TVDW 02/02/2014 - Tom Robinson Band - Too good to be true (1978)

Ik heb ze intussen wel gehad, denk ik, de angry young men die zich in de nadagen van de postpunk profileerden als sterke singer-songwriters met het hart op de juiste plaats. Elvis Costello op Werchter, Graham Parker op Leffinge Leuren, Nick Lowe in de AB, Joe Jackson op het Cactusfestival en nu dus ook, afgelopen vrijdag, Tom Robinson in de Roma. Best ontroerend om vast te stellen vond ik de overgave waarmee hij zich stortte op Power in the Darkness, die debuutplaat van hem die hij van a tot z zou spelen. En zou zingen - zelfs tot zijn stembanden aan het eind van de avond helemaal kapotgeschuurd waren. De strakke band en de heftigheid waarmee de songs herleefden, deden me trouwens meermaals terugdenken aan die stevige passage van Joe Jackson op Cactus. Knap ook hoe Robinson in de break van de titeltrack Power in the Darkness plots (en in het Nederlands!) een van de partijstandpunten van het Vlaams Blok declameerde, om te eindigen met "Me Hiel Antwaarpe Mo Nie Me Maai". Zelfs voor een niet-Antwerpenaar als ik toch wel een geweldig moment. Net als het moment waarop hij in de bissen een van zijn te vroeg ontvallen Belgische compagnons de route herdacht met een a-capella uitvoering van Ik ben zo eenzaam zonder jou. Hij droeg het op aan iedereen die recentelijk een dierbaar iemand had verloren. Vermits het concert plaatsvond aan de vooravond van de verjaardag van mijn vader- hij zou de dag nadien 81 zijn geworden -  was dat dus ook een momentje voor hem.  

TVDW 01/12/2013 - Matthew Sweet & Susanna Hoffs - Trouble (2013)

Best genietbaar, die retrotrip die Sweet en Hoffs afleggen. Intussen zijn ze met hun "Under the Covers" aan volume 3 toe (volume 1 had een knappe versie van Yes' I've Seen All Good People) en zitten ze in de jaren tachtig. Ze tacklen een aantal heilige huisjes - Smiths, Bunnymen's Killing Moon - en brengen wat brave versies van songs van XTC, Tom Petty en Costello. Maar het leukste staat helemaal aan het eind. Een copy/paste versie van Trouble, waarin Sweet met plezier de verschillende door elkaar geweven gitaarriedeltjes van Lindsey Buckingham reproduceert.

TVDW 22/08/2010 - Squeeze - It's Over (1993)

Hoe een in het sukkelstraatje verzeilde carrière nieuw leven inblazen? Mogelijkheid één: je neemt je hits terug op, in een uitgebeende versie. Suzanne Vega deed het dit jaar met 'Close Up Volume 1'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Small Blue Thing wil horen, haal ik dat debuut van weleer wel terug boven, thankyouverymuch. Mogelijkheid twee: nodig een batterij in pinguinpakjes gestoken strijkers uit en go symphonic. Sting deed het dit jaar met - wat een gekunstelde titel - 'Symphonicity'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Every little thing she does is magic wil horen, enzovoort.

Squeeze verraste me met mogelijkheid drie: ze namen hun hits dit jaar opnieuw op. Punt. Niks geen extra beats, strijkers, unplugged toestanden of special guests. De leden van Squeeze sleutelden met meticuleuze precisie aan nieuwe, maar haast identieke versies van hun oude songs. Vandaar ook de titel van die nieuwe compilatie: 'Spot the Difference'. Bijzonder redundante oefening, een beetje het muzikale equivalent van wat in de filmwereld Gus Van Sants 'Psycho' was. Maar het werkt wel.

