TVDW 22/03/2009 - Phoenix - 1901 (2009)

Muzikaal viel er héél wat lekkers te rapen afgelopen week. Maandag landde Grace Jones in de AB in Brussel. Lang naar uitgekeken, en de madam stelde niet teleur. Stevige band (jammer genoeg zonder mijn helden Barry Reynolds en Sly & Robbie), goeie maar wat onevenwichtig opgebouwde setlist en zoals verwacht een stage show om u tegen te zeggen, met stroboscopen, gekke hoedjes, hoelahoep, hoogtewerker en een soort 'butt camera'. Voortdurend laverend tussen kunst en kitsch, tussen potig en potsierlijk, tussen 'in your face' en 'op haar bakkes'. Over dat laatste: enkel bij La Vie En Rose en I've Seen That Face Before werkte de theatrale benadering niet. Hoogtepunten waren dan weer My Jamaican Guy, een weinig toonvast gezongen maar furieuze versie van William's Blood, en die machtige song Slave to the Rhythm (die wel verdacht sterk klonk als op de plaat - heel wat voorgeprogrammeerd spul, dus). Het werd een goed concert, erg goed zelfs (plus nog wat upgespiced door het fijne gezelschap van Dela, Michiel en Chris), maar toch net niet echt memorabel. Daarvoor hield Jones de band bij momenten iets té strak aan de lijband - het was wel echt haar show en niemand mocht even in haar zonnetje komen te staan. En jammer dat er geen bissen vanaf konden (blijkbaar was madam te laat gestart -?).

Nog muzikaal lekkers, naast Grace? Verderop in de week was er de boeiende de reportage Classic Albums: Who's Next op Canvas - voor wat spul van The Who mag je me altijd wakker maken. En op vrijdagavond stootte ik op de BBC bij Jonathan Ross op Lionel Richie, steeds verrassend hoe sympa die man na al die jaren nog is. En deze week viel ook een nieuw teken van leven te rapen van mijn favoriete Franse band (euh... welke andere?), Phoenix. Ooit gestart als begeleidingsband van Air, maar dit viertal wist de short-lived hype van de French Touch al snel te overstijgen. Ik zag ze ook al een drietal keren live, en ook dat blijft de moeite.

Oké, met vier studioplaten in negen jaar tijd zijn ze niet erg productief, maar gelukkig is wàt ze uitbrengen wel steeds erg fijn luistervoer. Zoals de nieuwe single 1901, voorloper van de cd die Wolfgang Amadeus Phoenix (tja... Fransen en hun arrogantie) zal heten. Die typisch staccato gitaarlickjes, die gladde productie, dat catchy refrein: made for radio, this.... Phoenix brengt rond deze tijd overigens ook een mix tape cd op de markt (of hoe moet je dat noemen), Kitsuné Tabloid genoemd. Beetje zoals de cd-reeks Late Night Tales waarop oa Pet Shop Boys, Jamiroquai en Flaming Lips inzage geven in hun favoriete platen. Op Kitsuné Tabloid staat wel good stuff, van Kiss over Iggy Pop tot D'Angelo en Lou Reed, maar als geheel sprak die Phoenix-verzamelaar me toch minder aan wegens een iets te hoge "kijk eens mama zonder handen" factor (vertaald: "kijk eens hoe freaky mijn muziekselectie is").

De tvdw is ook gratis te downloaden op www.wearephoenix.com. Wie met programma's als Logic en Reason aan de slag kan, kan er eveneens de multitrack downloaden om zelf een remix te bricolleren.

http://www.sendspace.com/file/dr8kox

TVDW 29/06/2008 - The Postal Service - Such Great Heights (2003)

Even nog een bruggetje naar Jesse Johnson, de Prince-sidekick die hier vorige week scoorde. Prince zelf is nu ook binnengesijpeld in het muzikale geheugen van mijn kinderen. Met welke song? Met You got the look - toevallig een track van de allereerste cd die ik in huis haalde, Sign O' The Times. Waarom net die song? Heeft alles te maken met hun favoriete tv-programma: Superhond 2008, waarvoor het refrein van You Got the Look als indicatiefje dient.
Ach, alle middelen zijn goed om aan muzikale opvoeding te doen.

