur geworden. Bij elk nummer dat ik hoor (op radio, cd, spotify, vinyl, in een café, bij een live-optreden, whatever) is er altijd een klein duiveltje op mijn schouder dat me in het oor fluistert: 'Zou dit een tvdw kunnen zijn?' Deze week werd dat gefluister wat luider bij het herbeluisteren van de White Album, in die veelbesproken nieuwe remastering (door de zoon van George Martin). Komt daarbij dat de Beatles, net als de Stones trouwens, nog geen enkele tvdw op hun naam hebben.

Maar de Fab Four haalden uiteindelijk bakzeil (hoe speciaal ik het White Album ook vind - zelfs al heb ik 'm niet op vinyl), ten voordele van The Undertones. Op weg naar Leuven zaterdagavond dacht ik nog: gaan deze Noord-Ierse knaapjes nog voorbijgestoken worden door Buffalo Tom? Maar neen hoor, daarvoor was het concert van die laatste band veel en veel te rommelig en vooral te vals. Ik besef best, zoals ook compagnon Nico opmerkte tijdens het optreden, dat het tegen het valse geluid aanschurken net een trademark van de groep is. Net zoals dat bijvoorbeeld bij de Pixies, Sonic Youth of The Replacements het geval is. Maar Buffalo Tom maakte het wel erg bont. Zowel bassist Chris Colbourn als frontman Bill Janovitz grossierden in vals gezongen lijntjes en ook muzikaal haakte het niet steeds geweldig in mekaar. Echte fans waren vermoedelijk meer vergevingsgezind, en I'm Allowed en Tangerine blijven natuurlijk geweldige songs, maar dit optreden was een teleurstelling van formaat.

Wat nog te zeggen over The Undertones? Deze jonge snaken brengen hun postpunk met een onmiskenbare charme. In de teksten bezingen ze everyday people als Terry, Norman, Jimmy en dat mysterieuze meisje genaamd Julie Ocean - en de teenage kicks die keet schoppen in hun jonge lichamen. Ze doen dat daarenboven met een aandoenlijke directheid, vaak afklokkend onder de drieminutengrens. Een beetje de brug tussen de ironiserende Smiths en de eenvoudige Housemartins, quoi. De tvdw, uit hun tweede plaat "Hypnotised", doet trouwens wel wat denken aan die laatste groep, vooral in de break, die al na 1'10" (!) komt.

TVDW 19/06/2011 - Noah & the Whale - Life is Life (2011)

Ik sla de bladzijde om, laat alles achter, vertrek vanavond nog. Volgende blog entry is mogelijk geschreven in een groezelig cybercafé in Lima, met aan mijn voeten een schurftige hond, of in een poepsjieke hotelkamer in Hongkong, met aan mijn voeten een geslachtsrijpe bimbo met meer oestrogeen dan hersencellen.

Een dergelijk gevoel van escapisme bekruipt ook mij wel eens. Waarna ik braafjes richting werk rijd en alles bij het oude blijft. Life is what happens when you're busy making plans - John Lennon zei het zo mooi. Escapisme is ook het thema van de tvdw - openingstrack van de meest recente plaat van het Londense Noah and The Whale. Best een aardig album, en niet louter omwille van dat radiohitje L.I.F.E.G.O.E.S.O.N. Ook leuk: op de plaat zijn Maxine en Julia, AKA The Waters Sisters, te gast. Dat zijn de dames die Michael Jacksons Wanna Be Startin' Something (én Buffalo Toms Treehouse) een extra punch gaven.

TVDW 16/12/2007 - Marvin Gaye - The Onion Song (1969)

