TVDW 27/01/2013 - Wave Machines - Home (2013)

Wat duurde het toch lang, voor deze band uit Liverpool met album nummer twee kwam. Maar het was het wachten meer dan waard. In vergelijking met dat debuut van ruim drie jaar terug, twijfelt de groep nu minder tussen rock en synth. Met keyboards die ze uit een garage sale bij Gary Numan lijken te hebben gekocht, maakt Wave Machines boeiende, gelaagde nummers -  nu eens sfeervol en melancholisch, dan weer volgestouwd met spannende breakbeats.

Als je met het oog op een tvdw-nominatie minstens vijf nummers hebt waartussen je kan kiezen, weet je het wel. Nieuwe single Ill Fit heeft een even grote electronica cool als het beste van MGMT, I Hold Loneliness smeekt om een remix door Soulwax. Pollen en Walk before I run  brengen het beste in Athlete in herinnering. Strafste track lijkt me - voorlopig - het prachtig opgebouwde Home.

I’ve been breaking up the ground here. I’ve been pushing through the surface of the atmosphere to test the edges of the clear and the unclear. And I’m longing for the quiet of the unknown.

Het moet al erg gek lopen, mocht dit album aan het eind van het jaar niet in mijn lijstje belanden.

TVDW 08/02/2009 - John Martyn - Cooltide (1991)

Deze week ging er een eigentijds hip spul uitgeroepen worden tot tvdw. Ik heb het immers nogal voor Dream On, die fantastische samenwerking tussen Zweedse DJ Christian Falk en zijn landgenote Robyn. Ook Empire of the Sun, een duo uit Australië, was in de running, vanwege hun Walking on a dream - het beste van Scissor Sister en MGMT, gebundeld in een fijne single.

Maar toen kwam het nieuws van het heengaan, op 60-jarige leeftijd, van John Martyn - en moest alle contemporary stuff wijken. Ik weet het, ook Lux Interior van The Cramps stierf afgelopen week en ook hij werd amper 60 (62 volgens andere bronnen). Maar eerlijk gezegd: met The Cramps heb ik veel minder gehad. "Can your pussy do the dog": in mijn puberjaren vond ik het nog grappig, nu toch al wat minder. En het optreden van The Cramps in de beginjaren van Pukkelpop is ook niet echt blijven hangen.

John Martyn was een man van vele gezichten, die zowel raakvlakken heeft met de gevoelige ballads van James Taylor als met de gesofisticeerde soul van Boz Scaggs, de rauwe blues van Van Morrison en de jazzy zangstijl van Al Jarreau. Hij startte als een van de rijzende sterren in de folk ("Bless the Weather" blijft een mooie luisterplaat) en maakte in de jaren zeventig met de hulp van Steve Winwood en Lee Scratch Perry "One World", een album dat nog steeds vaak in overzichtlijstjes opduikt. In de jaren tachtig evolueerde hij naar een gepolijste jazzpop, met veel fretless bass en wat te vergelijken met Steely Dan, en vanaf de jaren negentig ging hij verder richting experiment, met zowel lange jazzy stukken, samenwerkingen met Sister Bliss (Faithless) of covers van Glorybox (Portishead) tot gevolg.

Martyn is nooit een household naam geworden, maar muzikanten kennen 'm maar al te goed. Paul Weller, Mavin Staples en leden van The Verve werkten nog mee aan Martyns laatste cd "On The Cobbles" van 5 jaar terug. Deze week nog liet Roland in De Morgen optekenen dat Martyns "May you never" gerust mocht gespeeld worden tijdens diens begrafenis. En Axelle Red liep lang rond met het idee een heel album met covers van de man uit te brengen (op haar net verschenen dubbelaar, haar eerste Engelstalige, is er eentje van over gebleven). Door de jaren heen coverden heel wat artiesten werk van Martyn: o.a. Clapton, Morcheeba, Dr. John, Beth Orton, Courtney Pine, Riguelle & Hautekiet, The Black Crowes, David Gray, Beck en Wet Wet Wet. Ironisch gezien zijn het net die laatsten die Martyn toch énige bekendheid gaven, met de hitversie van "Sweet little mystery". Het origineel ervan staat op Grace and Danger uit 1980, een nagenoeg foutloze plaat die bekend staat als een pijnlijk eerlijke, diepgravende echtscheidingsplaat (zoals ook Marvin Gaye er met Here, My Dear eentje maakte).