Vanuit Squeeze zijn heel wat lijntjes te trekken naar 'Goed Volk'. Paul Carrack, Jools Holland, Aimee Mann, Costello en Costello-drummer Pete Thomas: ze leverden allemaal hand- en spandiensten aan (of maakten deel uit van) de groep. De kern van Squeeze bestaat echter uit Glenn Tilbrook en Chris Difford, een songschrijversduo dat net als het duo Finn-broers bij Crowded House een carrière lang zoekt naar de song-die-de-Beatles-vergaten-te-schrijven. 'Spot the Difference' toont aan dat ze regelmatig in de buurt kwamen. Pulling Muscles (from a shell), Up the Junction, Hourglass en het overbekende Tempted: het zijn ambachtelijke juweeltjes, zowel in tekst als muziek. Laat It's over, mijn favoriete nummer van Squeeze, nu net niet op dat nieuwe album staan. Reden om 'Some Fantastic Place', de euh fantastische plaat uit 1993 waarop de song prijkt, nog eens uit de kast te halen. Samen met de tvdw-nominatie .

It's Over heeft echt àlles van een perfecte popsong. Die met de deur in huis vallende intro (wie denkt dat ik enkel kick op ellenlange door Trevor Horn gesuperviseerde intro's, heeft het fout). Die twee korte breaks verderop die, als kleine fijne hartaanvalletjes, de song doen opleven. Die brug, waarin de song een u-turn neemt terwijl Wijze Raad ("have confidence, have faith") weerklinkt. Die mooie oneliners. "I can wash her from my hair", niet meteen een tekstflard die we snel bij Lady Gaga terugvinden.

In de comments vind je niet enkel een link naar de tvdw, maar als bonus ook eentje naar "True Colours", de Squeeze-song die het dichtst aanleunt bij het werk van die andere Beatles-epigonen, Crowded House.

TVDW 18/12/2005 - Betty Wright - Shoorah Shoorah (1975)

Misschien zit het in mijn genen of is het afwijking in de hersenen, en het zal zeker ook te maken hebben met het feit dat ik een onverbeterlijk nostalgicus ben, maar wat ik het allerleukst vind aan muziek beluisteren, zijn die momenten waarop plots een nummer uit lang vervlogen tijden terug opduikt. Een song waarvan ik me niet (meer) kon herinneren dat ik hem vroeger zo goed kende (en zo goed vond), en die dan out of the blue opduikt. Vaak vallen dergelijke momenten niet voor, maar het gebeurt nog, op de radio - maar veel te weinig, god wat kleuren programmasamenstellers toch vaak binnen de lijntjes - of zelfs op cd. Wat dat laatste betreft verdient Hans M aka DDay alle lof, als leverancier van obscure tracks, in één van zijn compilatiereeksen (de F.U.C.K. Holland, F.U.C.K. Germany en Soul Sistaz reeksen). Genieten van heel wat trouvailles en af en toe, als er tussen die obscure parels, een hogerbeschreven onverwachte a-ha erlebnis opduikt, is de pret natuurlijk dubbel. Bij Betty was het alleszins weer goed raak: midden jaren zeventig moet ik dit dus, hoe raar het ook klinkt, als klein ukje al hebben opgevangen (en meegezongen, in fonetisch Engels dan?). En nu, dertig jaar later (!!) duikt het plots terug op. "Shoorah Shoorah" is een heerlijk feel good uptempo soulnummer, geschreven door één van de grote songsmids uit New Orleans, Allen Toussaint, de man die ook "From A Whisper to a Scream" (zie: Elvis Costello) en "Happiness" (zie: Pointer Sisters) schreef. Frankie Miller en the Righteous Brothers hebben blijkbaar ook ooit versies uitgebracht van deze song, zo leert google. Nog wat poptrivia? Betty Wrights bekendste nummer is ongetwijfeld "Clean Up Woman", dat geschreven werd door Clarence Reid, iemand die bij master of How Bizarre Hans M ongetwijfeld beter/ook bekend is als Blowfly, de man die scabreuze coverversies maakt van soulklassiekers: "A spermy night in Georgia", "Hole Man" (in plaats van jawel Soul Man) en "My baby keeps farting in my face" (op de tonen van Raindrops keep falling on my head). Miss Wright verdiende een aardige cent toen ze Color Me Badd voor de rechter sleepte. Deze one-hit-wonders hadden op hun, euh, enige hit "I wanna Sex you up" ongevraagd een nummer van BW in de sample gegooid. En nog over onze Betty: twee jaar terug dook ze opnieuw op, als een van de coaches/producers op "The Soul Sessions", het debuut van een bleekscheet uit Groot-Brittannië van amper zestien. Juist, Joss Stone.

