TVDW 04/02/2018 - Coleman Hawkins - O Pato (The Duck) (1962)

't Is weer wat anders: een quizje meedoen als oude zak, geflankeerd door je dochter en haar lief. Maar plezant was het wel, temeer daar de quiz waarvan sprake (van de OLVI-scholengemeenschap in Boom, ex-school van Elien) een prijzentafel had waarop de lokale, door mij geliefde platenboer Tom uit Boom ook wat vinylplaatjes had gestrooid. Die live-plaat van Springsteen lag er na afloop niet meer, maar ik ging toch maar mooi met Desafinado naar huis, een plaat waarop de jazzreus Coleman Hawkins zich in bossa nova territory waagt. Zijn versies van Desafinado en One Note Samba mogen er zijn, maar dat zijn natuurlijk echte klassiekers uit de bossa-cataloog. Voor de tvdw dan maar gaan voor een ander speels deuntje uit dit voortreffelijke album.

De dag nadien stond ik trouwens in dezelfde platenwinkel van Tom. Ik had er afgesproken om zij aan zij met mijn ex-collega Sven wat platenbakken uit te kammen. Dat leverde heel wat lekkers op (James Brown, Soul II Soul, Carole King, Hubert Laws, Tracy Chapman...) maar de tvdw gaat toch naar The Hawk.

TVDW 26/02/2012 - Ed Sheeran - You Need Me But I Don't Need You (2012)

Toen Tracy Chapman in 1988 tijdens een concert voor Nelson Mandela's 70ste verjaardag optrad, was ze meteen wereldberoemd. Ik moest er aan denken toen ik "+" (of: "plus") beluisterde, het debuut van Ed Sheeran dat met een half jaar vertraging nu ook in België uit is. Sheeran maakte hetzelfde mee in de zomer van vorig jaar op Glastonbury. De dag nadien lag heel Engeland - en met name de jonge meisjes - aan zijn voeten.

Sheerans debuut is behoorlijk indrukwekkend. De singles The A Team en Lego House (check de leuke clip op youtube) mikken op de meisjesharten - al moet ik bij zeggen dat mijn dochter Elien de songs maar zozo vond - maar elders op de plaat flirt de (amper 21 jarige) Sheeran ook met grime en klinkt hij als een akoestische versie van Mike Skinner van The Streets. De tvdw is een soort van onafhankelijkheidsverklaring, inclusief namedropping van Just Jack, Gabriella Cilmi en Damian Rice, en met een heerlijke oneliner als They say I'm up and coming - like I'm fucking in an elevator.

TVDW 12/07/2009 - Chickenfoot - Soap on a rope (2009)

Fijn om terug eens op Cactus te geraken. Voor Michael Franti waren onze verwachtingen eerlijk gezegd niet al te hoog gespannen. Zijn beste platen liggen al een hele tijd achter ons, en omdat el sympatico nu eenmaal geregeld te gast is in België, vreesden we voor wat gewenning. Maar de cynicus in ons werd terechtgewezen: Franti startte in een rotvaart en overspoelde het gewillige publiek al snel met een portie good vibes. Na vijf minuten gooide hij zelfs Billie Jean, inclusief blootvloets uitgevoerde moonwalk, in de set. En Franti was zo slim om enkele klassiekers uit de kast te halen, om het publiek helemaal voor zich te winnen. Zo kreeg Pass the Dutchie van Musical Youth een beurt, al was herbsman Franti zo eerlijk om de oorspronkelijke Jamaicaanse tekst – Pass the coochie (‘geef de joint eens door’) – te zingen. Even later plaatste hij zich in met gitaar in de frontstage ruimte om Tainted Love in te zetten. Spearhead = feestje. Ook Tracy Chapman was slim, door in de setlist regelmatig terug te grijpen naar die songs van die geweldige debuutplaat (21 jaar oud alweer!!), die iedereen wilde horen. Fast Car en Talkin’ bout a revolution zijn echte klassiekers en zelfs als ze braafjes volgens het boekje worden gebracht, levert dat mooie momenten op.

