TVDW 22/12/2024 - Elmer Gantry's Velvet Opera - Flames (1967)

TVDW 1041. Ik was één maand oud toen Elmer Gantry's Velvet Opera de debuutsingle Fire uitbracht. Het nummer staat te blinken op "The Rock Machine Turns You On", een verzamelaar die een voetnoot in de popgeschiedenis verdient als 's werelds eerste low budget compilatie, uitgebracht in 1968 door CBS. Omwille van de lage prijs - de LP kostte amper de helft van een gewone plaat - kwam hij terecht in heel wat huiskamers en beïnvloedde heel wat aspirerende muzikanten. Dat op het album kleppers staan als Bob Dylan, The Byrds, The Zombies, Leonard Cohen en Simon & Garfunkel, zal ook wel geholpen hebben.

Zoals wel vaker zijn het de net iets minder bekende artiesten die me bij een eerste luisterbeurt konden boeien. Elmer Gantry's Velvet Opera mag dan al obscuur klinken, vanuit de groep vertrekt een lijntje  naar een sappige anekdote uit de woelige seventies van Fleetwood Mac. 

In 1974 zag Mick Fleetwood met lede ogen hoe zijn groep tussen twee stoelen viel: Peter Green, de gitarist van het eerste uur (en de eerste hits), had de band verlaten, Christine en John McVie zaten in een scheiding en wilden niets meer te maken hebben met de band, en het duo Buckingham/Nicks was nog nergens te bespeuren. Fleetwood Mac was plots een éénmansband geworden. Mick besloot desondanks een eerder geplande Amerikaanse tour te starten, met een nieuwe band waarin groepsleden die gerecruteerd werden bij Elmer Gantry's Velvet Opera. Maar Mick stuurde uiteindelijk ter elfder ure zijn kat wat een absurde situatie opleverde: fans kregen een tiental Fleetwood Mac-concerten voorgeschoteld, gebracht door muzikanten die niéts te maken hadden met de groep. De 'Fake Mac Tour' was een feit.    

Het mooie is dat het daar niet eindigt. De zanger en gitarist van Elmer Gantry's Velvet Opera likten hun wonden, vielen in een jarenlange bittere ruzie met Mick Fleetwood en startten met een nieuwe band, Stretch, waarvan we één single allemaal kennen: Why Did You Do It? En de tekst van dat onweerstaanbare streepje witte funkrock? Die verwijst inderdaad rechtstreeks naar Fleetwood.  

TVDW 18/05/2014 - Roddy Frame - Postcard (2014)

Altijd fijn om vast te stellen, als je helden je niet teleurstellen. Roddy Frame en zijn Aztec Camera konden niet veel verkeerd doen bij mij. Come to think of it: ze déden dan ook niet veel. Roddy is niet bepaald een veelschrijver, in het interview in het Q magazine van deze maand noemt men hem de koning van het lanterfanten. In datzelfde interview vernam ik ook dat de man jarenlang met drug- en drankverslaving worstelde. Raar, zo heldhaftig bleek hij dan toch niet te zijn.

Soit, ik bewaar fijne herinneringen aan mijn interview met de man, in een poepsjiek hotel in Brussel. Ik herontdekte onlangs met veel plezier 's mans debuutplaat, die ik voor één euro op de kop wist te tikken in een kringloopwinkel. En ik ben erg te spreken over Frame's nieuwe plaat "Seven Dials". Een album met dezelfde fijngevoelige, subtiele melancholie die ook op Aztec Camera's "Frestonia" opdook. Als tvdw kies ik voor het poppy Postcard, waar Roddy in de tekst refereert naar "Rumours" van Fleetwood Mac. Een plaat die ik, even kijken, een half uurtje geleden kocht op vinyl. Ha!

TVDW 01/12/2013 - Matthew Sweet & Susanna Hoffs - Trouble (2013)

Best genietbaar, die retrotrip die Sweet en Hoffs afleggen. Intussen zijn ze met hun "Under the Covers" aan volume 3 toe (volume 1 had een knappe versie van Yes' I've Seen All Good People) en zitten ze in de jaren tachtig. Ze tacklen een aantal heilige huisjes - Smiths, Bunnymen's Killing Moon - en brengen wat brave versies van songs van XTC, Tom Petty en Costello. Maar het leukste staat helemaal aan het eind. Een copy/paste versie van Trouble, waarin Sweet met plezier de verschillende door elkaar geweven gitaarriedeltjes van Lindsey Buckingham reproduceert.

TVDW 26/05/2013 - Elliott Murphy - Put it down (2000)

Keuze te over, deze week, om een tvdw te kiezen. Ik zou in de privésfeer kunnen vissen. De dochter werd zestien - ja we zijn al zover - dus een tvdw van Milow bijvoorbeeld, in de hoogste schuif bij Elien, was een mogelijkheid. Even tussendoor melden dat ik me helemaal niet aansluit bij dat clubje van Milow Bashers. De man maakt softrock in Amerikaanse lijn van John Denver, Jackson Browne en James Taylor - en hij doet dat goed, punt. Bastille was een tweede mogelijkheid geweest, want die krijgt de laatste tijd vaak een spin op Eliens iPod. Maar dat groepje had enkele weken terug al een tvdw. Linkje naar de jongste dochter had ook gekund - met Owl City, dat de soundtrack leverde bij haar eerste dansperformance. Go, Hanne, go!

Maar we skippen de familietoestanden dit keer, er was immers wel meer. De nieuwe Fleetwood Mac EP bijvoorbeeld, of die nog altijd fenomenaal avontuurlijke Daft Punk. Er waren ook twee concerten. Op het eerste had ik toch zo'n slordige, even tellen, 20 jaar gewacht. Correctie, ik had zelfs nooit gedacht dat ik de groep ooit zou zien, maar donderdag stond The Dream Syndicate toch maar mooi in Het Depot in Leuven. Vooral fijn om mijn favoriete track, 50 in a 25 Zone, eens live te horen. Zondag was het feest in Moerbeke-Waas. Ik weet niet hoe Dirk het klaarspeelt, maar na Wynn, Prophet en Stuart haalde hij dit keer echte rock 'n roll royalty in zijn huiskamer. Mister double L double T trad op, voor amper 40 man, en doorspekte zijn prima set met leuke anecdotes over Bo Diddley, Bruce Springsteen en Ali McGraw. Hoedje af voor de man, en voor organisator Dirk. Als tvdw een van mijn favorieten van Murphy, een langgerekt nummer waarin de ziel van zowel Lou Reed als Bob Dylan doorschijnt.