TVDW 15/11/2009 - The Leather Nun - Pink House (1986)

Hoeveel songs over fistfucken kent u?

Zo, nu heb ik de aandacht meteen vast. The Leather Nun heeft er alleszins eentje, F.F.A. heet 'ie, en hij staat temidden van ander sleazy materiaal te blinken op de dubbel-cd 'A Seedy Compilation - 1979 1994' die blogger Shamrockske vorige week in een uitverkoop voor me op de kop tikte. 'Ett live album som bonus i begransad upplaga' staat er op een stickertje te lezen.

Het werd een prettig weerhoren met de Zweedse band (drager van een van de meest hilarische groepsnamen ever). The Leather Nun, dat brengt herinneringen naar boven naar de studententijd. Naar alternatieve platenzaak JJ Records, waar al eens een streepje Nun werd opgegooid. Naar 't Stuc ook - het faculteitscafé van Pol & Sok waar een helder denkende barman destijds iets van de Dream Syndicate oplegde - mijn eerste kennismaking met God. The Leather Nun kwam in 1988 in datzelfde Stuc optreden en als kersvers verkozen Verantwoordelijke Cultuur (of iets van die strekking) vond ik het mijn plicht om de volle aula medestudenten te overhalen om te gaan kijken. Wij er ook heen, met een uitgebreide bende en voor de gelegenheid (en het plezier) uitgedost in onze meest zwarte outfit, voor een concert waarvan ik me vooral het feedback, de overijverige rookmachine, de grote hoeveelheid blinkend leder en de excessieve rockposes herinner.
De muziek, die kende ik toen al van Lust Games, hun compilatie-mini-album, en van de roemruchte cover van Abba's Gimme Gimme Gimme (a man after midnight). In hun versie leek het nummer wel een halfbroertje van Jesus & Mary Chain, en had de 'man' uit de lyrics plots meer uitstaans met de 'man' waar the Velvet Underground ooit over zong, dan met de loverboy waar Agnetha op doelde. Later zou ik ook Nun Permanent kopen, de cd waarvoor Spider From Mars Mick Ronson aangezocht werd als producer. Het zou de zwanenzang van de groep worden.

De tvdw is samen met Gimme Gimme Gimme het bekendste (nu ja) nummer van de groep. Zanger Jonas Almqvist - waar je als facebooker trouwens vriendje mee kan worden, ik geef het maar mee - hekelt in de song het Amerikaanse cultuurimperialisme, en gebruikt hiervoor de rare tandem van John Mellencamp (nog een raar uitgesproken 'Cougar' in de tekst) en Barry Manilow. Geen kwaad woord overigens over Mellencamp en diens quasi-gelijknamige song Pink Houses, voeg ik er graag aan toe.

http://www.sendspace.com/file/mo5gn3

TVDW 03/06/2007 - Jesus & Mary Chain - Till it shines (1994)