Neen, geen Ike Turner, die vorige week stierf. Ook geen Arne Jansen, de man die zichzelf afgelopen week van het leven benam. Nochtans was die laatste met zijn hit "Meisjes met rode haren" verantwoordelijk voor mijn allereerste muziekmoment. De familiale overlevering wil immers dat dit het eerste liedje was dat ik als peuter luidkeels meezong. Het nummer stamt uit 1972, ik was toen vijf, dus dat kan kloppen. Ik ontken alles, vanzelfsprekend. Maar zing het nummer af en toe wel aan de keukentafel.
Neen, de tvdw komt van Marvin Gaye. Logisch, als je je met het oog op een recensie een week lang verdiept in de cd-box 'Marvin Gaye, The Master 1961-1984'. Gek genoeg staat het prettig gestoorde 'The Onion Song', geschreven door Ashford & Simpson, niet op één van de vier cd's uit de box. Het is nochtans een van mijn favoriete nummers van Marvin Gaye, eentje daterend uit de periode dat hij duetten opnam met Tammi Terrell. Er hangt trouwens nog een kleine anecdote aan vast. Rond 1990 deed ik mijn stoute schoenen aan en schreef een brief naar Studio Brussel, met de vraag of ik er niet als programmasamensteller aan de slag kon. In die tijd werden verschillende uren inderdaad nog samengesteld door een persoon van vlees en bloed, in plaats van zoals nu door de computer. Ik bleek niet de enige te zijn die voor de job postuleerde: samen met een dertigtal anderen werd ik uitgenodigd voor een test. We kregen een lijst van pakweg vijftig songs, ons werd gevraagd hieruit een logische setlist van een uur te distilleren, met ruimte voor reclameblokken en nieuwsoverzichten. We mochten ook een tweetal eigen keuzes in de lijst opnemen. Van de vijftig ons opgegeven nummers herinner ik me enkel nog dat Taillights Fade van Buffalo Tom erbij zat. En van de eigen keuzes herinner ik me dat The Onion Song er eentje was; de andere was als ik me niet vergis Peg van Steely Dan. In die tijd was er bij tijd en wijlen inderdaad nog plaats voor ouwerwetse soul, want StuBru was, bij gebrek aan concurrentie van Q Music, 4FM etcetera, minder cutting edge dan nu. Vandaar kon bijvoorbeeld ook, ik zeg maar wat, Vaya Con Dios, Won Ton Ton, Nick Lowe of Paul Carrack gedraaid worden - nu volstrekt ondenkbaar.
Soit, nadat we onze setlist met een vijftiental songs (dertien uit de StuBru-lijst, twee eigen keuzes) hadden afgeleverd, volgde nog een persoonlijk gesprek met Jan Hautekiet. Ik herinner me dat hij de lijst bekeek, en vooral stilstond bij mijn keuze voor 'The Onion Song'. Ik argumenteerde me suf, en blijkbaar met succes. Twee weken later kreeg ik per telefoon te horen dat ik de job van programmasamensteller had, en dat men spoedig contact zou opnemen om alles concreter te regelen. Die dag was ik de koning te rijk - een droom kwam uit. Maar de droom bleek een zeepbel. Toen ik na enkele weken windstilte zelf belde naar StuBru, hoorde ik dat van hogerhand beslist was om het aantal programmasamenstellers niet uit te breiden, maar in tegendeel af te slanken. Bye bye, droomjob....

http://www.sendspace.com/file/2hxib9

TVDW 08/07/2007 - Blue Öyster Cult - Me 262 (1974)

Weinig muziek beluisterd afgelopen week, buiten dan op het Cactusfestival gisteren. Daar een sterke Buffalo Tom gezien, die weliswaar net iets teveel trage nummers speelden om de spanning in de set te houden (+ een overbodige cover van the Rolling Stones - als ze dan toch wilden coveren, dat ze dan hun versie van That's Entertainment van the Jam bovenhaalden). Tom McRae kwam nadien met een romantische, naar festivalnormen erg stille set. Minder beklijvend dan zijn concert in Brussel paar maanden terug (zie tvdw van toen), maar toch nog beresterk. Gabriel Rios was de laatste die ik zag: een mooi uitgebalanceerd, vol geluid van de prima begeleidingsband. Rios' songs zijn vooral sterk als hij zijn eigenzinnige, speelse versie van Engelstalige pop brengt. Schakelt hij over op de latino/salsa toestanden, dan swingt het geheel wel een aardig stuk weg, maar sluipt er toch een wat kitscherig, vrijblijvender "Let's Get Loud"-gehalte in het concert.
De tvdw is heel andere koek. Af en toe is het fijn om de nieuwste hypes en releases te laten voor wat ze zijn, en twee of drie versnellingen (decennia) terug te schakelen. In plaats van reikhalzend naar de horizon turen voor wat komt, in de achteruitkijkspiegel kijken naar wat geweest is. Een groep die dertig jaar terug succes had nu plots tegen het licht houden, dat kan verhelderend zijn. Een tijd terug beluisterde ik zo enkele albums van Manfred Mann's Earth Band, en afgelopen week was het de buurt aan albums nrs. 2 en 3 uit het oeuvre van Blue öyster cult. Een groep die ik al die jaren enkel kende van twee nummers: het obligate Don't Fear the Reaper (vorig jaar nog gecoverd door... Heaven 17!) en Godzilla, een song die ik als zestienjarige geweldig vond maar die nu wel erg belachelijk klinkt.
De kennismaking met de twee BöC-albums was echter boeiend. Geen groep die haar tijd vooruit was, eerder eentje die wijdbeens midden in hun tijdsgewricht stonden, zo blijkt: bluesy hardrock met duidelijke invloeden van Cream, Deep Purple and the likes. Op het album Secret Treaties is Patti Smith een opvallende, prominent aanwezige gaste. En de producer is Sandy Pearlman, niet enkel - zo wil de muziekgeschiedenis - uitvinder van de term 'heavy metal music', maar tevens jaren nadien de producer van The Medicine Show, dat geweldige gitaaralbum van The Dream Syndicate. Nog wat trivia: het album waaruit de tvdw komt, bevat ook het nummer "Astronomy", later gecoverd door Metallica. En de plaat werd destijds zelfs door Melody Maker uitgeroepen tot "Top Rock Album of All Time" (!!). Tot slot wat weetjes rond de tvdw: Me262 staat voor een legendarisch type Messerschmitt uit de Tweede Wereldoorlog, beter bekend als "de Schwalbe". De song valt op door de lyrics, all German references naar Goering, Hitler, Westfalia en Junkers en geschreven vanuit het standpunt van de Duitsers ("must these Englishmen live so I might die"). En de laatste 30 seconden van het nummer zijn het best, met die stop-and-go's en die zware riffs. Enjoy - en zoals steeds: comments zijn welkom.


