TVDW 24/07/2016 - Blood Orange - E.V.P. (feat. Debbie Harry) (2016)

Vakantie in Slovenië, dat betekent weinig muziek. Tenzij wat de iPhone te bieden heeft tijdens de reis en in de fitnesszaal. Dat kwam haast uitsluitend neer op "Freetown Sound", de nieuwe van Blood Orange. De bloedappelsien is een alter ego van Dev Hynes en zijn nieuwe plaat is zo mogelijk nog een pak straffer dan "Cupid Deluxe", het album dat in 2013 al vlotjes in mijn eindejaarslijstje belandde.

"Freetown Sound" is een boeiende, gulle tocht doorheen R&B, soul en funk. Erg eigentijds klinkend, maar af en toe ook schaamteloos stelend uit met name de jaren tachtig. Net als op "Cupid Deluxe" maakt Blood Orange ook baan voor gastzangeressen. Vorige keer kregen Solange en Sky Ferreira een gastrol, dit keer draven onder meer Debbie Harry, Carly Rae Jepsen en Nelly Furtado op.

TVDW 24/05/2015 - Van Hunt - ... Puddin' (2015)

Hou ik wel van, van artiesten die moderne soulplaten maken die in elke groef de liefde voor en kennis van veertig jaar zwarte muziek hebben ingebed. Ook zo bij de platen van Van Hunt. Geen grote naam, ik weet het. Bij 's mans debuut werd de loftrompet bovengehaald, was heel de wereld enthousiast en werd de man overgevlogen naar Europa voor concerten en promotie - ook ik mocht 'm in die tijd ook interviewen - maar spoedig nadien ging het verkeerd. Het gekende verhaal van "het momentum en hoe het te missen", met nog wat foute carrièrewendingen er bovenop. Zo tekende Van Hunt bij Blue Note, om er een album op te nemen dat wegens gebrek aan promotiebudget meteen op het schap belandde. Het blijft een jammere zaak, dat zo weinigen de man kennen. Of, zoals ik het ergens op het net las: One of funk music’s great modern mysteries is why the inventive singer, producer and instrumentalist Van Hunt isn’t listed amid names like Kendrick Lamar, Flying Lotus and D’Angelo as artists reinvigorating deep soul, funk and Afro-centricism.

Hij is natuurlijk niet de eerste of enige die als Nieuwe Zwarte Hoop werd binnengehaald. Eric Benet en Rahsaan Patterson maakten bijvoorbeeld ongeveer gelijktijdig even goede platen, maar zijn intussen alweer kopje onder. Soit, nu is Van Hunt terug, met het via crowdfunding opgenomen "The Fun Rises, The Fun Sets". Een plaat die er inderdaad in slaagt om inzake funk, soul en R&B het verleden met het heden te verzoenen. Veel echo's van Curtis Mayfield, Sly & the Family Stone en Prince; wie eigentijdsere vergelijkingspunten wil, denkt aan Blood Orange. Een echt koptelefoonplaatje ook, dat "The Fun Rises...", want Hunt verstopt in elke song wel wat vocale capriolen, geluidseffectjes en muzikale wendingen die pas na enkele beluisteringen duidelijk worden. Als tvdw ga ik voor het krolse, vinnige, geile ... Puddin', dat met zijn staccato gitaarlicks wat doet denken aan de afrofunk van Keziah Jones.

TVDW 10/08/2014 - How to dress well - Repeat Pleasure (2014)

Weinig fanfares, confetti of klaroengeschal - en evenmin een symbolische tvdwkeuze - maar met deze post hier zijn we toch maar mooi aanbeland bij nummer 500. Sommige weken is het krabben om er eentje te nomineren, andere weken staan ze met tientallen te dringen. Soms doe ik het met plezier, soms ook met enige terughoudendheid. Meestal zijn de tvdw's strictly music related, maar af en toe hang ik er een persoonlijk verhaaltje aan vast. De enige regel is en blijft: in eer en geweten kiezen voor die ene song die, om wat voor reden dan ook, de meeste indruk naliet in de voorbije zeven dagen. Vijfhonderd exemplaren dus. We doen nog even door, we zien wel waar het eindigt.

Wil iemand David Gray eens op de schouder tikken, terwijl hij in de studio een plaat aan het opnemen is? Om hem voorzichtig duidelijk te maken: "Euh, David, dat nummer waar je aan werkt, dat heb je al geschreven? Al vier keer, zelfs." Om maar te zeggen dat ook het nieuwe album "Mutineers" niet kan bekoren. Het begint allemaal knap, maar na een tijdje zit je te luisteren naar het zoveelste gerecycleerde mineur-pianoakkoord met langzaam opgebouwde vocale laagjes en wordt de plaat plain boring. Geen tvdw voor Gray meer, dus - al blijft 's mans "Life in Slow Motion" voor mij een van dé platen van het laatste decennium. Dat laatste kan je haast letterlijk nemen: op drie weken na kwam de plaat dag op dag tien jaar geleden uit.

Dan boeit "What is this heart?", de plaat van eenmansgroepje How To Dress Well, veel meer. Het is een mix uitgebeende, blanke R&B en spaarzame, gedurfde, sexy soul. Doet me soms wat denken aan die plaat waarmee Blood Orange - nog zo'n eenmansgroepje - zowat vorig jaar wist te verrassen. Als tvdw: de eerste single, een van de meest poppy nummertjes van het album, met zo'n afgenepen korte gitaarlick zoals we die kennen van bij Phoenix of Haim.


  

TVDW 08/12/2013 - Blood Orange - Uncle ACE (2013)

Hij zal net niet in de Eindejaars-top-10 belanden, maar het scheelt niet veel. In de gaten houden, deze Blood Orange - in een vorig leven bekend als Lightspeed Champion, en ook gewaardeerd als songschrijver bij o.a. Chemical Brothers, Florence & the Machine en contemporary poppemiekes als Solange Knowles (ja, zus van) en Sky Ferreira.

Wat een boeiende, veelgelaagde, funky plaat levert deze New-Yorker af met "Cupid Deluxe". Een album met frisse beats, een heerlijke groove, heel wat lef en eigenzinnigheid en vele songs die in meer dan één opzicht doen terugdenken aan de Prince van net voor "Purple Rain", of aan de Paisley-sound van Prince-loopjongens als Jesse Johnson.