TVDW 05/02/2023 - Freedy Johnston feat. Susanna Hoffs - That's life (2022)

TVDW 943. En de derde voor Freedy. Goed dat vriend Nico nog opgelet heeft en me wees op het bestaan van "Back on the road to you", de negende plaat van de man - en eentje die vrij geruisloos op de wereld werd losgelaten.

Ik heb me er deze week mee geamuseerd, het was een erg fijn wederhoren met een man die bij mij in de bovenste schuif ligt, met name dan door zijn eerste vier platen. En door het concert dat Nico en ik bijwoonden, in de N9 in Eeklo - Google leert me dat dat in maart 2002 (!) was. Freedy is een pure songschrijver, die de kunst verstaat om sterke verhalen te vertellen. Vaak kleine verhalen, met een twist, met zinsnedes die klaar en helder zijn en toch genoeg mysterie hebben en ruimte laten voor interpretatie. 

Het nieuwe album lijkt net iets poppier en licht vergeleken met sommige van zijn vorige platen. Een van de beste nummers, There Goes A Brooklyn Girl, lijkt wel van Lou Reed (als je Freedy's hogere stem even wegdenkt), een ander hoogtepunt is Madeline's Eyes, een countrysong over een robotvriendinnetje (yeah you read it right). 

De tvdw houdt een plaatsje vrij voor een van mijn crushes, miss Susanna Hoffs. Freedy hoorde haar ooit niet een maar twéé van zijn nummers live coveren (The Lucky One en The Mortician's Daughter, voor wie het wil weten). Aimee Mann en Susan Cowsill (van The Continental Drifters) zingen op twee andere songs mee. Dat de tvdw uiteindelijk naar That's Life gaat, heeft te maken met het feit dat mijn vader deze week 90 jaar zou zijn geworden - en de tekst alludeert daar ongewild ook op.  

Well there's a moment
When you're born
And there's a moment
When you're not here anymore
Between there are shadows and bright sunshine
Hey, that's life

TVDW 13/12/2020 - Freedy Johnston - Responsible (1992)

Knuffelcontact is het woord van het jaar. Een ander mooi woord, dat beslist even dicht bij mijn leefwereld staat, is auxiety. Het is de angst om met je muzieksmaak door de mand te vallen, en het woord verwijst naar het auxkabeltje dat je gsm verbindt met een luidspreker. Mooi woord, al is auxiety me helemaal vreemd. Hoe meer je jezelf als echte muziekliefhebber beschouwt, hoe minder dat te rijmen zou vallen met een angst om anderen teleur te stellen. Zie ook guilty pleasure, maar mijn vriendenkring is inmiddels genoegzaam bekend met mijn grondige hekel aan die term (- en aan degenen die hem gebruiken om hun credibiliteit staande te houden). 

In deze coronatijden dient de liefde voor muziek bij gebrek aan concert of café of vriendensamenkomst op andere manieren worden gedeeld. In Facebookgroepen bijvoorbeeld. Sinds enkele weken ben ik lid van twee van dergelijke groepen - en dat is best leuk. Op zo'n momenten komt de missionaris in mij naar boven: ik wil een zo groot mogelijke groep bekeren tot mijn favorieten en favorietjes. Bij het beoefenen van die nobele taak heb ik evenmin last van auxiety. Nogmaals: ik zou niet weten waarom. In een van de Facebookgroepen krijgen alle leden van de 'oprichter' elke week een opdrachtje, 't is te zeggen: een sleutelwoord of noemer waaronder de inzendingen van de leden mogen vallen. Afgelopen week was dat 'hemellichamen', wat me bij - komt 'ie - Freedy Johnston bracht en bij diens New Sunshine, destijds een half radiohitje. Het mooie is dat door zo'n vrij banale aanleiding als een FB groep je dan plots "Can You Fly?" nog eens beluistert en vijf minuten later luchtgitaarspelend bij het afwaswater staat. Hij had écht wel zijn momenten, die Freedy, en zowel op "Can You Fly" als op "Bad Reputation" en "Never Home" staan prima songs. Luister naar de tvdw, en die treurige gitaar zich doorheen de song weeft, hoe atypisch het refrein pas in het midden komt aanzetten, en hoe Freedy een triest, mooi coda breidt aan het lied.  