http://www.sendspace.com/file/px6l4e

TVDW 10/06/2007 - Buffalo Tom - Thrown (2007)

Toen we Luikse wafels aten onlangs in Heist aan Zee
De kinderen in zo'n gocart zaten bejaarden ramden met wind mee
En de zee haar grijze zelf was dacht ik: dit is het, dit is af
Waarna de jongste in haar broek deed en de oudste overgaf

Met dank aan die fijne tekstschrijver Bart Peeters. Een gelijkaardig moment plukte ik afgelopen vrijdag uit Het Leven. Dat de tvdw uit de nieuwste van Buffalo Tom zou komen, stond toen al vast; het was enkel nog een kwestie van een song te kiezen. Nieuwe cd "Three Easy Pieces" is een glorieuze comeback, een fantastische plaat waarin de groep rond Bill Janovitz een knap evenwicht vindt tussen smerige garagerock à la Replacements, gespierde gitaarriffs, alternative grungy spul en zonnige pop zoals ook The Smithereens die lang geleden wisten te brengen. Ik zal 'm de komende weken nog vele keren draaien en ik mik ook nog steeds op het Cactusfestival om de groep live te zien.
Vrijdagavond sloot ik de iPod aan op het nieuwste hebbeding ten huize Koop (zie hier:
http://www.blaupunkt.com/be/nl/7606352000_main.asp) en zette het spul in shuffle. Toen onze kleinste zich in de zetel lieflijk tegen haar mama aanvleide, terwijl de prachtige ballad "Thrown" de huiskamer vulde, viel alles in de plooi. Dit was het, dit was af. Een mooi moment, tot ik opmerkte: "Heeft Hanne misschien kaka gedaan?"

Meteen stond de tvdw vast.

http://www.sendspace.com/file/mc1ska

TVDW 22/05/2005 - Ryan Adams - Meadowlake Street (2005)

Wat een fantastische cd is die nieuwe van Ryan Adams, Cold Roses, toch. De tijd dat hij verward werd met Bryan Adams en flauwe grapjes moest doorstaan (de legende wil dat hij een concert stillegde om ne flauwe plezante uit het publiek, die riep om Bryan, het entreegeld terug te betalen en hem de deur te wijzen) zijn gelukkig voorbij. Adams is een bijzonder getalenteerd kereltje, die voor geen gat te vangen is. Hij heeft een boon voor Britse post-new wave à la Psychedelic Furs en The Smiths en kan met gemak songs schrijven met dezelfde "feel" erin. Net zo makkelijk komt hij echter met college rock in de stijl van Buffalo Tom (frontman Bill Janovitz heeft trouwens ook net een sterke nieuwe cd uit). Zijn sterkste punt is en blijft echter Americana en alt-country. Zowel met Whiskeytown als solo schreef hij in dit genre al enkele halve klassiekers. Nieuwe album Cold Roses is meer dan dat, het is meteen een échte klassieker. Een dubbel-cd daarenboven, waarin Adams zowel in de traditionele begeleiding als in de teksten (die erg focussen op liefde en natuur) aansluiting vindt bij de allerbeste countryrock-albums. Ryan Adams is ook een veelschrijver, die dit jaar naast deze dubbel-cd nog twee releases voorziet. Hij bracht overigens een paar jaar terug nog een cd uit met demo's ("Demolition" - hebt u 'm? ) en zelfs daarop was nauwelijks half werk te horen.
Mits wat wringen hadden de 19 songs van Cold Roses ook wel op één enkel schijfje gekund, maar de keuze voor een dubbelaar is desalniettemin gerechtvaardigd. Het zorgt voor twee heerlijke luisterervaringen, twee keer 40' is nu eenmaal beter verteerbaar dan de lange rit van 80' in één keer uit te moeten zitten. Alleen jammer dat song nummer 19, een al te simpele uptempo rocker die als bonus track is bijgeplakt, de pret even komt vergallen. Het is de enige uitschuiver, maar een rapport van 18 op 19 is bij ons weten nog steeds grootste onderscheiding.
De geselecteerde TVDW Meadowlake Street tenslotte is vermoedelijk het meest originele nummer op Cold Roses: het duurt 4,5 minuut, de eerste helft hoor je enkel de falsetstem van Adams en wat akoestische gitaar, dan komt een halve minuut lang de basdrum opzetten, pas dan komen de roffelende drums aanzwellen en valt de volledige groep in. Het nummer krijgt van Adams een uiterst romantische tekst mee: If loving you's a dream that's not worth having / Then why do I dream of you.