TVDW 17/04/2021 - Brent Faiyaz ft. Pharrell Williams & Drake - Wasting Time (Fake Neptunes Remix) (2021)

 

Al ooit gehoord van Baby Keem? Neen? De man won een paar weken geleden nochtans een Grammy, voor Best Rap Performance. Een aantal van zijn songs halen de 200 miljoen grens op Spotify. (Terloops trouwens even zeggen dat de Grammy voor Song van het Jaar naar Leave the Door Open van Silk Sonic ging, een groep die klinkt als 1974. Gewoon een observatie). 

Mijn zoon liet me Baby Keem horen toen we het afgelopen weekend samen een lange rit voor de boeg hadden. We hebben het tijdens zo'n rit dan al snel over muziek en de Spotify-suggesties vliegen dan heen en weer. Ik selecteerde dit keer wat old school hiphop, hij kwam met een Junior Jack remix van Pointer Sisters' Dare Me en een dj set van Ellen Allien, waarna ik warempel de brug legde naar donkere eighties new wave van D.A.F. en Los Ninos Del Parque. Van Baby Keem (wat een belachelijke artiestennaam trouwens alweer) kwam Bram dan weer bij (de mij ook al schier onbekende) Brent Faiyaz, de R&B crooner die je hierboven in een beeldig roze jasje ziet staan. Toen Wasting Time voorbijkwam, spitste ik toch even de oren. Een heerlijke slow jam, door Pharrell verrijkt met de kenmerkende Neptunes-touch.

En ik dacht ook: wat fijn is het om de passie voor muziek te delen met je zoon - de jongeman die morgen 21 jaar oud wordt. This one's for you, Bram.

TVDW 17/02/2008 - Rahsaan Patterson - Cloud 9 (2007)

Turbulent weekje, muzikaal gezien dan toch, met onder meer een Valentijnsconcert met Trixie Whitley (goede stem, redelijke songs, teveel vocale overacting) en Sioen (vijf prachtmomenten, helaas ook wat teveel "kijk we kunnen ook stevig rocken" onzin).
En een trip naar Finland, waarbij de iPod vooral heel wat zwarte muziek naar voren schoof. The Reddings bijvoorbeeld (hun instrumental The Awakening diende destijds als een van de begintunes van het eighties radioprogramma Funkytown), of Van Hunt, het grillige talent wiens laatste cd geweigerd werd door Blue Note (maar toch gelekt werd op internet). Ook de door my man Hans DDay met uiterste zorg samengestelde compilatie Soul Sistaz (not available in any shop!) kreeg enkele luisterbeurten. Wat een heerlijke ontdekkingen die Hans uit de stoffige kelders van de sixties en seventies soul weet op te diepen! Maar de tvdw gaat naar een track van Rahsaan Patterson, uit diens laatste cd Wines & Spirits. Patterson blijft wat minder bekend in Europa maar geldt m.i. als een van de grootste talenten uit de hedendaagse funk/soul sector. Zijn Love in Stereo belandde enkele jaren terug ook al in mijn eindejaarslijstje, herinner ik me, en ook de nieuwe cd is een fijn samenraapsel van old school soul en nieuwere, Neptunesachtige grooves. De tvdw komt uit de eerste categorie. Luister naar die rubberen bas en die vintage Stevie Wonder stembuigingen - geweldige song....

http://www.sendspace.com/file/ylidlu

TVDW 31/04/2006 - Prince - The word (2006)

Ken je die scène uit In Bed With Madonna, waarin Kevin Costner na een optreden backstage opduikt en Madonna probeert te vleien met een compliment over haar show: “It was neat”. Als Costner zijn rug heeft gedraaid, sneert Madonna: “Wat denkt die man wel, niemand noemt mijn show neat!” Daar moest ik aan denken bij "3121", de nieuwe cd van Prince. Ze is neat...
Er zijn, zoals trouwens op zowat elke Prince-plaat, wel ‘momenten’. Het schunnige "Lolita" bijvoorbeeld, met old school synths uit de periode van "Dirty Mind". Een nummer dat ook aantoont hoe Prince naar de concurrentie heeft geluisterd: zo leent hij aan het eind van de song de idee van het boy-versus-girl zanglijntje dat de hippe Neptunes op Justin Timberlake’s "Sensorita" introduceerden. De single "Black Sweat" zit er ook pal op; samengesteld uit een amalgaam van typische Prince-ingrediënten, maar met een eindresultaat dat meer is dan een doorslagje. Nog wat halve momenten zitten in "Love" (zwakke song, geweldige outro) en in "Beautiful Loved Blessed" (zwakke song, vette knipoog naar Sly & the Family Stone in de outro). Beste song van de nieuwe cd en vandaar TVDW is "The Word", de meest spaarzame, subtiele track ook van de plaat. Prince heeft er niet veel meer nodig dan een korte lick op akoestische gitaar, wat saxstootjes en een zanglijn die doet terugdenken aan de ‘cool’ ten tijde van "Money Don’t Matter 2 Nite".