TVDW 13/09/2026 - Link Wray - Rumble (1974)

 

TVDW 1131. Ik beschouw mezelf niet als erg categoriek, ik ben niet de man van de grote principes. Of beter, ik heb er wel, maar ik treed ze al snel met de voeten. Een van de weinige principes die ik wel heb, is: de week eindigt op zondag, rond middernacht. Daarna begint een nieuwe week. Het principe heeft alles te maken met de tvdw - de topper van de week. Die moet dus ook komen uit die ene, welbepaalde week, die week die net voorbij is. In theorie zou ik dus mijn tekstjes voor de tvdw telkens zondag om middernacht moeten schrijven.

Dat gebeurt zelden, meestal maak ik er pas - zoals nu - enkele dagen later tijd voor. Ik zet me dan achter de pc en ram gewoon wat op het toetsenbord, soms voor een kort triviaal stukje, soms voor een wat langere lap tekst. Maar dan nog, komt dat ene principe wel naar boven. Het gaat om de tvdw van de voorbije week, niet om een nummer dat zich ter elfder ure plots aandient op de daaropvolgende maandag of dinsdag. 

Gisteren bekeek ik, mede aangeraden door vriend en filmfreak Hans,"Song Sung Blue", een romantische muzikale biopic annex mix tussen A Star Is Born en The Commitments, gecentreerd rond de songs van Neil Diamond. Ideaal voor een tvdw, want 's mans songs zijn me dankzij mijn ouders met de paplepel ingegoten. Maar dat kan dus niet! Ah neen! Afgelopen week is immers al... afgelopen. Of Diamond het deze week haalt? Dat valt nog af te wachten. Ik pleur een van zijn albums alleszins in de bakjes die ik al heb klaarstaan, voor de dj-set van komende vrijdag in Bar Tabac. 

Wat dan met de keuze voor Link Wray? Wel, die belandde inderdaad vorige week nog eens op de draaitafel. Met "The Link Wray Rumble", een album uit 1974 waarvoor Pete Townshend de liner notes schreef, en waarop Wray met een band featuring Boz Scaggs een aantal van zijn nummer heropnam. Waaronder het iconische Rumble, ooit heropgevist door Tarantino maar voordien al bekend onder musici als, naar verluidt, de eerste song met een power chord. Ook Wray zit in dat dj-bakje. Met naast hem nu ook Neil Diamond. 

TVDW 20/04/2025 - Robert Gordon & Link Wray - Fire (1978)

TVDW 1058. Net als reggae en bossa nova is rockabilly een genre waar ik weliswaar affectie voor heb, maar weinig daadwerkelijke kennis. Peu importe, als ik twee albums van Robert Gordon kan scheefslaan voor een appel en een ei, zal ik niet twijfelen. Beetje een cultfiguur, die Gordon (links op de foto), zeker dankzij zijn samenwerking met Link Wray, de man die met de instrumental Rumble een van de allereerste hoofdstukken van de rock 'n roll schreef. 

Dat Robert Gordon een Elvis-fixatie had, is duidelijk te horen. Toen Springsteen de man aan het werk zag, was hij danig onder de indruk en gaf 'm het nummer Fire, een song die The Boss schreef voor... Elvis Presley. Gordon nam de eerste versie van Fire op, een klein jaar voor The Pointer Sisters er zo'n grote crossover-hit mee scoorden.
 

TVDW 13/08/2006 - The Pretenders - Mystery Achievement (1980)

De afgelopen week werd er weer eentje van milde regressie, vermits ik op internet gretig nostalgische lekkernij wist te downloaden van - hou je vast - Imagination, Flash & the Pan, Talk Talk, Level 42, Kim Wilde, The Korgis, New Musik, John Foxx, Hall & Oates, Yazoo en zelfs Howard Jones. Maar veruit het meeste aandacht kreeg het titelloze debuut van Pretenders, uitgebracht in januari 1980. Wat een herontdekking! Ooit had ik de lp nog, maar ik moet ze zijn kwijt gespeeld. Strakke rock (met dank aan producer Chris Thomas - zie ook Sex Pistols, maar ook "Listen Like Thieves" en "Kick" van INXS) die perfect een evenwicht vond tussen wat er in de postpunkdagen zowel in Engeland (London Calling) als in de VS (de hele CBGB's beweging rond de jonge Talking Heads en Blondie) gebeurde. The Pretenders waren een logisch kruispunt tussen de twee, vermits Hyde uit Amerika kwam (uit Ohio meerbepaald) en de andere drie muzikanten uit Engeland. Drie, waarvan er twee trouwens in de daaropvolgende jaren zouden o-d'en. Wat aan het debuut van de Pretenders zo weergaloos knap is, zijn allereerst natuurlijk de songs. Enkel met de te nadrukkelijke retro-rock van "Stop your sobbing" (een song die Ray Davies beter had gehouden voor mijn part) en "Kid" heb ik wat problemen, voor de rest is het genieten van de compromisloze in your face songs, en net zozeer van de twee erg geslaagde uitzonderingen: de cool-as-fuck reggae "Private Life" (dat Grace Jones nog in hetzelfde jaar, 1980, zou coveren op "Warm Leatherette") en de langgerekte ballad "Lovers of Today", een voorbode op de mooie ballades die Hynde later nog zou brengen ("Hymn to her", "2000 miles"). Wat boven de songs nog het meest kenmerkend is voor The Pretenders, met name dan op dit debuut, is attitude. Een moeilijk te vertalen term die vooral in rock & pop nogal ondefinieerbaar blijft, maar feit is dat Hynde er tonnen van heeft. Ik las overigens onlangs toevallig dat hét moment waarop attitude in de popmuziek sloop, de eerste keer was toen Link Wray, de Amerikaanse gitarist die vorig jaar stierf, voor het eerst zijn instrumental "Rumble" speelde. In 1958 was dat, in Fredericksburg dan nog - home van my yankee friend the D.O.G. Chris. "That night an attitude was born", schreef een Amerikaans journalist bij het heengaan van Link Wray, en hij had het over de nacht dat voor het eerst een zogenaamd power chord werd gespeeld, in wat de song "Rumble" zou worden. Terug naar de attitude van Hynde, waarvan ook de slotsong van de debuutplaat helemaal doordrongen is. "Mystery Achievement" start met een geweldige baslijn - enkel geëvenaard door "My City Was Gone", dat op het derde album van The Pretenders zou komen). Verder is de song gezegend met een geweldige break, en het gebalde slot is net zozeer fantastisch spul. Ik heb er trouwens mijn eerste reeks TVDW's nog eens op nagekeken, degene die ik in 1981 startte (en waarbij ik 406 weken lang iedere week een 'Topper' benoemde). What was I thinking, denk ik wel eens als ik nu zie welke TVDW's ik in die jaren durfde te nomineren. Maar toch, dat debuut van The Pretenders vind ik ook al snel terug in de lijst. "The Wait", nog zo'n weergaloze song, duikt op als 25ste TVDW en werd begin 1982 genomineerd. Tot slot nog even zeggen dat ik op een haar na Hynde ooit mocht interviewen. In 1999 brachten de Pretenders de behoorlijke cd "Viva El Amor" uit en mocht ik naar Londen voor een redelijk exclusieve showcase, in een hip klein concertzaaltje. Last minute blies Hynde echter de bijhorende interviews af. Ach ja.