TVDW 01/02/2026 - Neil Diamond - Beautiful Noise (1976)

 TVDW 1099. Ik pitchte een paar weken geleden bij de cafébaas van het lokale Bar Bruur het idee om op de laatste dag van januari de overstroming te herdenken die diezelfde maand, exact 50 jaar geleden, het dorp waarin ik woon, teisterde. Een muzikale herdenking, natuurlijk, met enkel hits die in 1976 in de hitparade stonden. Het werd een leuke vingeroefening, een perfect alibi om een deep dive te doen in mijn platencollectie en er enkel de songs uit te filteren uit dat gezegende jaar 1976. Nu ja, gezegend is een groot woord: 1976 was overduidelijk een overgangsjaar. De glamrock was achter de rug, en voor de angry young men van de punk én de disco hausse van Saturday Night Fever was het nog een jaartje wachten. De tvdw draaide ik als slotsong, exact om middernacht, ter ere van mijn papa, die op dat moment zijn 93ste levensjaar zou zijn ingegaan. Neil Diamond was een van zijn muzikale helden. Wat een heerlijke song trouwens, dat Beautiful Noise, waarop goed volk als Robbie Robertson en Dr. John te horen zijn. Happy birthday, papa. 

Abba – Arrival / Spinners – Rubberband Man / Bay City Rollers – I Only Wann Be With You / Salsoul Orchesta – Salsoul Hustle /  Boz Scaggs – Lowdown / Bee Gees – Nights on Broadway / Bellamy Brothers – Let your Love Flow / Ferrari – Monza / Bryan Ferry – Let’s Stick Together / Sylvers – Hot Line / Brotherhood of Man – Save Your Kisses For Me / Wings – Silly Love Songs / KC & The Sunshine Band – I like to do it / 5000 Volts – I’m On Fire / Barry White – Let the Music Play / Kool & The Gang – Open Sesame / Hank Mizell – Jungle Rock / JJ Cale – Cocaine / Dillinger – Cokane / Max Romeo & the Upsetters – Chase The Devil / Bob Marley & the Wailers – Positive Vibration / Nazareth – Love Hurts / Linda Ronstadt – That’ll Be The Day / Status Quo – Is there a better way / Mike Oldfield – In Dulci Jubilo / John Denver – Calypso / 10 CC – The Things We Do For Love / Wild Cherry – Play That Funky Music / Stevie Wonder – I Wish / Stretch – Why Did you do it / Four Seasons – December 1963 (Oh what a night) /  Real Thing – You to me are everything / David Bowie – Golden Years / Trammps – Disco Inferno / Theme from Happy Days / Cliff Richard – Devil Woman / E.L.O. – Livin’ Thing / Johnny Wakelin – In Zaire / Jack Ary – Les Tomates / Gerard Lenorman – La Ballade Des Gens Heureux / Elton John & Kiki Dee – Don’t Go Breaking My Heart / Lucio Battisti – Il Veliero / Van McCoy – Theme From Star Trek / Boney M – Daddy Cool / Rick Dees & his cast of idiots – Disco Duck / Pussycat – Mississippi / Corry – Ik krijg een heel apart gevoel van binnen / André Van Duin – Willempie / Corry – Je Moedertje / Walter Murpy Band – A Fifth of Beethoven / Thelma Houston – Don’t Leave me this way / Marianne Rosenberg – Ich Bin Wie Du / Cerrone – Black is Black / Queen – Somebody to Love / Neil Diamond – Beautiful Noise

TVDW 28/07/2013 - Neil Diamond - Lonely Looking Sky (1973)

Als ik zeg dat mijn vader mij de liefde voor popmuziek bijbracht, zou ik een loopje met de waarheid nemen. Popmuziek, dat vond hij maar niets, en hij liet geen kans onbenut om meewarig het hoofd te schudden wanneer hij in een of andere tv-reportage hoorde hoe Bob Dylan bewierrookt werd, of wanneer Kiss Alive II loeihard vanuit mijn jongenskamer weerklonk.

