TVDW 22/06/2008 - Jesse Johnson - I'm just wanting you (1988)

Vorige week tijdens mijn twee fietstochtjes naar het werk (ja ja, een plotse eco-opstoot, take notice Al Gore!) genoten van de herontdekking van Jesse Johnson. Heb twee vinylplaten van de man, maar die geraken natuurlijk nooit meer uit hun hoesje. Samen met latere überproducers Jam & Lewis zat Johnson in The Time - hij schreef zelfs hun grootste hit "Jungle Love". En hij gaf Les Rita Mitsouko hun allergrootse hit, door hun nummer "Andy" van een funky remix te voorzien (... goed voor top twintig in de USA Billboard).

Of hij ook op platen van Prince zelf meespeelde, weet ik niet. Ik dacht altijd dat Jesse de gitarist met de bandana was die in het clipje voor "1999" het "When I woke up this morning..." lijntje kreeg, maar dat blijkt niet te kloppen (... geloof ik). De jaren dat hij in Minneapolis rond Prince cirkelde, lette hij alleszins héél erg op. De vervormde drumeffectjes, de vocale tics, de mix tussen funk en rock, zelfs de kleurrijke garderobe wist hij mooi te kopiëren van bij De Purperen.

Soit, we wijken af: Jesse bracht in de tweede helft van de jaren tachtig drie aardige platen uit. Vooral bij de laatste, Every Shade of Love, viel alles op zijn plaats. De teksten bleven een soms beschamende opeenstapeling van hedonistische gemeenplaatsen, maar de licks en grooves klonken aanstekelijk en de blazers gaven een leuke extra toets. Plus: op de plaat laat Johnson horen een schitterend gitarist te zijn. Niet enkel bij de hevige, Hendrixiaanse solo's van So Misunderstood en Stop Look Listen, maar ook bij de delicate accenten waarbij hij de tvdw verrijkt.


http://www.sendspace.com/file/jimrpz

TVDW 17/12/2006 - Robert Long - Hè, gezellig (2006)

Ik denk vaak: het moet nog beginnen. Ik kan het niet helpen, het is een infantiele gedachte: mijn echte carrière moet nog beginnen. Dit zijn allemaal slechts opstapjes, er zit nog van alles in me. Of het een zweer is of een prachtige vrucht, moet de toekomst uitwijzen. Maar er komt nog iets.

Heel wat aanknopingspunten voor de tvdw deze week. Zo was er de erg fijne dj-set op de fuif van Christine en Geert (van Herbie Hancock naar Lene Lovich, Bauhaus, Les Rita Mitsouko, Grace Jones en zelfs Lou & the Hollywood Bananas - il faut le faire). En er was het optreden van Living Colour (maar dat viel tegen). Maar raar genoeg stond ik afgelopen week nog het vaakst stil bij het heengaan van Robert Long. Raar, want ik heb nooit een theatertournee gezien van de man en was nauwelijks vertrouwd met 's mans werk. Tot ik hem in het najaar van 2002 mocht interviewen. Het werd een erg aangenaam gesprek, destijds gepubliceerd in de Artsenkrant met het citaat "Er is al genoeg tralala" als veelzeggende kop. Ook bovenstaande ontboezeming is uit dat interview; het bleek in hindsight een wel erg pijnlijke waarheid te bevatten. Er bleek inderdaad een zweer genaamd kanker in het lichaam van Long te huizen. Ik herinner me van Long trouwens nog een erg aardig radioprogramma, dat ik een paar jaar voordien ontdekte, bij het terug naar België keren na een weekendje Amsterdam. We stootten toevallig op zijn zondagmiddaguitzending op een of andere Nederlandse radiozender, waarin Long op aangenaam badinerende toon liedjes koos, ik herinner me bijvoorbeeld Les Feuilles Mortes nog, in de versie van Yves Montand. De tvdw komt uit de laatste cd van Robert Long, 'n Duivels Genoegen, die had moeten gepaard gaan met een theatertour die er nooit kwam. Hardop lachen in de wagen, toen ik dit hoorde.

http://www.sendspace.com/file/8dzj8d