TVDW 06/01/2008 - Tracey Thorn - Raise the Roof (2007)

Voor de eerste tvdw van 2008 - volgende week viert deze blog overigens zijn driejarig bestaan! - was het weer kiezen. We hadden kunnen gaan voor Neil Diamond, de man die met zijn Longfellow Serenade op oudejaarsavond verrassend genoeg nog het meeste indruk maakte bij het shufflen van de iPod, in de keuken in Sint-Truiden. Hij, en Paul Severs later op de avond - maar dat was een ander verhaal. We hadden ook iets van Katie Melua of Yes kunnen nemen, de twee artiesten die gisteren - bij een bezoek van mijn petekind Jolan - prominent ter sprake kwamen. Maar uiteindelijk bleven we trouw aan het tvdw-principe. Het was wel degelijk die fijne maar grotendeels onopgemerkt gebleven soloplaat van Tracey Thorn die vorige week veruit het meeste luisterbeurten kreeg. Ik was voornamelijk fan van de meer melancholische kant van Everything But the Girl. Hun versie 2.0, met de door producer Todd Terry ondersteunde overstap naar house (herinner u de megahit Missing), vonden we wat geforceerd.
Out of the Woods, de plaat die Thorn vorig jaar uitbracht en waar ik overigens nergens ook maar iets van opving op de radio, biedt echter een mooi evenwicht: malse ritmes, sponsjes van synths en genoeg discrete blieps en beats om de weltschmerz van Thorn een eigentijdse toets te geven. De niet geringe verdienste van knoppendraaier van dienst Ewan Pearson, durven we wedden. Tvdw Raise the Roof is de afsluiter van de plaat; een song die fijne herinneringen oproept aan de synthpop van La Lennox.

Bij een nieuw jaar horen ook de beste wensen: ik hoop dat we dit jaar opnieuw - en zoveel mogelijk - de kans grijpen... to join the dreamers and renegades.

http://www.sendspace.com/file/qj6po5

TVDW 17/06/2007 - Joni Mitchell - Not to blame (1994)

Verdient elke artiest de tribute-cd die hem of haar toekomt? Het een paar weken geleden verschenen eerbetoon aan Joni Mitchell is alleszins grillig genoeg, met bijdragen van uiteenlopende artiesten als Prince, Annie Lennox, Brad Mehldau en Sufjan Stevens. Niet echt een hoogvlieger - dat zijn tribute cd's zelden - maar wel boeiend genoeg om de interesse in de oorspronkelijke artieste nog eens aan te wakkeren. Joni Mitchell is natuurlijk onvergelijkbaar, met haar kenmerkende stembuigingen, haar poëtische teksten, haar eigenzinnige kruising tussen jazz en folk. Om uit Zevon's Poor Pitiful Me te plukken: she's a credit to her gender. Onder impuls van de tribute-cd heb ik vorige week met veel plezier Turbulent Indigo terug uit de cd-kast getrokken. Wat een fijne herontdekking. Opnieuw genieten van The Magdalene Laundries (op de tribute op een knappe manier gecoverd door Emmylou Harris) en van opvallende remake van James Browns "How Do You Stop", met Seal in het achtergrondkoortje. Het nummer dat nog het meest beklijfde, was Not to blame - die o zo typische sfeerschepping, die ijle, spaarzame saxinterventies van Wayne Shorter, en dan die tekst.... Hardnekkige geruchten willen dat de song gaat over Mitchell's ex Jackson Browne - maar dat hoef je niet te weten om ervan te kunnen genieten. Amaai, je kan maar beter geen ex zijn van madam Mitchell. Als je zo afgerekend wordt in een tekstvel, ouch, dat moet hard aankomen. IJzingwekkend mooi.

http://www.sendspace.com/file/ockdtx

TVDW 06/11/2005 - Herbie Hancock feat. John Mayer - Stitched Up (2005)

Herb' hoort vanzelfsprekend bij elke muziekliefhebber in de bovenste schuif te liggen. Als broekje aan de zijde van Miles Davis mogen spelen, mid jaren zeventig met "Headhunters" een van de ultieme jazzrock-klassiekers schrijven (een cd die bij Jamiroquai ongetwijfeld vaak wordt opgegooid), in de jaren tachtig verbazingwekkend grensverleggend werk leveren met "Future Shock" (incl. de single "Rockit") en tegelijk iets moois als de soundtrack voor "The Color Purple" schrijven... zijn lijst merites is eindeloos en ook nu nog blijft hij boeiende spullen uitbrengen. Soms is zijn drang naar vernieuwing sterker dan het gezonde verstand: we herinneren ons een halfslachtige flirt met drum 'n bass en andere dance-varianten op de hit-and-miss cd "Future 2 Future". Met nieuwe cd "Possibilities" daagt Herbie zichzelf uit door eenmalige samenwerkingen aan te gaan met een pleiade aan collega-muzikanten. Het idee klinkt fantastisch op papier, helaas zijn er tussen de tien tracks van de cd slechts enkele echte parels. De bijdrage van Annie Lennox is oersaai, Santana does Santana nog maar eens, en de schabouwelijke versie van "I just called to say I love you" (met een zekere Raul Midon) overleeft geen tweede beluistering. Wel dik in orde is de manier waarop Sting zijn "Sister Moon" herwerkt. En de absolute uitschieter is het openingsnummer, dat Herb' samen schreef met dat nieuwe goudhaantje van de Amerikaanse AOR-markt, John Mayer. "Exactly how you hear it, is exactly how it all went down", met die mysterieuze zin opent de cd (en de song), waarna Mayer een film noir van een verhaal beschrijft, tegen de muzikale achtergrond van een flinke funksong. De 'delivery' van Mayer is een genot om te horen, hoe hij elk woord met een overschot aan 'cool' perfect plaatst in de song. Hoe hij eerst "who's to say she's on her own" oppert, waarna de muziek stilgelegd wordt en hij de vraag laconiek zelf beantwoordt: "girls like that don't sleep alone". Ook onze Herb krijgt natuurlijk wat ruimte om een pianosolo in het lied te smokkelen, verder noteren we oude rotten als Willie Weeks op bass en de geweldige Steve Jordan (ondermeer ook als producer actief bij het memorabele Talk Is Cheap-album van Keith Richards) op drums.