TVDW 11/12/2022 - Johannes is zijn naam - Johnny will be king (2022)

Eerlijk is eerlijk. Ik had gerust Simply Red opnieuw met een tvdw kunnen bedenken. Ik ging er zelfs al zowat vanuit dat het langverwachte concert in het Sportpaleis wel zo'n nominatie zou opleveren. 't Was zowat dertig jaar (!) nadat ik de groep tijdens de "Stars"-tour zag, en een zestal jaar geleden was er een tweede concert, op T/W Classic. 

Niet dat het concert tegenviel, allerminst. A New Flame bleef bijvoorbeeld prima, net als Come To My Aid. Maar het was me net iets te routineus, met Mick als de grote dirigent / verlicht despoot, met een goed geoliede maar ook wat grijze begeleidingsband achter zich. Voor mijn part mocht The Right Thing nog in de set, maar kom. Fijne avond, maar het kippenvel ontbrak toch.

Dan maar een onverwachte tvdw, uit West-Vlaamse hoek. Als je een song twee keer hoort voorbijkomen op de radio en telkens weer geamuseerd staat te luisteren, heeft dat ook zijn rechten. Geamuseerd, en zelfs geïntrigeerd, want de single van de frontman van The Van Jets klinkt als een rariteit binnen de Belpop, met die aan het beste van Gorki refererende tragikomische tekst en met die schrale, wat kitschy retrobegeleiding. Maar 't is een prachtige song, die ook opvalt door het langere instrumentale middenstuk. 
 

TVDW 10/07/2016 - Bruce Springsteen - No Surrender (1984)

"We learned more from a three minute record / Than we ever learned at school". Een van mijn favoriete songquotes - en zo typisch Springsteen. The Boss was niet minder dan grandioos op afgelopen TW Classic. Mocht iemand zijn geloof in rock 'n roll verliezen, neem hem mee naar een concert van Springsteen. Zoveel toewijding, overgave en pure, oprechte liefde voor muziek straalde de man uit - bij momenten was het echt ontroerend om te zien. En dan de setlist. Het begon al met twee nummers uit wat vermoedelijk mijn favoriete Springsteen-plaat is: "Darkness on the edge of town". Beginnen met Prove It All Night, dan de titeltrack en dan als derde nummer No Surrender, dat geweldige moment uit "Born in the USA". Toen lagen we al uitgeteld op het canvas. En de avond moest nog beginnen. Thunder Road was nog een geweldig moment, maar het emotionele hoogtepunt was ongetwijfeld American Skin (41 shots), dat als een mantra werd herhaald tot echt iedereen op de wei wel wist dat Springsteen, zonder het met zovele woorden te zeggen, verwees naar de schietpartij in Dallas. Alsof het een statement was, breidde hij er meteen Promised Land aan vast. Terreur, maar ook rijzende hoop: typisch Springsteen. Verder: opvallend veel songs uit "Born in the USA" (jammer genoeg ook het wat snerpende Cover Me, maar geen I'm on Fire) en heel wat hartverwarmende interactie met bandleden en publiek.

Oh ja, er waren die dag nog andere artiesten op de wei. Simply Red was beresterk maar weinig verrassend en Lionel Richie kwam dan weer opvallend fake voor de dag, met een redelijk bombastisch spelende band rond zich en met veel trucjes uit Las Vegas. Maar ze werden hoedanook in de schaduw gezet door Springsteen. Een onvergetelijk concert - fijn om het samen met mijn twee neven (en de resp. vrouwen) te kunnen meemaken.

TVDW 21/06/2015 - Simply Red - Love Wonders (2015)

Soul is een term die ik ongetwijfeld veel gebruik op deze blog. Je hebt heel wat soorten soulvolle muziek; voor mij kan zelfs een track van, ik zeg maar wat, de Foo Fighters of ZZ Top over de nodige soul beschikken. Qua soul heb je de archetypische tegenstelling tussen de rauwe, ongepolijste soul van een Wilson Pickett of Otis Redding, en de zoetgevooisde soulvariant van pakweg Smokey Robinson, Marvin Gaye of Teddy Pendergrass. Stax versus Motown, om het tot het ultieme cliché te herleiden.

Peu importe, ik hou van beide soulfamilies, en het hoeft geen betoog dat Mick Hucknall in de laatste categorie valt. Ik moet zo meteen eens op de tag Simply Red klikken om het verifiëren, maar het zou me niet verbazen mocht de groep tot op heden nog geen tvdw hebben gescoord. Ten onrechte, want vanaf het debuut wist de groep me te boeien. Hun eerste vier platen zijn en blijven klassiekers - wat een haast foutloze popplaat is nr. 4, "Stars", bijvoorbeeld - al ging het daarna, toegegeven, aardig bergaf.

De nieuwe "Big Love", nummer 11 in de cataloog, is echter een bescheiden return to form en een album dat ik, tot mijn verbazing, blijf draaien. Bij Simply Red bekruipt me weliswaar het gevoel dat ik ook bij Jamiroquai heb (net iets te vaak op veilig spelen, kiezen voor de makkelijke oplossing), maar los daarvan: een erg aangenaam plaatje, dat "Big Love". Eentje waarop Hucknall alle clichés rond hem en zijn groep bevestigt. Ja, hij heeft een ego, groter dan menig artiest. Ja, hij durft als tekstschrijver al eens in gemeenplaatsen te vervallen. Maar als pure soulzanger hoeft hij - tot spijt van wie hem zijn succes niet gunt - van niemand lessen te krijgen. Haast alle songs van de nieuwe plaat, hoe banaal ze soms ook lijken, worden gedragen en van extra's voorzien door Hucknall's subtiele, kristalheldere zanglijnen. Luister ten bewijze naar de op een Sade-ritme drijvende tvdw, een van de minder opdringerige tracks uit "Big Love".

Simply Red is en blijft als een perzik: zoet, met een fluwelen vachtje - en groter dan de bescheiden abrikoosjes van de concurrentie.