Aan het eind van het jaar maak ik, de lijstjesman die ik ben, natuurlijk steeds een persoonlijke best of. Als is die lijst de laatste jaren alsmaar korter geworden. Dit jaar is hij korter dan ooit, en dat heeft alles te maken met corona en de daaropvolgende thuiswerksituatie. Nieuwe releases was bij mij een uitgesproken activiteit tijdens het woonwerkverkeer, op de trein of in de wagen. Dat viel nu weg. Thuiswerk betekende - vraag me niet waarom - plaatjes draaien, en dat staat voor mij de facto gelijk aan teruggrijpen naar de jaren tussen pakweg 1940 en 1990. Mijn lijstje favorieten van 2020 beperkt zich bijgevolg tot amper twee platen, de enige twee die ik echt met aandacht en plezier meervoudig heb beluisterd. De eerste was die van Mildlife. Fantastisch,hoe die Australiërs spacy jazzfunkrock uit hun instrumenten wringen. De tweede is "Folklore" van Taylor Swift. Afgelopen week bracht Swift trouwens een soort van tweelingsplaat uit van die eerste, "Evermore". Ze stelt niet teleur, heeft alweer prachtige tekstuele vondsten, maar ik ben nog maar één luisterbeurt ver en uitschieters noteerde ik niet meteen.

Er staat trouwens een mooi dubbelinterview van Swift en McCartney in Rolling Stone (en overgenomen door Focus Knack). Swift heeft het er over haar liefde voor taal, voor woorden als epiphany en kaleidoscope, en ze omschrijft ook het gevoel dat ze in “Folklore” wou leggen: “Ik heb geprobeerd om een soort niet-beangstigende droefheid aan te boren. Iets als nostalgie en grilligheid, bezonken in onbehagen.” Nu weet ik waarom ik die plaat zo goed vind.

 

TVDW 04/09/2016 - Marshall Crenshaw - Calling out for love (at crying times) (1987)

Ik meende eens een weekje zonder vinylaankopen te kunnen afronden. Maar dan brengt een van mijn favoriete tweedehandswinkel de drempel nog wat lager - 20 lp's voor 10 euro - en dan loop ik toch weer met een heel pakje onder de arm huiswaarts. Toch nog even bij stilstaan. Dat is amper een halve euro voor een lp. Dat was ooit dus 20 frank. Terwijl in die tijd van "ooit" een singletje al gauw 99 frank kostte. Begrijpt iemand dat? Twintig platen kopen voor 10 euro, of 400 frank? Ik blijf mezelf zeggen dat ik hier een goede zaak doe.

Niet dat de Crenshaw-plaat "Mary Jean and 9 Others" in dat stapeltje zat, die kocht ik twee weken terug op een rommelmarkt. Ook maar voor één euro hoor. Het plaatje is nog beter dan ik dacht. Zit helemaal in het kringetje van jangly east-coast gitaarpop, zoals destijds ook gebracht door Don Dixon (hier producer), Smithereens (ook met Dixon als producer), Freedy Johnston (die Crenshaw's bekendste nummer, You're My Favorite waste of time, later coverde) en Peter Case (wiens een jaar eerder uitgebrachte song Steel Strings op deze plaat gecoverd wordt). Je ziet, klein kringetje met gelijkgestemde zielen. Oh ja, Graham Maby, bassist van Joe Jackson en Freedy Johnston, speelt hier ook mee.

De tvdw zelf kan ik je niet in de comments aanbieden, want vinyl rippen is mijn ding niet en op youtube vind ik enkel rommelige live-versies. De song is wel op spotify te vinden.