Wat mijn vader me echter wel bijbracht, was een liefde voor alles wat in de brede perimeter rond popmuziek thuishoort. Croonermuziek van Nat King Cole of Frank Sinatra, jazz van Sydney Bechet, gospel van Mahalia Jackson en The Golden Gate Quartet, cocktail en lounge van Bert Kaempfert, Edmundo Ross en Perez Prado, chanson van Jacques Brel en Herman Van Veen, calypso van Harry Belafonte. Het waren allemaal platen uit zijn collectie en sommige ervan draaide ik meer dan hij dat deed.

Neil Diamond zat er ook tussen - en ook al was mijn vader, in tegenstelling tot mij, niet iemand die als een muzikale missionaris zijn vriendenkring poogde te winnen voor deze of gene artiest, toch bleek Diamond de uitzondering die de regel bevestigde. Toen Jonathan Livingston Seagull, de film, uitkwam, nam hij me als kleine jongen mee naar de bioscoop. Spoedig nadien belandde ook de soundtrack in huis. In de daaropvolgende weken kon er geen vriend of familielid op bezoek komen, of die ene plaat werd op de Technics-draaitafel gegooid en op hoog volume afgespeeld, waarbij mijn vader enthousiast wees op parallellen tussen de brede orchestratie van de muziek en de verhaallijn van de film.

Zovele jaren later, is het een van de fijne herinneringen die ik heb aan de man. Mijn vader stierf afgelopen donderdag. Hij werd tachtig jaar oud.

   

TVDW 11/04/2010 - Bruce Springsteen - My Hometown (1984)

Weekje vakantie achter de rug, en dat staat meestal gelijk met een muziekluwe periode. Echt dringen voor een tvdw was er dus niet bij. Aan het begin van de vakantie dacht ik het nochtans te hebben gevonden. Neil Diamond zou met een tvdw gaan lopen. Ja, Neil Diamond.

Ik ben als ukkie slechts enkele keer met mijn ouders naar de bioscoop gegaan. In Hasselt was dat dan, een hele uitstap. De films zelf, die nota bene bezwaarlijk als kinderfilms konden gelabeld worden, staan dan ook op mijn netvlies gebrand: Jaws, Kramer versus Kramer en Jonathan Livingston Seagull. De soundtrack van die laatste prent, van de hand van Neil Diamond, schalde in de weken na de bioscoopvisite geregeld door de Technics hifi van onze woonkamer. Mijn ouders waren er gek op; bevriende koppels die op bezoek kwamen, werden steevast en ongevraagd getrakteerd op een flinke streep Seagull - met gratis bijgeleverde commentaar van mijn vader.

Zulks laat sporen na. Ik had een flinke boon voor Neil Diamond, nog lang voor uiteenlopend volk als Quentin Tarantino, Rick Rubin en Stijn Meuris pleitten voor een eerherstel van de man. Toen ik de DVD van Jonathan Livingston Seagull afgelopen week in de lokale bibliotheek zag, leek mijn moment van Verantwoorde Muzikale en Cinematografische Opvoedkunde aangebroken. Diezelfde avond meldde ik mijn drie kinderen met de nodige plechtstatigheid dat ze een Bijzondere Film zouden zien.

Nou, viel dat even tegen, zeg. Meeuwen die blijken te praten en die anderhalf uur lang wat lopen te wauwelen over 'grenzen verleggen' en 'je eigen spoor volgen'. Zelfs de machtige stem van Neil Diamond vermocht niets tegen zoveel halfbakken filosofische onzin. Ergo exit de kans van Diamond op een tvdw.