Goed voor een tvdw, dan? Welnee. Tracy had er al eentje te pakken
zie hier:
http://koop05.blogspot.com/2009/01/tvdw-05012009-tracy-chapman-smoke-and.html
(- neen, ik kan zo geen shortcut / hyperlinkachtig ding maken)

Plus: eigenlijk waren er twee recente cd's die me afgelopen week meer plezier bezorgden. De nieuwe van Baaba Maal heeft enkele heerlijke tracks. En dan is er Chickenfoot, de samenwerking tussen gitaargrootheid Joe Satriani, brulboei Sammy Hagar en bassist Michael Anthony (beide met een verleden in Van Halen) en drummer Chad Smith (zie Red Hot Chili Peppers). Van Satriani heb ik zijn laatste soloplaat in huis: niet-naar-te-luisteren, zo'n notenneukerij. Maar bij Chickenfoot komt hij verrassend functioneel voor de dag, met tal van vette, old school hardrock riffs. En zelfs Hagar (ik zit natuurlijk meer in het kamp van DL Roth) maakt een meer dan behoorlijke indruk. Beste track is de tvdw 'Soap on a rope', met een middenstuk waarin Satriani een Tom Morello'ke doet. Geweldig.

http://www.sendspace.com/file/k9rgxa

TVDW 05/01/2009 - Tracy Chapman - Smoke and Ashes (1995)

The monday blues. Na een vakantie van ruim twee weken doet dat toch even pijn, zo terug gaan werken. En zou die nieuwe radiozender enig soelaas bieden bij de rit heen en terug, vroeg ik me af? Proef op de som leverde weinig opzienbarends op. De nieuwe MNM zou stouter en gedurfder zijn dan Donna, toeterde gisteren nog iemand op het journaal, terwijl op de achtergrond Regi en Leki (blijkbaar ingehaald als losvaste medewerkers van de nieuwe radiozender) aan de champagne lurkten. Afgaande op mijn staalkaart van 2 x een half uur is daar weinig van te merken. De muziek sloot akelig dicht aan bij wat Donna vroeger draaide. Walk this way, The Levellers, Kat De Luna, John Scatman, Tina Turner, Lionel Richie, Nathalia, Roxette, Anouk, Sugababes en Beyoncé - halo, waar is dat vernieuwende? Beste track by far was dat lekker vette Dance Wiv Me van Dizzee Rascal & Calvin Harris.

Zat het gedurfde misschien in de interventies van de omroepers van dienst? Ik heb niets tegen de - toegegeven - indrukwekkende vlotheid van Peter van de Veire en Dave Peters. Maar de gimmicks waarmee zij het verschil moesten maken met 'de oude Donna', waren niet bepaald om van achterover te vallen: presenteren met een dosis helium door de strot, het opbellen van een achtjarig luisteraartje en een interview-quizje met Bart Goor. Geeuw.

Trouwens, had ik al gezegd dat ik vroeger in de lagere school nog les heb gekregen van Regi's papa? Soit, over naar de tvdw. De kerst was een periode om de cd-trommel nog eens te laten draaien. Freedy Johnston kreeg nog eens een draaibeurt, net als Michael Bublé, John Lee Hooker en een verzamelaar van Blue Note. Maar de tvdw gaat naar de favoriete song uit mijn favoriete Tracy Chapman-plaat. New Beginning kreeg een knappe productie mee van Don Gehman (zie ook Mellencamps geweldige Scarecrow-album), en bevat een mystery track die het zelfs in een ver verleden nog schopte tot de soundtrack bij mijn huwelijksmis (!). De tvdw is al even superb als de rest van de cd, met als orgelpunt die glasheldere solo (op 5'00") van Adam Levy, de jazzgitarist die later grote sier zou maken op de platen van Norah Jones.

http://www.sendspace.com/file/mgo6j6

TVDW 04/11/2007 - Stephan Eicher - Hemmige (1991)