TVDW 22/04/2012 - Great Lake Swimmers - Easy Come Easy Go (2012)

Ik verwacht binnenkort een kwade mail uit Spanje. "Hey Koop, was het misschien niet goed genoeg, nee?" Wel, sorry, maar ook al genoot ik wel van het losjes uit de pols swingende concert van Josh Rouse in de Handelsbeurs - een setlist die herinneringen opriep aan platen van GW McLennan, Freedy Johnston, JJ Cale en Paul Simon kan niet slecht zijn - toch zat er niet echt een tvdw in. Nu, Josh mag niet klagen, met It looks like love en Sad Eyes heeft hij al twee tvdw's op zak. Neen, dan toch maar kiezen voor Great Lake Swimmers. Groepje dat al gekoesterd werd door Hannes en Shamrockske en dat ik rijkelijk laat ontdekte. Vorige plaat "Lost Channels" had met Pulling on a line eigenlijk al een tvdw moeten opleveren, dit keer - met het donkerbruin gekleurde nieuwe album "New Wild Everywhere" - is het dan toch eindelijk prijs.

TVDW 29/05/2011 - Christopher Cross - November (2011)

Laat u niet misleiden door voorbije TVDW's van Machine Head, Hoodoo Gurus of Leather Nun: ik ben een zachtgekookt ei. En qua zachtgekookte muziek kan niemand tippen aan Christopher Cross, the master of mellow music. Cross is haast letterlijk synoniem met de start van de eighties: zijn titelloze debuut werd in december 1979 uitgebracht en groeide uit tot dé plaat van 1980 (en versloeg zelfs Pink Floyd's The Wall bij de Grammys). Ik heb altijd sympathie gehad voor Cross, hij moet zowat de antipode van de rockster zijn. De man is een gezellig dikkertje en op zijn platen durft hij schaamteloos en compromisloos romantisch te zijn. Plus: zijn logo is een roze flamingo.

Om die romantische kant te illustreren: op "Another Page", Cross' tweede album, staat de song Think of Laura, over een vriendin van Cross die domweg het leven liet na een verdwaalde kogel. Een tearjerker van formaat, maar het strafste? De song is - net als de volledige plaat "Another Page" - prachtig. Als iemand zich kan rechthouden op de plakkerige vloer van versuikerde liedjes, is het Cross wel. En wat klinken ze goed, die eerste twee albums. Logisch ook, de man kon steunen op drievierde van Toto, Steely Dan en de Eagles, met verder nog grote kanonnen als Art Garfunkel en Michael McDonald in steun, en met Michael Omartian als producer (de man die we ook kennen van Donna Summers "She works hard for the money").

Na die twee eerste platen volgde ik Cross niet meer. Andere mannen met hoge stemmetjes traden meer op het voorplan: Jon Anderson, Geddy Lee, Freedy Johnston. Maar nu Cross, na twaalf jaar stilzwijgen, met nieuw werk komt, flakkerde mijn interesse terug op. Het album "Doctor Faith", met een hoes waarop een doek van Magritte staat afgebeeld, stelt me niet teleur en levert met de song November tvdw nummer 333 af.

Hey, dat is the number of the beast, gedeeld door twee! Altijd geweten dat soft rock een beetje des duivels was.

TVDW 07/02/2010 - Joe Jackson - Sunday Papers (1979)

De logica wil dat dit keer David Gray met de tvdw gaat lopen. Zijn concert van afgelopen week was haast zo goed als ik had durven hopen - een straffe band die zijn al even straffe collectie songs prima tot hun recht lieten komen. De twee absolute hoogtepunten van de set (Now and Always en Nemesis) waren echter songs die in studioversie al eerder hun weg naar een tvdw vonden. En mijn derde favoriete Gray-nummer, Life in Slow Motion, zat ook in de set, maar die versie was net iets te bombastisch om me helemaal te overtuigen. Hoedanook een concert dat me nog lang zal bijblijven; in die mate zelfs dat ik Gray bij een volgende doortocht in België opnieuw wil meemaken. Dat vlak na het concert Mr. Blue Sky van E.L.O. door de boxen schalde, maakte het er nog wat mooier op.

De tvdw dan maar terug in de iPod zoeken? Er kwam héél wat voorbij, deze week. De re-issue van Who's Next van The Who, de nieuwe albums van Peter Gabriel, Sade en Josh Rouse, eigen gefabriceerde compilaties van DDay en Dela, en een geweldige verzamelaar van L.T.D., een wat onderschat seventies collectief dat soul en funk à la façon Commodores bracht.