Dat het Springsteen dan is geworden, heeft echter eveneens te maken met een nostalgische reflexie (- ja, dit wordt meer een tranche de vie dan wat anders, maar aan wie hoef ik hier verantwoording af te leggen, vraag ik u?). Enige tijd terug vertelde ik mijn kinderen een klein verhaaltje over de eerste keer dat ik een meisje kuste. Zonder teveel in genânte details te vervallen: het was op een bankje, in het bos dat verderop in de straat van mijn ouderlijk huis lag. Mijn ouders wonen inmiddels al lang niet meer in hetzelfde dorp, in feite zijn alle draden tussen mij en mijn geboortedorp al lange tijd doorgeknipt. Toch durf ik wel eens een ommetje maken, om puur uit nostalgische overwegingen langs hetzelfde bosje en het niet eens zo gek veel veranderde huis/thuis van weleer te rijden. Zondag leek een geknipt moment om dat nog eens te doen. We brachten mijn zoon immers richting mijn ouders, waar hij een weekje zou logeren, en een kleine détour langs mijn geboortedorp kon geen kwaad. Even later zat mijn zoon op datzelfde bankje. En die avond, toen we - ditmaal zonder zoon - terug huiswaarts keerden, weerklonk warempel Bruce Springsteens 'My Hometown' op de radio. Of hoe soms alles lijkt samen te vallen.

Vermits iedereen onderhand wel weet hoe Springsteen eruit ziet, prijkt hierboven een foto van de net besproken anekdote. Bram in blogformaat.

TVDW 06/01/2008 - Tracey Thorn - Raise the Roof (2007)

Voor de eerste tvdw van 2008 - volgende week viert deze blog overigens zijn driejarig bestaan! - was het weer kiezen. We hadden kunnen gaan voor Neil Diamond, de man die met zijn Longfellow Serenade op oudejaarsavond verrassend genoeg nog het meeste indruk maakte bij het shufflen van de iPod, in de keuken in Sint-Truiden. Hij, en Paul Severs later op de avond - maar dat was een ander verhaal. We hadden ook iets van Katie Melua of Yes kunnen nemen, de twee artiesten die gisteren - bij een bezoek van mijn petekind Jolan - prominent ter sprake kwamen. Maar uiteindelijk bleven we trouw aan het tvdw-principe. Het was wel degelijk die fijne maar grotendeels onopgemerkt gebleven soloplaat van Tracey Thorn die vorige week veruit het meeste luisterbeurten kreeg. Ik was voornamelijk fan van de meer melancholische kant van Everything But the Girl. Hun versie 2.0, met de door producer Todd Terry ondersteunde overstap naar house (herinner u de megahit Missing), vonden we wat geforceerd.
Out of the Woods, de plaat die Thorn vorig jaar uitbracht en waar ik overigens nergens ook maar iets van opving op de radio, biedt echter een mooi evenwicht: malse ritmes, sponsjes van synths en genoeg discrete blieps en beats om de weltschmerz van Thorn een eigentijdse toets te geven. De niet geringe verdienste van knoppendraaier van dienst Ewan Pearson, durven we wedden. Tvdw Raise the Roof is de afsluiter van de plaat; een song die fijne herinneringen oproept aan de synthpop van La Lennox.

Bij een nieuw jaar horen ook de beste wensen: ik hoop dat we dit jaar opnieuw - en zoveel mogelijk - de kans grijpen... to join the dreamers and renegades.

http://www.sendspace.com/file/qj6po5

TVDW 01/05/2005 - Jim Croce - I got a name (1973)

Sommige artiesten leer je pas laat, te laat kennen. Jim Croce kende ik tot afgelopen week enkel via zijn twee hits "Bad Bad Leroy Brown" en "I have to say I love you in a song". Vorige week viel er echter een uitstekende Croce-compilatie in de bus, samengesteld door mijn on line vriend van overzee, Scott Itter. Croce valt duidelijk in de categorie van mellow seventies singer-songwriters, zijn stijl is perfect te vergelijken met andere zachtgekookte eieren als Gordon Lightfoot, Harry Nilsson, James Taylor, Neil Diamond en John Denver. De man bracht begin jaren zeventig drie platen uit, alvorens om te komen bij een vliegtuigongeval. Het zijn typisch Amerikaanse luisterliedjes, een mix van koffieshop-folk en akoestische blues. De meeste songs schreef Croce zelf, maar Scott merkt op dat net dit ene nummer niet door hem geschreven werd. "I got a name" kent dezelfde auteurs als het prachtige Killing me softly with his song (Roberta Flack, Fugees): Norman Gimbel en Charles Fox, de twee die later ook de tv-themes voor Laverne & Shirley én voor Happy Days zouden schrijven.