Druk weekje achter de rug, qua culturele evenementen. Een paar uurtjes geleden stond ik samen met dochter Elien nog met open mond naar het fabelachtige Varekai van Cirque Du Soleil te gapen. Afgelopen woensdag was er het jubileumconcert in de Bozar, ter ere van 65 jaar Philip Cathérine. De jazzgitarist had er enkele gasten voor opgetrommeld, waaronder Piet Joris en Toots Thielemans (met wie hij een subtiele versie van My Funny Valentine bracht). Een dag voordien was het ook al fijn toeven in de hoofdstad: onze favoriete Zwitser speelde er ten dans, in het Koninklijk Circus. Ik had erg warme herinneringen aan het concert van de man in 1991 in de AB; gelukkig bleek Eicher zovele jaren later nog eenzelfde bezieling in zijn optredens te kunnen leggen. Zijn begeleidingsgroep bestond uit vier fantastische multi-instrumentalisten, de klankkleur kreeg wat extra's door de vele percussie-elementen en het gebruik van trompet of Franse hoorn, en Eicher zelf hield het concert lekker spontaan. Zo kregen erg veel nummers een compleet andere invulling dan op plaat - altijd heerlijk als artiesten zoiets durven - en werden zelfs ouwertjes als Combien de Temps afgestoft. De tvdw werd ook live gespeeld; aangespoord door de concertzaal - een oud circus, perfect voor dit soort geinigheid - smokkelde hij het zelfs vroeger dan voorzien in de setlist. De studioversie komt uit Engelberg, het album dat hij opnam samen met grote kleppers als baswonder Pino Palladino en de fantastische Manu Katché (zie o.a. ook Sting en Tracy Chapman). "Hemmige" (wat zoveel betekent als remmingen) is gezongen in een lokaal dialect uit Bern, en was oorspronkelijk in 1970 een hit voor folkzanger Manni Matter. Het is altijd al een van mijn favoriete nummers van Eicher geweest, ik smokkelde het de afgelopen jaren dan ook op vele home made mixed tapes / mixed cd's die ik her en der voor vrienden maakte.

De cursus Berns dialect vind je hier:
http://www.sendspace.com/file/dzrdlu

En als extraatje: dankzij http://mikedouble.blogspot.com heb ik nu ook de albumversie van Black Pearl (de tvdw van twee weken terug) te pakken, inclusief de heerlijke extra lange instrumentale outro. Deze vind je hier:
http://www.sendspace.com/file/jk9sz5

TVDW 08/01/2006 - Amanda Marshall - Birmingham (1996)

Windstille periode op gebied van cd-releases, dus ideaal om eindelijk nog eens te luisteren naar wat er allemaal in huis is. Beste manier om dat te doen, is mijn trouwe Sony te laten shufflen doorheen het aanbod. Vierhonderd cd's zitten er in de trommel, pakweg maal 15 maakt dat toch 6000 songs waartussen de machine kan kiezen. Ideaal om dingen te herontdekken, het gebeurt meer dan eens dat ik een prima song hoor en naar het display hol om te zien uit welke cd het komt. Zondag leverde de shuffle een fijne rollercoaster op met songs van onder meer Nick Lowe, Tracy Chapman, John Mayer, Semisonic, Ryan Adams, Fleetwood Mac, ELO en David Lindley. En voor de TVDW durfde ik het aan om het orakel te raadplegen en randomly een suggestie te vragen. Sony liet me niet in de steek, en rolde de trommel tot Amanda Marshall op het LCD-schermpje verscheen. Excellent choice. We zagen miss Marshall, een mooie Canadese met een weelderige haardos en een dijk van een stem, in 1996 een showcase geven in... een Brusselse Tex-mex bar. Erg ondankbare omstandigheden: wat zenuwachtige platenlui en een handvol persjongens die meer oog hadden voor de Desperado's en nacho's dan voor Marshall. Maar wat een optreden, wat een stem, wat een songs ook op dat titelloze debuutalbum van haar (waaraan Mellencamp-drummer Kenny Aronoff en basbeest Leland Sklar meewerkten). Gelukkig hield ze er met "Let it rain" toch nog een halve radiohit aan over. De tweede keer dat ze België aandeed, was al evenmin ideaal qua omstandigheden: als voorprogramma voor Whitney Houston in het Sportpaleis. Na drie albums gaf Sony (de platenfirma, niet mijn cd-changer) haar een schop onder de kont, intussen zoekt ze een nieuw onderkomen. De TVDW "Birmingham", over het lot in eigen handen nemen na een doodgelopen relatie, is een moody soort van ballad met een erg mooie altsax, en met in het openbloeiende refrein net genoeg panache om liefhebbers van female singer-songwriter rock (Alanis, Sheryl en Melissa) te plezieren.