John Martyn laat een erg rijke cataloog na met meerdere parels. Mijn absolute favoriet eruit is de lange, fantastische jam Cooltide.

http://www.sendspace.com/file/9rqyre

TVDW 21/12/2008 - Björn J:son Lindh - Bulldog (1973)

Tijd voor een persoonlijke favoriet uit de afdeling seventies funky jazz, het geweldige Bulldog van Björn J:son (sic) Lindh. Deze week verdiepte ik me in drie van 's mans platen, en dit nummer dreef opnieuw boven. Lindh is jazzfluitist wiens 5' of fame kwamen toen de twee B's van Abba hem vroegen om de dwarsfluitsolo te spelen op One Night in Bangkok van Murray Head. Lindh had toen al een aantal knappe jazzplaten op zijn actief, en speelde in 1975 ook al mee op de titelloze plaat van Abba. Ook in zijn jazzplaten duikt trouwens een Abba-connectie op: de vorig jaar overleden Ola Brunkert zit achter de drums.

Intussen is het eindejaar, dus tijd voor een muzikale round-up. In de vorm van een top 10? Waarom niet. De eerste twee posities zijn met overtuiging ingenomen en tekenen zich af van de rest. De acht overige plaatsen zijn onderling inwisselbaar, ik heb ze gerangschikt in functie van 'meest beluisterd in het afgelopen jaar'.

1. TV on the radio - Dear science,
2. The Feeling - Join With Us

3. Grace Jones - Hurricane
4. Jamie Lidell - Jim
5. Tim Grimm - Holding up the world
6. Dido - Safe trip home
7. Cut Copy - In Ghost Colours
8. Aimee Mann - @#ù&! Smilers
9. Lindstrom - Where You Go I Go Too
10. MGMT - Oracular Spectacular

Verder leuk werk van Death Cab For Cutie, Kooks, Steve Winwood, Etienne Daho, Mercury Rev (vooral voor hun overweldigende concert), Keane, The Hold Steady, Raconteurs, Liam Finn en Martina Topley-Bird. Geweldige singles van The Killers, The Black Kids, MGMT, The Script, Kooks.
Oh ja, en fuck Fleet Foxes.

Beste tv-moment: Tom Lenaerts die in De Slimste Mens het trefwoord Arno krijgt. Na obvious associaties als Oostende en TC Matic geeft hij een weergaloze derde: "overroepen". Big ups for Lenaerts!

De tvdw bijna vergeten, maar hier is 'ie. Enjoy en happy x-mas...

http://www.megaupload.com/?d=MLCLQSIQ

TVDW 11/05/2008 - MGMT - Electric Feel (2008)

Af en toe eens een hype uit de modderige poel vissen en tegen het licht houden, het kan nooit kwaad. Zo ontdek je nog eens wat. MGMT spreek uit management, duo uit NYC, was afgelopen week aan de beurt. Hun single Time to pretend is een van de singles van het moment. Neen, schrap dat, overdrijving werkt beter: Time to pretend is de single van het jaar. Full-cd oracular spectacular kreeg een productie mee van David Fridmann, de man die voor het feeërieke geluid zorgt bij Mercury Rev en Flaming Lips. 't Is er helaas een beetje te sterk aan te horen: Fridmanns invloed zorgt bij de zwakste tracks van de plaat voor teveel zweverigheid en te weinig zweet; teveel patchouli en te weinig punch. Voor mij had het wat meer in lijn met die single gemogen: meer synths en popelectro. Maar er staan ook sterke spullen op de cd, zoals de tvdw Electric Feel - falsetto funk for now people, en iets wat qua feel gemixt kan worden met iets van Prince ten tijde van Dirty Mind. Fntstsch nmmrtj om lekker luid te laten schallen uit de ldsprkrs.


http://www.sendspace.com/file/sjscu7