TVDW 03/08/2008 - Matthew Sweet - Daisychain (2008)

Op de dag dat ik drie jaar oud werd, werd Jimi Hendrix begraven op de Greenwood Memorial Cemetery in Renton, bij Seattle. Hij moet zich vandaag hebben omgedraad in zijn graf, poor old Jimi. Twee minuten was hij verwijderd van zijn allereerste TVDW.

Ik reed vandaag de Dodentocht per fiets, en had me voorgenomen als TVDW de track te kiezen die bij het overschrijden van de eindmeet op de iPod zou weerklinken.
Na 4u en 20' fietsen reed ik Bornem binnen; 65 songs waren intussen door de shuffle uitgekozen. Jimi Hendrix schoof zijn "Electric Ladyland" naar voren, maar hij piekte iets te snel. De laatste tonen ervan stierven net te vroeg uit en zo kwam het dat Matthew Sweet alsnog, in extremis, met de TVDW ging lopen. Toegegeven, wat gevleid hoor, want zo geweldig sterk is die nieuwe cd van Sweet niet. Maar we hebben wel een boon voor de man en zijn licht psychedelische, door sixties beïnvloede pop, die in kleinere porties nog wel best smaakt. En laat zo'n TVDW nu net een kleine portie zijn.

http://www.sendspace.com/file/cm12o0

Als bonus gooien we onze favoriete Matthew Sweet-song er nog bovenop. "No blue sky" is van The Thorns, het groepje dat Sweet in 2003 oprichtte samen met collega singersongwriters Pete Droge en Shawn Mullins. Kom je ooit hun titelloze plaat tegen in de uitverkoopbakken: niet twijfelen.

http://www.sendspace.com/file/u43o0z

TVDW 22/06/2008 - Jesse Johnson - I'm just wanting you (1988)

Vorige week tijdens mijn twee fietstochtjes naar het werk (ja ja, een plotse eco-opstoot, take notice Al Gore!) genoten van de herontdekking van Jesse Johnson. Heb twee vinylplaten van de man, maar die geraken natuurlijk nooit meer uit hun hoesje. Samen met latere überproducers Jam & Lewis zat Johnson in The Time - hij schreef zelfs hun grootste hit "Jungle Love". En hij gaf Les Rita Mitsouko hun allergrootse hit, door hun nummer "Andy" van een funky remix te voorzien (... goed voor top twintig in de USA Billboard).

Of hij ook op platen van Prince zelf meespeelde, weet ik niet. Ik dacht altijd dat Jesse de gitarist met de bandana was die in het clipje voor "1999" het "When I woke up this morning..." lijntje kreeg, maar dat blijkt niet te kloppen (... geloof ik). De jaren dat hij in Minneapolis rond Prince cirkelde, lette hij alleszins héél erg op. De vervormde drumeffectjes, de vocale tics, de mix tussen funk en rock, zelfs de kleurrijke garderobe wist hij mooi te kopiëren van bij De Purperen.

Soit, we wijken af: Jesse bracht in de tweede helft van de jaren tachtig drie aardige platen uit. Vooral bij de laatste, Every Shade of Love, viel alles op zijn plaats. De teksten bleven een soms beschamende opeenstapeling van hedonistische gemeenplaatsen, maar de licks en grooves klonken aanstekelijk en de blazers gaven een leuke extra toets. Plus: op de plaat laat Johnson horen een schitterend gitarist te zijn. Niet enkel bij de hevige, Hendrixiaanse solo's van So Misunderstood en Stop Look Listen, maar ook bij de delicate accenten waarbij hij de tvdw verrijkt.


http://www.sendspace.com/file/jimrpz

TVDW 09/10/2005 - Roachford - Tomorrow (2005)

Andrew Roachford. We zagen hem ooit, rond 1993 moet dat geweest zijn, een stomend concert geven in het inmiddels al lang ter ziele gegane concertzaaltje The Pacific in Antwerpen en we hebben altijd al een boon gehad voor de radiovriendelijke soulpop van de man. Na jaren van stilzwijgen duikt Roachford nu terug op, met de nieuwe cd Word of Mouth, dan nog wel op het Peppermint-label van Duits producer Mousse T ("I'm horny, horny horny horny" en Tom Jones' "Sexbomb", weet u nog?). Soulpop is nog steeds zijn sterk, maar na talloze beluisteringen - we zullen vermoedelijk dit jaar geen enkele cd meer draaibeurten gegeven hebben dan deze - blijkt dat hij dit keer nog meer de nadruk op "soul" heeft gelegd, en minder op "pop". Het blijft natuurlijk gladde, lekker in het oor liggende muziek, zoals bijvoorbeeld ook Soulsister destijds bracht of zoals we die ook terugvonden op de laatste twee cd's van Hall & Oates. Wie echter goed luistert vindt tal van details terug in de erg verzorgde productie. Dat, in combinatie met Roachfords fantastische, erg natuurlijk klinkende zanglijnen - elke zinssnede druipt van de soul - zorgt voor een erg erg fijne plaat. Luister naar de haast onverholen verwijzing naar Marvin Gaye in de eerste strofe van "Together", naar de thematische parallel met Stevie Wonders "Living for the city" in "Work it out", naar de knipoog naar de klassieke TSOP-productie in single "River of love" en naar de manier waarop een slepende ballad als "Everything" telkens wordt stilgelegd, een stop-and-go truukje dat die oude soulartiesten dat in onze verbeelding ook wel eens bovenhaalden tijdens live-optredens in The Apollo Theatre. Onze TVDW is wat mij betreft het prijsbeest van de plaat; een toonbeeld van een perfect opgebouwde productie. In vogelvlucht: 1. een akoestisch gitaartje en wat beats en Roachfords stem, smooth as silk. 2. in het bruggetje duikt een Jimi Hendrix-achtig gitaartje op (de Hendrix van Little Wing, niet die van Crosstown Traffic) en is er plaats voor een piano-riedel die wel een vertraagde variant lijkt van deze uit "Sympathy for the devil". 3. de baslijn wordt in het nummer geschoven, alsook de warme gloed van een gospelkoortje. 4. strijkers vinden hun weg en tillen het nummer na drieënhalve minuut, na een langgerekte roffel van aanzuigende drums (voor hetzelfde productionele truukje: zie "Sowing the Seeds of Love" van TFF), naar een hoger niveau. 5. in aanloop naar de outro worden alle schuivertjes terug naar beneden geduwd, tot enkel het koortje en wat percussie overblijft.
As good as it gets.