TVDW 17/08/2008 - Tim Grimm - Heart so full (2008)

Ik had natuurlijk ook kunnen stilstaan bij het heengaan van de grote Isaac Hayes (persoonlijke favoriet uit 's mans cataloog: "When something is wrong with my baby", in de live-versie van Hall & Oates met Kendricks en Ruffin van The Temptations), maar de cd die me afgelopen week het meest raakte, kwam recht uit the American heartland.

Tim Grimm is een singer-songwriter uit Indiana. Een geboren storyteller die zich bedient van rootsy grondstoffen uit de country en folk. Af en toe ruilt hij het plattelandsleven in voor Hollywood (hij speelde o.a. mee in Clear & Present Danger), maar dit terzijde. Zijn songs mikken zonder omwegen naar het hart; nieuwe plaat 'Holding up the world' doet me denken aan Neal Casal, Gordon Lightfoot, David Munyon en Steve Earle. Of aan Krista Detor, die net als Grimm gehuisvest is op het kleinere platenlabel Corazong, dat zich met succes specialiseert in de betere country & Americana. Krista Detor haalde met haar twee vorige platen telkens mijn eindejaarslijstje, en brengt ook op deze cd van Grimm enkele fijne accenten aan.
Nu en dan plaats maken voor warme, goudeerlijke luisterliedjes, het kan goed doen, in deze cynische wereld.

http://www.sendspace.com/file/auvw9q

TVDW 08/10/2006 - Neal Casal - Bird in hand (1995)

Van de honderden en honderden cd's die me in de schoot vielen ter beluistering en bespreking, zijn er weinigen die zo'n impact maakten als "Fade Away Diamond Time" van Neal Casal. Altijd heerlijk als een artiest waar je nog NOOIT van gehoord had, plots in je cd-lader belandt met een album dat je keer op keer blijft draaien. Dat was zo - als ik de top drie moet geven - bij Jeb Loy Nichols, bij David Munyon en dus ook bij deze Neal Casal. De platen die na dat debuut uit 1995 volgden, bleken ook stuk voor stuk prima en Casal kwam wel eens in een café of jeugdhuis optreden in België, maar ik slaagde er nooit in de man 'live' mee te maken. Tot hij verrassend genoeg opdook als support act bij Ryan Adams, in het Koninklijk Circus. Het optreden van Adams was boeiend maar wat te grillig, maar Casal maakte in het voorprogramma genoeg indruk om me daags nadien nog eens te laten teruggrijpen naar dat mooie "Fade Away Diamond Time".