TVDW 08/05/2005 - AJ Croce - Upside Down (2005)

Toegegeven, met onder andere de nieuwe Ryan Adams dit weekend op de digitale draaitafel was het niet makkelijk kiezen, maar de kans was te mooi om te laten liggen: een weekje na de TVDW van papa Croce viel de nieuwe cd van de zoon in de brievenbus. Net als de voorganger, het al vijf jaar oude Transit, is het een bijzonder fijne popplaat, met grote McCartney/Beatles-invloeden, al neigen sommige songs ook naar een lichtvoetige versie van Costello of de heerlijke melodieën van Squeeze. Met de folky luisterliedjes van papa Croce zijn er weinig raakpunten. Logisch ook: de tijd staat niet stil, plus: Adrian James was amper twee jaar oud toen papa Jim overleed. AJ Croce is in Europa nog geen vaste waarde, in Amerika wel. De nieuwe cd, simpelweg Adrian James Croce getiteld, komt uit op 's mans eigen label Seedling. Weetje: wie de cd bestelt via ajcroce.com, ontvangt een gesigneerd exemplaar. Ik las ergens dat de geselecteerde TVDW, het met een verheffend refrein gezegende "Upside Down", erg lijkt op Golden Slumbers van de Beatles. Moet ik eens checken, want die titel zegt me niks.

TVDW 10/04/2005 - Daniel Powter - Bad Day (2005)

Enige TVDW's terug kloeg een of andere onverlaat erover dat mijn selectie te obscuur was en dat de geselecteerde songs nooit op de radio te horen vielen. Wel, pak aan, schoelie: dit keer gaan we voor de song die vorige week het meeste airplay kreeg in België (enkel StuBru blijkt 'm nog niet helemaal te hebben opgepikt, alle andere radiostations wel). Wie is Daniel Powter? Een Canadees, geboren in de afgelegen Okanogan vallei in British Columbia en naar eigen zeggen opgegroeid met Motown, Duran Duran en Prince op de stereo. Op zijn titelloze debuut-cd telt amper tien songs, maar barst van het potentieel. Eerste single Bad Day, gretig opgepikt door haast alle Belgische radiostations en een hit in wording, is slechts het topje van de ijsberg, want ook de rest van de plaat is prima. Naast Pete Thomas, vaste drummer bij Costello, duikt nog een klinkende naam op in de kleine lettertjes: die van producer Mitchell Froom, een man met een erg herkenbare manier om platen te produceren. Zijn werk voor Crowded House (vorige week nog te gast in deze TVDW's), Costello, Los Lobos en Suzanne Vega (waarmee Froom lange tijd getrouwd was) is steeds gekenmerkt door een warme, aardse productie. Op het debuut van Powter verrast hij echter met een uitgesproken commerciële productie. Hij laat wat extra gloss toe, wat de songs ten goede komt. Omdat Powter keyboard speelt, worden heel wat van zijn songs voortgedreven door de piano. Vandaar dat we bij de tragere songs al eens aan (het beste) van Elton John moesten denken. Ook de instant toegankelijkheid van Robbie Williams is een referentie, al hebben de teksten van Powter meer diepgang dan zijn heerlijk vluchtige popnummers doen vermoeden. Markantste element op de cd blijft echter de stem: zoetgevooisd, lekker in het oor klinkend, maar evenzeer met een gemeen trekje en erg indrukwekkend in de hogere regionen, als falset. Erg fijne cd. En meteen het bewijs dat we met deze TVDW's gerust mainstream durven gaan.