Maar het was Joe Jackson die met de tvdw - zijn eerste - ging lopen. De herontdekking van zijn debuutplaat Look Sharp! was te overweldigend om te negeren. Ik leerde het album kennen tijdens mijn allereerste reis-onder-vrienden naar Spanje. Vijf opgeschoten slungels richting Blanes of Playa De Aro, met in de walkman o.a. An Innocent Man van Billy Joel, Born in the USA, The Queen is Dead en deze Joe Jackson. Alsof het gisteren was, herinner ik me nog wat een overweldigende indruk al die songs maakten: Is she really going out with him, Happy Loving Couples, Fools in Love, het titelnummer - je hoort er de angry young man in, maar ook de getalenteerde, messcherpe songschrijver. Graham Maby, de man die uitgroeide tot vaste bassist van Jackson, zou ik later nog tegenkomen op het al even geweldige Can you Fly? van Freedy Johnston.

http://www.sendspace.com/file/4zyter

Oh ja, wie een aantal Best Of 2009 lijstjes met argumentatie wil lezen (including dat van yours truly en dat van mijn overseas friend Scott), kan surfen naar

http://www.drmusic.org/ReviewoftheWeek.html

TVDW 24/01/2010 - Freedy Johnston - Central Station (2010)

Echt singer-songwriter weekje achter de rug, met een herontdekking van alle Freedy Johnston cd's die ik heb, afgerond met een aperitiefconcertje van Brendan Croker & Bruno Deneckere. Laatstgenoemde trok het laken naar zich toe, Croker kwam wat te nonchalant en onvoorbereid uit de hoek vond ik. In de songkeuze werd al eens te snel naar obvious choices gegrepen (Streets of Laredo, St. James Infirmary Blues, Frankie & Johnny en House of the Rising Sun), maar al bij al toch een nuttig tijdsbesteding, zo op zondagvoormiddag.

Hoe klinkt muziek die uit het midden van de VS komt? Misschien biedt Freedy Johnston het antwoord, hij komt uit Kinsley, Kansas - pal in het midden tussen east & west coast. De nieuwe plaat 'Rain on the city' is zijn eerste in zeven jaar tijd (!). Ik heb altijd al, van bij de sturm und drang op debuut The Trouble Tree, een soft spot gehad voor de man. Met Can you fly? maakte hij een van mijn favoriete platen uit de jaren negentig, en This Perfect World (prod. Butch Vig) en Never Home (prod. Danny Kortchmar) waren nauwelijks minder sterk. Hulde aan Club N9 in Eeklo, die Freedy enkele jaren terug programmeerden voor een solo-optreden. Shamrockske Nico en ik waren er (net als bij Green On Red, ook in de N9). Freedy kwam toen met zijn heerlijke onliner (en levensmotto) Life is a pancake... Aah, memories.

De nieuwe plaat stelt niet teleur en is een pak beter dan zijn twee vorige (Blue Days Black Nights en Right Between the Promises). Op een song als The Devil Raises His Own probeert Freedy zelfs een soort van jazzy pop uit die hem naast Josh Rouse brengt. Zelf claimt de man muziek te willen maken die het midden houdt tussen Tom Petty en Elvis Costello, twee van zijn grootste idolen. Een tvdw kiezen was moeilijk, ik ga uiteindelijk voor het sobere, impressionistische Central Station. Het is, na vijf jaar en 263 tvdw's, de allereerste voor Freedy. Het werd tijd.

http://www.sendspace.com/file/7i28ff

TVDW 05/01/2009 - Tracy Chapman - Smoke and Ashes (1995)

The monday blues. Na een vakantie van ruim twee weken doet dat toch even pijn, zo terug gaan werken. En zou die nieuwe radiozender enig soelaas bieden bij de rit heen en terug, vroeg ik me af? Proef op de som leverde weinig opzienbarends op. De nieuwe MNM zou stouter en gedurfder zijn dan Donna, toeterde gisteren nog iemand op het journaal, terwijl op de achtergrond Regi en Leki (blijkbaar ingehaald als losvaste medewerkers van de nieuwe radiozender) aan de champagne lurkten. Afgaande op mijn staalkaart van 2 x een half uur is daar weinig van te merken. De muziek sloot akelig dicht aan bij wat Donna vroeger draaide. Walk this way, The Levellers, Kat De Luna, John Scatman, Tina Turner, Lionel Richie, Nathalia, Roxette, Anouk, Sugababes en Beyoncé - halo, waar is dat vernieuwende? Beste track by far was dat lekker vette Dance Wiv Me van Dizzee Rascal & Calvin Harris.