De tvdw van deze week kan dan weer een bruggetje leggen naar de tvdw van twee weken geleden. Narrow Stairs van Death Cab for Cutie blijft een echte aanrader. Waar vind je bijvoorbeeld zo'n mooie openingszin als deze:

How I wish you could see the potential, the potential of you and me
It's like a book elegantly bound, but in a language that you can't read

Geen idee meer wat er in mijn eindejaarslijstje van 2003 zat, maar had ik toen The Postal Service gekend, stonden ze beslist ergens bovenaan te blinken. The Postal Service is een zijproject van de zanger van DCFC en heeft o.a. Styrofoam, The Shins, Flaming Lips, Lila Puna en Rilo Kiley als indie-vriendjes. Het mooie van hun - voorlopig enige - album "Give Up" is dat het haast volledig elektronisch gemaakt is en toch een bijzonder warme, poëtische sfeer heeft. De synths hebben een leuke vintage feel, alsof ze geplukt zijn uit het repetitiekot van Kraftwerk, en de subtiele drumpatronen krinkelen vrolijk rond de erg melodieuze zanglijnen. Héérlijke ontdekking. En ook weer met zo'n mooie teksten:

I am thinking it's a sign
that the freckles in our eyes are mirror images
and when we kiss they're perfectly aligned

And I have to speculate
that God himself did make us into corresponding shapes like
Puzzle pieces from the clay

True, it may seem like a stretch,
but it's thoughts like this that catch
my troubled head when you're away when I am missing you to death

Past wel bij die nog steeds op wolken drijvende zoon van me. Eens checken of Nora ook sproetjes heeft.

http://www.sendspace.com/file/fgbkkw

TVDW 11/05/2008 - MGMT - Electric Feel (2008)

Af en toe eens een hype uit de modderige poel vissen en tegen het licht houden, het kan nooit kwaad. Zo ontdek je nog eens wat. MGMT spreek uit management, duo uit NYC, was afgelopen week aan de beurt. Hun single Time to pretend is een van de singles van het moment. Neen, schrap dat, overdrijving werkt beter: Time to pretend is de single van het jaar. Full-cd oracular spectacular kreeg een productie mee van David Fridmann, de man die voor het feeërieke geluid zorgt bij Mercury Rev en Flaming Lips. 't Is er helaas een beetje te sterk aan te horen: Fridmanns invloed zorgt bij de zwakste tracks van de plaat voor teveel zweverigheid en te weinig zweet; teveel patchouli en te weinig punch. Voor mij had het wat meer in lijn met die single gemogen: meer synths en popelectro. Maar er staan ook sterke spullen op de cd, zoals de tvdw Electric Feel - falsetto funk for now people, en iets wat qua feel gemixt kan worden met iets van Prince ten tijde van Dirty Mind. Fntstsch nmmrtj om lekker luid te laten schallen uit de ldsprkrs.


http://www.sendspace.com/file/sjscu7

TVDW 27/02/2005 - Mercury Rev - Diamonds (2005)

Je moet er wel voor zijn, voor die dromerige muziek van Mercury Rev. Er zijn raakpunten met Grandaddy en the Flaming Lips, maar Mercury Rev maakt toch vooral muziek die enkel zij kunnen maken. Op de nieuwe cd The Secret Migration is het niet anders. Mercury Rev maakt originele, geïnspireerde muziek en verdient hulde omdat de groep, in weerwil van de huidige trends, het aandurft om een cd lang consequent anti-ironische songs te maken. Tegenwoordig moet popmuziek een dubbele bodem hebben en moeten songteksten 'smart' zijn, liefst nog met een zweem sarcastische cool er bovenop. Mercury Rev staat hier mijlenver van af. Dit zijn songs die wel een soundtrack lijken bij Alice In Wonderland; nummers die klinken als donkere sprookjes, met de ijle stem van Donahue voorop en met feëerieke thema's . Mocht Donahue Nederlandse teksten schrijven, hij zou het niet simpelweg over "een bos" hebben, eerder over "een donker woud". Dat soort poëzie zit in alle teksten, ook in "Diamonds", een van de betere tracks van de cd.