Het weekend was fantastisch: onder vrienden naar Amougies, ideaal om te ontstressen, te ouwehoeren, te herbronnen, call-it-what-you-will. Een van de hoogtepunten (naast het kampvuur op zaterdag - alweer een awesome idee van Annick) was mijn allereerste kennismaking met het mountainbiken. Meteen zowat dertig kilometer malen in het decor van de Ronde van Vlaanderen, inclusief een beklimming van zowel Kluisberg als Kwaremont: het was een vuurdoop die kon tellen. De tocht werd vakkundig begeleid door fietsende berggeit Jo (shout out to www.blueriders.be), met naast mij ook Geert & Christine, Hélène en Gerd ploeterend in het modderspoor. Nico G. was er ook bij, althans ten dele: ik mocht zijn korte broek lenen.
Dit anecdotisch gelul heeft vanzelfsprekend niets te maken met de tvdw, een tvdw die een van de lichtpuntjes was (lichtpuntjes -> till it shines, hebt u hem?) in een voor het overige redelijk windstille week - qua muziek dan toch. De nieuwe Stephan Eicher wel een eerste luisterbeurt gegeven, maar het meest in het oor sprong toch de ontdekking van Stoned & Dethroned, het vierde album van The Jesus & Mary Chain. In 1985 dweepte ik met deze groep. Dat compromisloze debuut Psychocandy, dat was toch weer eventjes wat anders: een Phil Spector Wall of Sound, een stortvloed van fuzz & feedback, overgoten met een pikzwart new-wave sausje. Op album twee en drie - Darklands en Automatic - werd de gitaarmuur gesloopt om het pure songschrijverstalent van de broertjes Reid bloot te leggen. Album vier, Stoned & Dethroned, gaat nog verder, zo ontdek ik nu (rijkelijk laat): een uitgebeende vorm van sinistere country en folkrock noir (mag ik deze omschrijvingen NU deponeren?), met nog steeds die Lou Reed-achtige 'cool' in de vocals, die onder meer het hitje "Sometimes Always" opleverde. Tvdw 'Till it shines' is overigens ook een beresterke song van Bob Seger, maar da's een volledig ander verhaal.
Alsof de duivel ermee gemoeid is, blijkt na een kleine Googlesessie dat net vorige week The Jesus & Mary Chain hun comeback vierden. Na jaren van stilzwijgen traden ze met een nieuwe song aan op de David Letterman Show. De groep heeft er ook al een festival opzitten, waarbij Scarlett Johansson meedeed als backing vocaliste. Tiens, ik wist niet dat ze zo groot waren in de VS. Hoedanook: enjoy...


http://www.sendspace.com/file/2d1cya

TVDW 07/01/2007 - Bob Seger & the Silver Bullet Band - You'll Accomp'ny me (live - 1981)

Het eerste jaar Leuven stond niet enkel gelijk met mijn eerste ervaring met Vorst Nationaal, maar tevens met een geweldige ontdekkingstocht bij gelijkgestemde muziekliefhebbers. Voornamelijk op kot werden heel wat cassettes en platen uitgewisseld. Jesus & Mary Chain, Big Audio Dynamite, Talking Heads maar ook ZZ Top, Stevie Ray Vaughan, Frank Zappa (Tied to the whippin' post!), ik slurpte het allemaal gulzig op. Ook Bob Seger kreeg de nodige aandacht, en met name dan diens dubbele plaat Nine Tonight, nog steeds een van de beste live-registraties (samen met Blow Your Face Out van the J. Geils Band). 200% typische Amerikaanse rock, is wat Seger destijds bracht: stomend en met een sterke onderstroom van zweterige R&B (hij nam niet zomaar een cover op van "Tryin' to live my life without you"), en in de teksten een staalkaart van het stoere maar romantische, epische, beeldrijke jargon waaruit ook initiaalgenoot Bruce Springsteen uit put. Twee nummers werden echte hoogtepunten in dat eerste jaar Pol&Sok, en beide kwamen van die live-plaat Nine Tonight: Night Moves en de TVDW met die rare spelling. Seger zou nog een favoriet afleveren voor de dj van de faculteitsbar, in de vorm van het anthem "Old Time Rock 'n Roll". Van de man is er trouwens een lijntje te trekken richting een andere van mijn favorieten, Boz Scaggs, want de twee zaten begin jaren zeventig nog samen in wat The Bob Seger System heette. En Seger nam tussen haakjes vorig jaar nog een redelijk aardige nieuwe Face the Promise, evenwel zonder zijn - wat een superbe naam voor een begeleidingsband, niet? - Silver Bullet Band. En waarom nu Seger met een TDVW bedanken? Allemaal terug te brengen tot het het leuke feestje van my man Dela in Leuven, afgelopen donderdag, inclusief fijne babbel met studiegenoot Stef (hasn't changed a bit) en bijhorende ouwe koeien die uit de sloot werden gesleept.

A gypsy wind is blowin' warm tonight
the sky is starlit and the time is right
and still your tellin' me you have to go
before you leave there's somethin' you should know

Jongens, jongens - wat een intro...

http://www.sendspace.com/file/7itt46