Zat het gedurfde misschien in de interventies van de omroepers van dienst? Ik heb niets tegen de - toegegeven - indrukwekkende vlotheid van Peter van de Veire en Dave Peters. Maar de gimmicks waarmee zij het verschil moesten maken met 'de oude Donna', waren niet bepaald om van achterover te vallen: presenteren met een dosis helium door de strot, het opbellen van een achtjarig luisteraartje en een interview-quizje met Bart Goor. Geeuw.

Trouwens, had ik al gezegd dat ik vroeger in de lagere school nog les heb gekregen van Regi's papa? Soit, over naar de tvdw. De kerst was een periode om de cd-trommel nog eens te laten draaien. Freedy Johnston kreeg nog eens een draaibeurt, net als Michael Bublé, John Lee Hooker en een verzamelaar van Blue Note. Maar de tvdw gaat naar de favoriete song uit mijn favoriete Tracy Chapman-plaat. New Beginning kreeg een knappe productie mee van Don Gehman (zie ook Mellencamps geweldige Scarecrow-album), en bevat een mystery track die het zelfs in een ver verleden nog schopte tot de soundtrack bij mijn huwelijksmis (!). De tvdw is al even superb als de rest van de cd, met als orgelpunt die glasheldere solo (op 5'00") van Adam Levy, de jazzgitarist die later grote sier zou maken op de platen van Norah Jones.

http://www.sendspace.com/file/mgo6j6

TVDW 03/09/2006 - Green on Red - Hair of the Dog (1985)

Er stonden een aantal artiesten te dringen voor een TVDW - een radiohoofd met een lodderig oog en een bende in lederen broeken gehulde ijzeren maagden - maar ze zullen moeten wachten. Zondagavond 3 september was het immers feest voor de gitaarminnende muziekliefhebber in mij. Midden jaren tachtig doken wel meer van deze groepjes op, allen vechtend voor wat aandacht: Jason & the Scorchers, Tommy Conwell & the Young Rumblers, The Beatfarmers, The Rainmakers, The Hoodoo Gurus uit Australië, The Del Fuegos, The Dream Syndicate en - mijn favorieten - The Rave-Ups. Ook Green on Red hoorde hier bij. Na de split van de groep bleven de groepsleden platen uitbrengen. Die van Chuck Prophet bleken met voorsprong het best, al heeft Can O' Worms van Dan Stuart en ook de laatste van Chris Cacavas nog wel goeie momenten. Op de setlist van het reunië-concert in de N9 in Eeklo (tweede keer dat die club ons aangenaam wist te verrassen, na Freedy Johnston een paar jaar terug) was jammer genoeg geen plaats voor de albums "This Time Around" en "Scapegoats". Graag hadden we bijvoorbeeld "You couldn't get arrested" gehoord, but no such luck. Maar het sympathieke publiek - inclusief Shamrockske en P Leno - kreeg voldoende goodies in de plaats. Een erg zweterige, lekker vunzige jongens-onder-mekaar bedoening werd het, een 'rumble in the jungle' met centraal op het canvas de manische maniërismen van Dan Stuart en de gitaarsnokkende ingevingen van Chuck Prophet. "Hair of the Dog" zat ergens midden in de set en kreeg een garagerockerige, met haast puberaal enthousiasme gebrachte versie mee. Awesome, en de rit van ruim een uur meer dan waard.

http://www.sendspace.com/file/gpb8v4 (voor Green On Red)
http://www.sendspace.com/file/gs3t2a (voor Phoenix)
http://www.sendspace.com/file/w7y2j5 (voor The Pretenders)