TVDW 12/04/2009 - Paul Brady - Not the only one (1983)

Rustig weekje achter de rug - qua muziek dan toch. Voor de rest vergt zo'n week skiën in de Franse Alpen veel van een mens: overdag die halsbrekende toeren van de ESF-leraar trachten te volgen, 's avonds je tegoed doen aan Franse likeur genaamd Genepy. Enige drie muzikale lichtpunten die aanspraak maakten op een tvdw waren False Accusations, dat derde album van The Robert Cray Band dat zich in de cd-lader van de wagen had gewrongen, de nieuwe van Royksopp (vermakelijk plaatje) en een paar platen van Paul Brady, die ik 'ter ontdekking' op de ipod had gezwierd. Niet dat de Ier helemaal onbekend terrein vormde, zijn plaat Oh What A World (uit 2000) heb ik altijd wel leuk gevonden. Zijn 15 minutes of fame had Brady toen al een tijd opgebruikt. Die roem kwam er tien tot vijftien jaar eerder, toen grote dames als Tina Turner, Bonnie Raitt en Mary Black nummers van hem begonnen op te nemen. "Steel Claw" op Private Dancer van Tina Turner is bijvoorbeeld zo'n Brady-song, net als "Steal your heart away", dat Raitt bekend(er) maakte.
De paar platen van Brady uit die succes-periode begin ik nu stelselmatig te ontdekken. Good stuff. Blijkt ook dat Brady een hele carrière switch heeft gedaan: zijn eerste plaat Welcome Here Kind Stranger laat pure, mooie Ierse folk horen, inclusief een knappe versie van de standard "The Lakes of Pontchartrain". De platen die hij nadien maakte, staan me eerlijk gezegd wel meer aan, want meer in de soulpopsector.
De tvdw komt uit Brady's derde album, met Neil Dorfsman (Dire Straits' Love over Gold, The River van Springsteen) als co-producer. De song werd later opgenomen door Bonnie Raitt, op Luck of The Draw, mijn favoriete plaat van de rosharige furie. De versie van Raitt is natuurlijk (nog) wat beter dan het origineel, al is het coda van de versie van Brady wel hééél erg mooi. Geniet ervan, vanaf 3'48"...

http://www.sendspace.com/file/l9fjgf

TVDW 14/05/2006 - Bonnie Raitt - Baby Mine (1988)

Grote zangeres, mooi lied
voor een klein kindje, groot verdriet

R.I.P. Matteo

TVDW 02/04/2006 - Josh Rouse - It looks like love (2006)

Qua muziek een bijzonder mellow en vrouwvriendelijk weekend achter de rug, waarbij zowel Joan Armatrading opnieuw een draaibeurt kreeg (wat blijft "The Weakness in me" toch een fabuleuze ballad!), de Best Of van Bonnie Raitt nog eens doorgenomen werd ("Nick of Time" - nog zo'n fenomenaal nummer), een ouwertje van Carmel (jawel!) van onder het stof werd gehaald en zelfs Kim Carnes de cd-speler haalde (met haar nieuwste cd dan nog - inclusief een gastrol voor Chuck Prophet!). Maar het is uiteindelijk een man die met de TVDW gaat lopen, en nog wel één van de ongekroonde koningen van mellow music anno 2006. Josh Rouse zal wel eeuwig net onder de radar blijven vliegen, meer dan een occassioneel half radiohitje op Radio 1 zit er niet in, maar wat is die kerel intussen toch een mooi oeuvre bij mekaar aan het schrijven! Nieuwe cd "Subtitulo" is, met zijn amper 30' speelduur, misschien net iets te vroeg ter wereld gebracht - maar het is toch een heerlijk plaatje geworden. Rouse nam op vorige cd afscheid van Nashville (zie TVDW "Sad Eyes" op 27/3/2005) en woont nu in Spanje. Rouse is een oude ziel in een jong lichaam, iemand die het dolce far niente in een ingeslapen dorpje bezingt en met melancholie terugkijkt op de zomers van zijn jeugd. Samen met de op seventies leest geschoeide productie geeft dat een fijn resultaat: all smooth & soothing sounds, lekker laidback en lui. We moeten ons inhouden, of we beginnen aan een mixtape waarin Rouse gepaard wordt aan gelijkgestemde zielen en gelijkaardige songs. Even kijken, wat zou er zo al op die tape kunnen? "Cajun Moon" van JJ Cale bijvoorbeeld, gevolgd door "Hearts & Bones" van Paul Simon, dan het meer lichtvoetige werk van Bruce Cockburn (think "Wondering where the lions are"), iets uit het solowerk van G.W. McLennan, iets van World Party (bij voorkeur "Ain't gonna come till I'm ready") en om af te sluiten een ouwertje van Lloyd Cole, "Speedboat" bijvoorbeeld. Mellow maestro's of the world - unite and take over.

TVDW 29/05/2005 - Brendan Benson - Feel like myself (2005)

Sorry dat het deze week weer een redelijk onbekende artiest is geworden, maar dit keer is het allerminst onze schuld. Wraakroepend dat onze radiozenders van Brendan Benson nog geen klinkende naam hebben gemaakt. Omdat hij met The Alternative To Love een bijzonder mooie pop-cd uitbrengt, zo mooi dat de missionaris in ons deur aan deur wil gaan om iedereen te overtuigen. Ook al klinkt de cd 100% modern en zijn er wel wat raakpunten met de okselfrisse gitaarrock van Matthew Sweet, toch liggen de referenties in hoofdzaak in de sixties en seventies. Benson heeft een duidelijke voorliefde voor McCartney ten tijde van Wings, één van de songs krijgt een nauwelijks verholen eerbetoon aan de Wall of Sound van Phil Spector mee, en getuige het verbluffende slot van de titelsong, is de man ook fan van Brian Wilson. Alternative to Love is een cd die we 100 keer liever beluisteren en herbeluisteren en herherherbeluisteren dan dat Smile-album van mister Wilson, maar dat is natuurlijk een opmerking die je in bepaalde kringen niet luidop mag maken. Ook een succesfactor die het beluisteren van de cd zo aangenaam maakt, is producer Tchad Blake. De man liep school bij de al even vermaarde Mitchell Froom en zat inmiddels achter de knoppen bij o.a. Crowded House, Pearl Jam en Bonnie Raitt. Ook bij The Alternative To Love, die tot op heden haast doodgezwegen cd van Brendan Benson, levert hij voortreffelijk werk: een transparant, helder, open geluid waarin de pure popparels van Benson perfect gedijen. Duw Brendan Benson trouwens niet in het hoekje van de singer-songwriters. Zijn songs krijgen het volle geluid van een volwaardige band mee, met bijvoorbeeld enkele ingenieuze drumpartijen op de achtergrond en veel aandacht voor talrijke, in elkaar geweven achtergrondkoortjes. De hipheid van de Benson zal later dit jaar nog stijgen, als het album dat hij heeft opgenomen met Jack White van The White Stripes, uit wordt gebracht. De TVDW in kwestie - wat was de keuze moeilijk, dit keer, om amper één track te bekronen met een nominatie - is een song met in vitriool gedrenkte "hate lyrics", maar dan verpakt in een lichtvoetige melodie met fuzzy gitaarsound.